บทที่ 0196

หลิวฟางรู้สึกตื่นเต้นมาก พูดพลางเธอก็จะไปที่ห้องหนังสือหลวงอีกครั้ง

จนกระทั่งประตูเปิด หนานกงเฉิงก็เดินออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิด

"โวยวายพอหรือยัง? ทะเลาะกันพอหรือยัง? ข้าบอกแล้วว่าได้ส่งคนไปตรวจสอบแล้ว ตัวตนของนักฆ่าเหล่านั้นก็ตรวจสอบไปทีละคนแล้ว เจ้าจะไม่สามารถรอความจริงได้อย่างเงียบ ๆ สักครู่เลยเหรอ?"

เมื่อเห็นหนานกงเฉิงในที่สุดก็ออกมา หลิวฟางก็หลั่งน้ำตา "ฮ่องเต้ เสี่ยวเทียนช่างน่าสงสารมาก ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเขาแล้ว ถ้าท่านก็ไม่ช่วยเขา เข้าก็ตายเปล่าจริง ๆ!"

"องค์รัชทายาทของข้าจะไม่ตายเปล่า ให้เจ้าเงียบ ๆ เจ้าก็กลับไปรอข่าวอย่างเงียบ ๆ อย่าร้องไห้ตลอดเวลา ร้องไห้จนข้าปวดหัวไปหมดแล้ว"

"ฮ่องเต้ หม่อมเสียใจมากจนกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ไม่ได้จริง ๆ บัดนี้เวลาผ่านไปนานมากแล้วและยังจับฆาตกรทั้งสองไม่ได้เลย หม่อมฉันสงบสติอารมณ์ไม่ได้จริง ๆ"

หลิวฟางกล่าวและคุกเข่าลงบนพื้นทันที "ฮ่องเต้ ทั้งสองคนเป็นผู้สังหารเสี่ยวเทียน หวังว่าฮ่องเต้จะทรงออกคำสั่งว่าทันทีที่พวกเขาถูกจับได้ พวกเขาจะชดใช้ชีวิตด้วยชีวิตของพวกเขา!"

ทันใดนั้นหนานมู่เจ๋อก็พูดขึ้นว่า "เสด็จพี่ นักฆ่าเหล่านั้นล้วนเป็นคนนอก พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนเร่ร่อนไม่มีญาติ แต่พวกเขาเต็มใจที่จะรับความเสี่ยงครั้งใหญ่โดยไม่มีญาติ คนที่อยู่ข้างหลังพวกเขาต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก หากเราสามารถหาที่ซ่อนของพวกเขาและเงินจำนวนมหาศาลได้ เราก็อาจจะสามารถรู้ได้ว่าใครติดสินบนพวกเขา และความจริงก็จะกระจ่างขึ้น"

ทันทีที่เธอได้ยินเสียงของหนานมู่เจ๋อ หลิวฟางก็รู้สึกตื่นเต้นมาก "ความจริงก็ปรากฏอยู่แล้ว ทำไมอ๋องชางยังเสียเวลาอยู่? ทำไมมีพลังงานนั้น..."

"พอแล้ว เจ้าอยู่เงียบ ๆ สักพักไม่ได้เหรอ?"

หนานกงเฉิงปวดหัวแทบแตกและมองไปที่หนานมู่เจ๋อ อีกครั้งแล้วพูดว่า "ข้ารู้หมดแล้ว แต่เป็นเรื่องจริงที่พวกเขาสองคนปล้นคุก ไม่ว่าฆาตกรจะติดสินบนโดยพวกเขาหรือไม่ก็ตาม พวกเขาก็กระทำความผิดร้ายแรง ให้เจ้าไปจับพวกเขาสองคนกลับมาด้วยตัวเอง รอให้เรื่องกระจ่าง แล้วค่อยลงโทษ"

หนานมู่เจ๋ออ้าปากของเขาและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างเสียงองครักษ์เร่งรีบดังมาจากด้านหลังหูของเขา