บทที่ 229 เหอเชียนชิวไม่มีทางฆ่าตัวตาย

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "เหอเชียนชิวฆ่าตัวตาย?"

ป้าหวังยิ้มแล้วพูดว่า "ใช่ การตายของเธอสมควรแล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งทำเรื่องน่าขยะแขยงที่ลักพาตัวเด็ก ไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอคิดยังไง ต่อให้ไม่ชอบฝานฝานแค่ไหน เขาก็เป็นเด็ก ไม่ชอบแค่ไหนตีก็พอแล้ว คิดไม่ถึงว่ายังต้องการชีวิตคนอื่น ชั่วร้ายจริง ๆ"

"โชคดีที่สุดท้ายท่านก็ช่วยฝานฝานกลับมาได้ ไม่งั้นเด็กคนนั้นก็น่าสงสารมาก พูดถึงเรื่องนี้ข้าก็โกรธแทนท่าน ตอนนั้นสถานการณ์วุ่นวายมาก ท่านแม่ทัพกลับไม่เชื่อลูกสาวตัวเอง กลับเชื่อคนนอกเหล่านั้น ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดยังไง เห็นได้ชัดว่าเป็นการใส่ร้ายป้ายสีก็มองไม่ออก เกือบจะทําให้ท่านเสียชีวิต ไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว"

"สองวันนี้ฝานฝานร้องโวยวายขอพบท่านตลอด ท่านแม่ทัพและฮูหยินท่านแม่ทัพคนใหม่กำลังรอท่านฟื้นอยู่ข้างนอก เมื่อกี้ท่านฟื้นขึ้นมา พวกเขาก็ยืนอยู่ที่ประตู นึกว่าพวกเขาจะวิ่งเข้ามาขอโทษท่าน สุดท้ายกลับยังยืนรออยู่ข้างนอกเฉย ๆ? เฮ้อ..."

ป้าหวังพูดน้ำไหลไฟดับและพูดอีกว่า "แต่จะว่าไปแล้ว สถานการณ์ในตอนนั้นวุ่นวายมาก ท่านแม่ทัพพวกเขาทำอะไรไม่ถูกก็เป็นเรื่องปกติ..."

"เนื่องจากคุณหนูจวนอำมาตย์ก็มีชื่อเสียงที่ดีมาโดยตลอด หลายปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยทําอะไรที่ขาดคุณธรรม ในสายตาของทุกคน เธอไม่เหมือนคนที่โกหกเป็น ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นหลายคนบอกว่าเห็นท่านเอามีดแทงฝานฝาน แม้ว่าข้าน้อยจะรู้ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ทุกคนเข้าใจผิด ท่านแม่ทัพจะเข้าใจผิดก็เป็นเรื่องปกติ ถ้าอีกเดี๋ยวเขาเข้ามาขอโทษท่านจริง ๆ ไม่งั้นท่านก็..."

"ให้พวกเขากลับไปเถอะ"

เสียงของหลิ่วเซิงเซิงแหบแห้งเล็กน้อย "ส่วนฝานฝานเจ้าก็บอกเขาว่า ข้าต้องการพักผ่อน ให้ตัวเขาเองก็พักผ่อนเยอะ ๆ รอข้าว่างแล้วจะไปเยียมเขาเอง"

"เจ้าค่ะ..."

ป้าหวังพยักหน้าและถอยออกไปอย่างช้า ๆ

หลิ่วเซิงเซิงสวมเสื้อโค้ทและรองเท้าของเธออย่างเหนื่อยล้า และกำลังจะออกไปข้างนอก เสี่ยวเจียงก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

"พระชายา อาการบาดเจ็บของท่านยังไม่หายดี ไม่สามารถออกไปโดนลมได้"

หลิ่วเซิงเซิงเงียบ มองที่มือตัวเอง สุดท้ายก็เอนตัวลงบนเตียง

เสี่ยวเจียงพูดอย่างจริงจังว่า " ท่านอ๋องไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว เมื่อกี้ยุ่งอยู่กับห้องหนังสือจึงหลับไป ทุกวันนี้ท่านฟื้นแล้ว ในที่สุดท่านอ๋องก็สามารถพักผ่อนได้อย่างสบายใจ ท่านก็อย่าคิดมากนัก เรื่องจวนอำมาตย์ ท่านอ๋องก็แก้ไขเรียบร้อยแล้ว ส่วนมือของท่าน..."

