บทที่ 228 นี่หลับมาสองวันแล้ว

ชั่วครู่หนึ่ง ตำหนักจินหลวนทั้งหมดก็เงียบงัน

จนกระทั่งหนานลั่วเฉินเริ่มกล่าวหาอำมาตย์เหอ ฮ่องเต้โกรธมาก จนในที่สุดอำมาตย์เหอก็ร้องขอความเมตตาและยอมรับความผิด

หนานมู่เจ๋อไม่สนใจที่จะมองเขาด้วยซ้ำ หลังจากพูดสิ่งที่ต้องพูดแล้ว เขาก็ออกจากตำหนักจินหลวน โดยไม่หันกลับมามอง

จะเห็นว่าเขาโกรธจริง ๆ ดังนั้นจนกระทั่งเขาจากไปนาน ขุนนางในตำหนักจึงกล้ากระซิบกระซาบและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้

เนื่องจากเป็นท่านอำมาตย์ของประเทศ ฮ่องเต้ไม่ได้ลงโทษประหารเก้าชั่วโคตร แต่การลักพาตัวลูกชายท่านแม่ทัพ ใส่ร้ายท่านอ๋อง ทำให้พระชายาบาดเจ็บสาหัส และแม้แต่เกือบจะฆ่าองค์ชายสองล้วนเป็นความผิดทางอาญาที่ไม่อาจให้อภัยได้ ดังนั้นเขาจึงออกพระราชโองการ อำมาตย์เหอถูกลดตำแหน่งเป็นสามัญชน

เพียงครึ่งวันหลังจากออกพระราชโองการ จวนอำมาตย์ ทั้งหมดก็ร้องไห้และกรีดร้อง คนรับใช้รีบเก็บข้าวของ แม้แต่ทหารที่ประตูก็หนีเอาชีวิตรอดในเวลาอันสั้น

หลังจากที่เป็นท่านอำมาตย์มาหลายปี ก็ทำให้ผู้คนขุ่นเคืองมานับไม่ถ้วน ตอนนี้ท่านอำมาตย์ถูกปลดแล้ว อีกไม่นานศัตรูก็จะมาหา ไม่มีใครกล้าอยู่ในจวนอำมาตย์นานเกินไป

ในห้องนอนของเหอเชียนชิว

เมื่อมองดูหนานหว่านหนิงที่จู่ ๆ ก็มาหา เธอดูเหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายและจับมือเขาไว้แน่นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"องค์ชายห้าช่วยด้วย! มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะสามารถช่วยพวกเราได้ เจ้ารีบคิดหาทางช่วยพวกเราเร็วเข้า! หากพวกเขาบุกเข้ามาในจวนอำมาตย์ พวกเราจะต้องตาย!"

หนานหว่านหนิงเพียงแค่มองเธอจากสูงลงต่ำ โดยไม่มีการแสดงออกบนใบหน้า

ดวงตาเหอเชียนชิวเต็มไปด้วยน้ำตา "เจ้าเป็นคนบอกว่าจะไม่มีปัญหาใด ๆ เจ้าบอกว่าเจ้าจะฆ่าพวกเขาสองคนแน่นอน! แต่ตอนนี้พวกเขาสองคนยังไม่ตาย เรื่องที่ข้าทำเหล่านั้นเป็นที่รู้ไปหมดแล้ว เจ้าทำร้ายข้า เจ้าทำร้ายจวนอำมาตย์ เจ้าต้องช่วยเรา!"

หนานหว่านหนิงผลักมือของเธอออกไปอย่างไม่แยแส "ได้ยินว่าเมื่อกี้เจ้าอยู่ในวังก็อยากตามหาข้าเหรอ?"

เหอเชียนชิวมองเขาอย่างงงงวย "แน่นอนว่าต้องหาเจ้า ทุกอย่างเป็นเพราะเจ้า ถ้าไม่ใช่เจ้า ข้าจะเป็นแบบนี้ได้ยังไง? แต่พวกเขาบอกว่าเจ้าออกจากวังไปแล้ว ข้ากำลังจะส่งคนไปหาเจ้า เจ้าจะถอนตัวแบบนี้ได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าทุกอย่าง..."

"ตามพระโองการแล้ว พวกเจ้าเป็นฆาตกรที่ทุกคนรู้กันทั่ว เจ้ายังตามหาข้าไปทุกที่ อยากจะบอกโลกว่าทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับข้าเหรอ?"

หนานหว่านหนิงหัวเราะเยาะและพูดต่อ "วางแผนขนาดนี้ แต่ไม่เหมือนกำลังขอความช่วยเหลือจากผมเลย"

"ไม่ ไม่ใช่! ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะถ่วงเจ้า เพียงแต่ตอนนี้ข้าได้แต่ขอความช่วยเหลือจากเจ้า องค์ชายห้า เจ้าคิดหาวิธีได้ไหม? ไม่ได้จริง ๆ เจ้าก็ไปหาแพะรับบาป พวกเรา..."

"ความจริงเปิดเผยแล้ว จะหาแพะรับบาปให้เจ้าได้ที่ไหน?"

เมื่อได้ยินคำพูดเหน็บแนมของเขา เหอเชียนชิวก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว "แต่เจ้าเป็นคนทำทุกสิ่งทุกอย่าง และข้าแค่ถูกเจ้าหลอกลวง..."

"ตอนแรกเจ้าเป็นคนลักพาาตัว เจ้าลืมเรื่องนี้ไปหรือเปล่า?"

เหอเชียนชิวกำหมัดแน่น "ดังนั้นเจ้าหมายความว่าไง? เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยข้าหรือช่วย เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยข้าหรือเพื่อช่วย เจ้ามาดูเรื่องตลกของข้า? อย่าลืมว่าข้าเป็นคนของเจ้าแล้ว ถ้าข้าไปบอกฮ่องเต้ตอนนี้ ก็ไม่ได้เป็นผลดีกับเจ้าแนนอน!"

หนานหว่านหนิงกลับเอื้อมมือลูบหน้าเธอเบา ๆ "ปีนั้นขอร้องเจ้าให้แต่งงานกับข้า เจ้าก็ไม่แต่งงาน พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า หนานมู่เจ๋อถึงคู่ควรกับเจ้า ตอนนี้หนานมู่เจ๋อต้องการชีวิตของเจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับขอร้องให้ข้ามาช่วยเจ้า เวรกรรมตามสนองจริง วิเศษ วิเศษจริง ๆ"

เหอเชียนชิวดูละอายใจ "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจ แต่ตอนนี้เจ้าได้ข้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่แล้ว ร่างกายของเจ้าข้าได้มาแล้ว สำหรับเจ้า ข้าไม่สนใจ"

"เจ้า…"

เหอเชียนชิวโกรธมากจนอยากจะสาปแช่ง แต่ก่อนที่คำพูดจะพูดออกไป ผ้าไหมสีขาวผืนหนึ่งก็รัดคอเธอไว้แล้ว แขวนคอเธอไว้อย่างง่ายดาย

ดวงตาเหอเชียนชิวเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ เธอพยายามดิ้นรนด้วยความโกรธ แต่ชายตรงหน้าเธอกลับมองเธออย่างไม่แสดงออก

ชายชุดดำที่อยู่ด้านข้างคุกเข่าลงกับพื้น "นายท่าน ยังไม่มีข่าวเลย"