บทที่ 236 เสวี่ยหลิงหลงเป็นของปลอมใช่ไหม?

หนานกงเฉิงหายใจเข้าลึก ๆ "ข้าว่าเจ้าไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักหนักเบา เรื่องนี้จะมอบให้เจ้าไปจัดการ ถ้าเสวี่ยหลิงหลงเป็นของจริง จำไว้ อย่าให้ตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเด็ดขาด"

"..."

เมื่อหนานมู่เจ๋อกลับไปที่จวนอ๋องชาง จวนอ๋องชางเงียบอย่างน่าขนลุก ทุกคนก้มหน้าลงอย่างระมัดระวัง เสี่ยวเจียงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "พระชายาออกไปอีกแล้วเหรอ?"

ไม่มีใครกล้าพูด

เสี่ยวเจียงถอนหายใจ "คนที่ชื่ออาชิงได้มาที่นี่หรือเปล่า?"

ทุกคนยังไม่กล้าพูด แต่ป้าหวังก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า "ท่านอ๋อง พระชายาและอาชิงคนนั้นจัดงานประมูลบางอย่าง ได้ยินมาว่าจะเริ่มในช่วงบ่าย ตอนนี้น่าจะเริ่ม..."

เสี่ยวเจียงทำอะไรไม่ถูก "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมพระชายาถึงไม่ปรึกษากับท่านอ๋องบ้าง?"

เห็นแต่ว่าหนานมู่เจ๋อหันหลังกลับและเดินออกไป

เสี่ยวเจียงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรีบตามไป

"ตั้งแต่เกิดเรื่องครั้งที่แล้ว พระชายาก็ทำตัวผิดปกติมาตลอด เริ่มแรกก็ทะเลาะกับองค์หญิง ต่อมาก็เอาตัวเองไปเป็นเหยื่อล่อองค์ชายห้า ตอนนี้ยิ่งหนักไปกว่านั้น ประมูลเสวี่ยหลิงหลงโดยตรง สร้างความโกลาหลไปทั่วเมือง เธอไม่รู้ว่าตัวเองถูกคนจับตามองไปกี่คนแล้ว กลับกล้าไปประมูลด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่"

หนานมู่เจ๋อขึ้นรถม้าอย่างไม่แสดงออก และเสี่ยวเจียง รู้สึกหดหู่ "พระชายาไม่รู้ว่าท่านกำลังตามหาเสวี่ยหลิงหลงมาโดยตลอดเหรอ? ในเมื่อเธอมีมัน ทำไมเธอไม่มอบมันให้กับท่านกัลเอาไปประมูล?"

"หุบปาก!"

หนานมู่เจ๋อดุอย่างเย็นชา

เสี่ยวเจียงก้มหัวลง

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงที่งานประมูล

ตอนนี้เป็นตอนเที่ยง ทั้งในและนอกสนามเต็มไปด้วยผู้คนมานานแล้ว ที่ทางเข้าประตูใหญ่ยิ่งเต็มไปด้วยผู้คน ถ้าไม่มีองครักษ์เปิดทาง หนานมู่เจ๋อกลัวว่าแม้แต่ประตูก็เบียดเสียดเข้าไปไม่ได้

เมื่อเห็นว่าอ๋องชางมาแล้ว ฝูงชนก็เริ่มคักคักมากขึ้น

ผู้คนต่างกระซิบและพูดคุยกัน ทุกคนต่างสงสัยว่าเสวี่ยหลิงหลงในมือของหลิ่วเซิงเซิงเป็นของจริงหรือเปล่า

สถานที่ประมูลอันยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้ ผู้คนหลายร้อยคนรวมตัวกัน มีจอมยุทธ์จากยุทธภพ มีขุนนางในราชสำนัก บางคนรอการประมูลอย่างเงียบ ๆ แต่บางคนกลับมองหนานมู่เจ๋อพูดเบา ๆ

"ข้าคิดว่าเสวี่ยหลิงหลงนี้เป็นของปลอม? ถ้าหลิ่วเซิงเซิง มีเสวี่ยหลิงหลงจริง ๆ ทำไมเธอไม่มอบให้หนานมู่เจ๋อ ล่ะ หนานมู่เจ๋อเป็นสามีของเธอ และได้ยินมาว่าเธอรักเขามาก…"

"มันอาจจะจริงก็ได้ เนื่องจากพวกเขาก็มาด้วยตนเอง"

"เจ้าก็ยังบอกว่าอ๋องชางมาที่นี่ด้วยตนเอง หากเขาเป็นผู้ซื้อด้วย แล้วเราจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?"

"พวกเจ้าหุบปากไปเลย นินทาอ๋องชางถ้าถูกได้ยิน เจอดีกันหมดแน่"

"จริงปลอมใครจะรู้? ในเมื่อพระชายาอ๋องชางสาบานว่าจะประมูลเสวี่ยหลิงหลงและอ๋องชางยังไม่ได้คิดจะยุ่ง สันนิษฐานว่าเสวี่ยหลิงหลง น่าจะเป็นของจริง"

"..."

ฝูงชนส่งเสียงดัง จนกระทั่งมีคนอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามา รอบ ๆ จึงเงียบอีกครั้ง

หนานหว่านหนิงเดินไปหาหนานมู่เจ๋อด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "เชิญ" ผู้คนรอบข้างให้ออกไปย่างสุภาพ จากนั้นจึงนั่งลงข้าง ๆ หนานมู่เจ๋อ

"เสด็จอาก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ? วันนี้ดูเหมือนที่นี่จะคึกคักมาก"

หนานมู่เจ๋อเพิกเฉยต่อเขา

เขาก็ไม่หงุดหงิด มองแต่บนเวทีแล้วพูดว่า "เสด็จอา ท่านทำผิดต่อเสด็จอาหญิงหรือเปล่า ไม่งั้นด้วยทรัพยากรทางการเงินของท่าน เสด็จอาหญิงต้องเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้ที่ไหน เอาเสวี่ยหลิงหลงออกมาประมูล อยากขายได้ราคาดี หรือ..."

"องค์ชายห้า ท่านอ๋องของเราชอบความสงบ"

เสี่ยวเจียงขัดจังหวะเขาอย่างเย็นชา

หนานหว่านหนิงยิ้มและไม่พูดอีกต่อไป