บทที่ 197 แต่ล่ะคนแต่งตัวไม่เรียบร้อย

หลิ่วเซิงเซิงรีบเงยหน้าขึ้น "ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ? ข้าให้พวกเจ้าไปที่ร้านร้อยปี!"

แต่คนขับข้างนอกกลับตะกุกตะกัก "พระชายา คุณหนูรองยังขวางอยู่ข้างหน้า..."

"ชนไปเลย!"

หลิ่วเซิงเซิงโกรธมาก

สารเลวหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน เธอต้องการเอาชีวิตตัวเอง!

แต่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนยืนอยู่กลางถนนด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสา "ถ้าท่านพี่ไม่ยกโทษให้ข้า ข้าจะไม่จากไป ข้าแค่อยากพบท่านพี่เท่านั้น แต่ท่านพี่กลับไม่ยอมเจอข้า ดังนั้นข้าทำได้แค่นี้..."

ทำไมยานี้ถึงออกฤทธิ์ช้ามาก?

ตามหลักแล้ว หลิ่วเซิงเซิงในตอนนี้ควรหาผู้ชายอย่างบ้าคลั่งไปนานแล้ว ผู้ชายคนไหนเธอก็รับได้ ทําไมตอนนี้ยังนั่งในรถม้าได้?

เธอยอมตายดีกว่าไปหาผู้ชายคนไหนก็ได้เหรอ?

ฮึ งั้นก็ตายซะเถอะ!

วันนี้เธอจะต้องเสียชื่อเสียงหรือตายทันที มิฉะนั้นจะยากที่จะแก้ไขความเกลียดชังในใจของตัวเอง!

คนขับรถไม่กล้าพุ่งชนโดยตรงอยู่แล้ว ได้แต่พูดจาอ่อนน้อมถ่อมตนว่า "คุณหนูรอง พระชายาของพวกเราไม่อยากเจอท่าน ยังไงก็ขอให้ท่านหลีกทางให้เร็วที่สุด..."

"ทำไมถึงต้องการไล่ข้าออกไปอย่างรวดเร็วแบบนี้? หรือว่าพี่สาวของข้าจะไปทําอะไรที่น่าอับอายเหรอ?"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา และกำลังจะพูดอย่างอื่นเพื่อถ่วงเวลา ก็มีรถม้าอีกคันปรากฏขึ้นข้างหลังเธอ

คนขับรถม้าดูเหมือนมองเห็นผู้ช่วยให้รอด "นั่นรถม้าของท่านอ๋อง!"

ขณะที่เขาพูด เขาก็พูดอย่างรวดเร็วว่า "คุณหนูรอง คุณได้ขวางรถม้าของท่านอ๋อง โปรดหลีกทางด้วย"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนหันศีรษะด้วยความหวาดกลัว จู่ ๆ สีหน้าก็อึดอัด "ท่านพี่เจ๋อ?"

ไม่มีใครสนใจเธอเลย เสี่ยวเจียงซึ่งอยู่ข้าง ๆ รถม้าพูดอย่างใจเย็น "ท่านอ๋อง ด้านหน้าของท่านคือรถม้าของพระชายา และคุณหนูเฉี่ยนเฉี่ยนก็อยู่ที่นั่นด้วย"

ในรถ หนานมู่เจ๋อที่กำลังหลับตาเพื่อผ่อนคลาย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น "มันดึกมากแล้ว เธอจะไปไหนอีก?"

ใช่ พวกเขาวางแผนที่จะกลับจวน

แต่รถม้าของหลิ่วเซิงเซิงกลับหันไปในทิศทางอื่น เห็นได้ชัดว่าจะไปที่อื่น

เสี่ยวเจียงส่ายหัว "ข้าน้อยก็ไม่ทราบ ให้ข้าขึ้นไปถามไหม?"

"กลับกันเถอะ"

หนานมู่เจ๋อพูดแล้วหลับตาลงอีกครั้ง

เสี่ยวเจียงพยักหน้า จากนั้นมองไปที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่กำลังขวางถนนอยู่และพูดว่า "คุณหนูเฉี่ยนเฉี่ยน โปรดหลีกทางด้วย"

บางทีอาจเป็นเพราะความรู้สึกผิดหรืออาจเป็นเพราะกลัวว่าหลิ่วเซิงเซิงจะรีบไปหาหนานมู่เจ๋อ หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนจึงรีบวิ่งไปที่เสี่ยวเจียงและพูดกับรถม้าว่า

"ท่านพี่เจ๋อ ข้ารู้ว่าข้าเคยทําผิดอย่างใหญ่หลวงมาก่อน แต่ตอนนี้ข้ากลับตัวแล้วจริง ๆ ดังนั้นข้าจึงมาหาพี่สาวครั้งแล้วครั้งเล่าและขออภัยจากเธอ แต่วันนี้พี่สาวไม่ยอมเจอข้าเลย ข้าเห็นเธอเข้าไปในซอยเล็ก ๆ เพื่อนัดหมายกับชายแปลกหน้า แต่แม้แต่ชายแปลกหน้าก็เต็มใจที่จะเจอ แต่ทําไมเธอก็ปฏิเสธที่จะเจอข้า ข้าเสียใจจริง ๆ ถึงขวางทางไว้ ขอให้ท่านพี่เจ๋อช่วยข้าพูดสักสองสามคำเถอะ ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ..."

คำพูดนี้ดูเหมือนโทษตัวเอง แต่จริง ๆ แล้วเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

เสี่ยวเจียงทําหน้ารังเกียจ "คุณหนูเฉี่ยนเฉี่ยนพูดเพ้อเจ้ออีกแล้ว ประการแรก พระชายาของเราจะไม่นัดพบกับผู้ชายแปลกหน้า ประการที่สอง ท่านรู้ว่าคนอื่นไม่อยากเจอท่าน ก็ไม่ควรขวางถนนอย่างแบบนี้ ท่านก็รู้ว่าตัวเองเคยทําผิดใหญ่หลวงมาก่อน ดังนั้นมันเป็นเรื่องปกติที่พระชายาจะไม่เจอท่าน ถ้าท่านรู้ตัวเล็กน้อย ก็จะรู้ว่าตัวเองไม่ควรไปรบกวนเธออีก"

พูดจบเขาก็ให้รถม้าออกไป

เดิมทีคิดว่าพวกเขาจะทักทายกัน แต่เมื่อเห็นรถม้าสองคันผ่านไป หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูเหมือนว่าข่าวลือทั้งหมดจะเป็นเท็จ อ๋องชางไม่ไดเปลี่ยนใจเกี่ยวกับหลิ่วเซิงเซิง เขาอาจจะยังคงเกลียดหลิ่วเซิงเซิงเช่นเคย ดังนั้นเขาจึงเพิกเฉยต่อเธอ

ดูเหมือนว่าผลของยาจะได้ผล โชคดีที่หลิ่วเซิงเซิงไม่ตอบสนองในตอนนี้ มิฉะนั้นเธอไปรบกวนหนานมู่เจ๋อกลับไม่คุ้มกับการสูญเสีย

ไม่สามารถใส่ร้ายเธอได้ ถ้าอย่างนั้นเอาชีวิตเธอไปก็ไม่เลว

หลังจากที่รถม้าผ่านไป หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็ปล่อยหัวใจที่แขวนอยู่ไปในที่สุด

พลาดไปแบบนี้เถอะ