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ การแสดงออกของเสี่ยวเจียงก็ดูน่าเกลียดเล็กน้อย "มือท่านจะไม่เป็นอะไร ท่านอ๋องจะให้คนมารักษาให้ท่านแน่นอน"

"ไม่ต้อง ข้าทำเองได้"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้เอาเรื่องมือของเธอไปใส่ใจ สำหรับเธอมันเป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ตราบใดที่เธอกินยาอย่างต่อเนื่องทุกวัน การฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

เสี่ยวเจียงถอนหายใจ "พระชายาอย่าล้อเล่น โม่เล่าพูดแล้วว่าบาดแผลยังไงก็ทิ้งรอยแผลเป็นไว้แน่ แต่ท่านไม่ต้องกังวล ท่านอ๋องจะหาครีมขจัดรอยแผลเป็นที่ดีที่สุดให้ท่านแน่นอน..."

"เหอเชียนชิวไม่มีทางฆ่าตัวตาย"

หลิ่วเซิงเซิงจู่ ๆ ก็พูดประโยคนี้ขึ้นมา

เสี่ยวเจียงพูดมากเกินไปจริง ๆ และสิ่งที่พูดก็ไร้สาระ

เสี่ยวเจียงตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด "ทำไมจู่ ๆ พระชายาก็พูดถึงเรื่องนี้? เรื่องจวนอำมาตย์ ท่านอ๋องจะจัดการเอง ตอนนี้ท่านต้องพักฟื้นให้ดี ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้แล้ว"

"ข้าจะพักผ่อนให้ดีแน่นอน แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่คนอย่างเหอเชียนชิวจะฆ่าตัวตายแน่นอน การตายของเธอต้องมีเงื่อนงำอื่น ถ้าเจ้ามีเวลาอย่าลืมไปตรวจสอบ"

เสี่ยวเจียงพยักหน้า "ข้าน้อยรับทราบ"

"..."

หกหรือเจ็ดวันต่อมาหลิ่วเซิงเซิงก็นอนอยู่ในห้องเพื่อพักฟื้น ในช่วงเวลานั้นเธอกลับไม่เห็นหนานมู่เจ๋อ ได้ยินว่าเขายุ่งมากและไม่รู้ว่ากําลังยุ่งอะไรอยู่

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกว่างเปล่าในใจเสมอ แต่เธอไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไม เมื่ออาการบาดเจ็บใกล้จะหายดี ก็นั่งเล่นชิงช้าที่สนาม

มือของหลิ่วเซิงเซิงได้รับบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นพิการ แม้ว่าสัมผัสจะยังเจ็บอยู่บ้างในบางครั้ง แต่หลังจากที่แผลตกสะเก็ดแล้ว ก็ไม่มีความเจ็บปวดรุนแรงอีกต่อไป

อีกสองวันต่อมา หนานมู่เจ๋อก็ให้คนยกลังสมบัติมา

แต่เขาก็ยังคงไม่ปรากฏตัว ในทางกลับกันเสี่ยวเจียงกลับพูดอย่างใจเย็น "สิ่งเหล่านี้มาจากจวนอำมาตย์ จวนอำมาตย์ถูกรื้อค้นและทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดโดยกองคลัง นี่เป็นเครื่องประดับใหม่เอี่ยม ท่านอ๋องตั้งใจนํากลับมาให้ท่าน ท่านน่าจะชอบสิ่งเหล่านี้ใช่ไหม?"