บทที่ 227 ได้ยินว่าพิการตั้งแต่นั้นมา

จู่ ๆ หลิ่วหย่งก็ถอยหลังก้าวใหญ่ แล้วนั่งลงกับพื้น

"ไม่ใช่เซิงเซิง ไม่ใช่เธอ..."

เขาหัวเราะ ดีแล้ว ไม่ใช่ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาก็ดีแล้ว

แต่ยิ้มไปยิ้มมา ดวงตาของเขาก็แดงเล็กน้อย ทุกอย่างเป็นแผนของเหอเชียนชิว แล้วเมื่อกี้พวกเขาทำอะไรกันลงไป?

คนที่ดูอยู่ก็รู้สึกละอายใจมากจนสักพักก็แยกย้ายกันไป...

ในที่สุดอำมาตย์เหอและเหอเชียนชิวก็ถูกนำตัวไปรักษา แต่เมื่อพวกเขาถูกพาตัวลงไป หลายคนก็ถ่มน้ำลายใส่พวกเขา

มู่ชิงชิงส่ายหัวและยืนข้าง ๆ เยาะเย้ย

"ลูกสาวก็คือลูกสาว และไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าลูกชาย"

หลังจากพูดจบเธอก็เดินกลับไปท่านมาอีกแล้ว เมื่อมองดูความวุ่นวายข้างใน เธอก็ถอนหายใจ ดูเหมือนว่าร้านจะเปิดอีกต่อไปไม่ได้แล้ว...

"..."

จวนอ๋องชาง

เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ จวนอ๋องชางที่ใหญ่โตวุ่นวายไปหมด

ป้าหวังวิ่งขึ้นๆ ลงๆ อย่างเร่งรีบ ใบหน้าแก่ ๆ ของเธอเต็มไปด้วยการโทษตนเอง

"โทษข้า! ทั้ง ๆ ที่ข้ารู้ว่าพระชายาตกอยู่ในอันตราย ยังใช้เวลานานขนาดนั้นกว่าจะตามท่านอ๋องกลับมาได้ ถ้าข้ากลับมาเร็วกว่านี้ก็จะไม่มีเรื่องพวกนี้แล้ว หลายคนเข้าใจผิดพระชายาใส่ร้ายพระชายา ตอนนั้นพระชายาต้องเสียใจมากแน่ ๆ"

เสี่ยวเจียงยืนข้าง ๆ อย่างเหนื่อยหน่าย "อย่าเดินไปมาอีกเลย ข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว"

ป้าหวังสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยุด "ถ้ารู้ก่อนหน้านี้คงไปหาท่านแม่ทัพก่อน ถ้าไปหาท่านแม่ทัพ อย่างน้อย ท่านแม่ทัพคงไม่เข้าใจพระชายาผิด แม้แต่ท่านแม่ทัพก็ยังเชื่อคุณหนูจวนอำมาตย์ ตอนนั้นพระชายาต้องน้องใจมากแน่ ๆ เมื่อกี้ข้าเห็นมือของพระชายาเลือดไหลอยู่ตลอดเวลา น่าสงสารจริง ๆ ..."

ลานบ้านเต็มไปด้วยผู้คน โม่เล่าและกลุ่มสาวใช้กำลังยุ่งอยู่ในตำหนัก ที่ลานด้านนอกตำหนัก หนานมู่เจ๋อยืนอย่างไม่แสดงอารมณ์ที่ประตู ใบหน้าที่สวยงามของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

ป้าหวังหลั่งน้ำตาและพูดว่า "ฝ่ามือของพระชายาถูกมีดแทงและมีดาบทะลุฝ่ามือโดยตรง มันต้องเจ็บแค่ไหน ต่อไปมือข้างนั้นจะใช้ได้ไหม? พระชายาก็คือดอกไม้จันทรา ถ้ากลายเป็นคนพิการ จะใช้ชีวิตอย่างไรอีกครึ่งชีวิต?"

บรรยากาศที่หนักหน่วงอยู่แล้วก็หนักขึ้นอีกทันที

เสี่ยวเจียงพูดอย่างเศร้าโศก "ท่านรู้ไหมว่าใครคือคนที่เรียกพระชายาออกไป?"

น้ำตาของป้าหวังไหลลงมาอย่างหนัก

"เรื่องนี้จะไปรู้ได้อย่างไร? คนเหล่านั้นลักพาตัวนายน้อยและองค์ชายสองไป ระบุชื่อให้พระชายาไปเองคนเดียว ถ้าพระชายาไม่ไป ตอนนี้พวกเขาสองคนก็ตายไปแล้ว พระชายาเพื่อช่วยพวกเขา ไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเองเลย ใครจะคิดว่าตัวเองกลายเป็นฆาตกรที่ลักพาตัวพวกเขา ยังถูกคนมากมายรังเกียจ ถ้าไม่ใช่พวกเรากลับมาทันเวลา ก็ไม่รู้ว่าพระชายาจะต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน น่าสงสารมาก..."

"ไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง ท่านก็กล้าปล่อยให้เธอไป ท่านก็บ้าเหมือนกัน!"

ป้าหวังปาดน้ำตาแล้วพูดว่า "แน่นอนว่าข้าไม่อยากให้พระชายาไป แต่คนเหล่านั้นบอกในจดหมายว่า พระชายาไม่นำสิ่งนั้นไปก่อนรุ่งสางก็จะปิดปากคน ถ้าพวกเขาพบว่าพระชายาพาคนไป ก็จะปิดปากคนทันทีแน่นอน เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาพระชายาจึง..."

"ข้าหมายถึงท่าน! ท่านไม่รู้จักห้ามเธอเหรอ?"

ดวงตาป้าหวังเต็มไปด้วยน้ำตา "ห้ามไว้ไม่ได้…"

พวกเขาทั้งสองยังคงพูดคุยกัน จนกระทั่งหนานมู่เจ๋อหันกลับมามอง และทั้งสองก็ปิดปาก

แต่หนานมู่เจ๋อไม่ได้จ้องมองพวกเขา แต่มองไปที่จิ่งฉุนที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเขา

"เจ้าอยู่ที่นั่นตลอด ทำไมไม่ลงมือ?"

จิ่งฉุนซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็นมาจนถึงตอนนี้ กลายเป็นจุดสนใจของลานบ้านทันที

เมื่อเห็นว่าทุกคนรอบตัวมองมาที่ตัวเอง จิ่งฉุนก็ยิ้มตามปกติ "สถานการณ์วุ่นวายเกินไป มีคนมากมายอยู่ที่นั่น และข้าก็ไม่สามารถมีส่วนร่วมได้ นอกจากนี้ ข้ายังไปที่นั่นเพื่อแย่งเสวี่ยหลิงหลง นี่คือสิ่งที่พี่เจ๋อให้ความสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ?"