บทที่ 0235

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็จำได้ว่าเสี่ยวถังดูเหมือนจะเคยพูดถึงการหายตัวไปของไทเฮา...

ได้ยินว่าเธอยังป่วยเพื่อช่วยตัวเองที่ตกน้ํา และเพราะเธอป่วยเลยจึงออกจากวังไปหาหมอและไม่กลับมา และตัวเองถูกหนานมู่เจ๋อรังเกียจก็มีเหตุผลนี้...

ไม่แปลกใจเลยที่อาสิงจะบอกว่าหนานมู่เจ๋อเคยเห็นเสวี่ยหลิงหลงตอนเด็ก ๆ ที่แท้เสวี่ยหลิงหลงก็อยู่ที่แม่ผู้ให้กำเนิดของเขามาก่อน

"ดังนั้นเขาจึงตามหาเสวี่ยหลิงหลง แต่ที่จริงแล้วต้องการตามหาไทเฮา?"

อาสิงพยักหน้า "ขอรับ ท่านอ๋องเชื่อมาโดยตลอดว่าไทเฮายังไม่สิ้นพระชนม์ อาจเป็นไปได้ว่านางประสบปัญหาบางประการและด้วยเหตุนี้นางจึงไม่สามารถกลับวังได้ ท่านอ๋องต้องการทราบความจริง เขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะเห็นกระดูกของไทเฮา ดังนั้นท่านต้องเก็บเสวี่ยหลิงหลงไว้ให้ดี"

หลิ่วเซิงเซิงถามอีกครั้ง "ในตอนนั้นในเมื่อไทเฮาได้รับเสวี่ยหลิงหลง ทำไมเธอไม่เอาสมบัติไปล่ะ?"

"อาณาจักรเฟิงชิงเป็นประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในโลก ตอนนั้นไม่ต้องการสมบัติจริงๆ บางทีไทเฮาอาจคิดว่าการเอาสมบัติไปไว้ในประตูลับจะปลอดภัยกว่า ข้าเป็นเพียงคนรับใช้และไม่สามารถคาดเดาอะไรได้"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน พวกเขาก็มาถึงใกล้กับจวนอำมาตย์

เนื่องจากต้องทําธุระ ในไม่ช้าทั้งสองก็เริ่มจริงจัง ประตูหลักไม่สามารถเข้าได้อย่างแน่นอน ได้แต่อ้อมไปที่ประตูหลังเพื่อดูว่าพวกเขาสามารถแอบเข้าไปได้หรือไม่...

แอบเดินไปรอบ ๆ กำแพงจวนอำมาตย์อยู่นาน เดินอยู่พักใหญ่กว่าจะเดินมาถึงประตูหลังบ้านได้ในที่สุด ก็เพิ่งจะหาที่เฝ้าอ่อนแอย่องเข้าไป เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังมาจากข้างหู

"ข้าว่าสาวปากร้าย เจ้าสองคนมาทำอะไรที่นี่อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ?"

หลิ่วเซิงเซิงตกใจกับเสียงนั้น และอาสิงก็ชักดาบที่เอวของเขาออกมาทันที เมื่อพวกเขาเห็นชัดเจนว่าคนที่มาคือจิ่งฉุนเท่านั้น พวกเขาทั้งสองจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เห็นแต่จิ่งฉุนไม่รู้ว่าปรากฏตัวข้างหลังพวกเขาตอนไหน ไม่นานก็เดินไปหาพวกเขา

"ข้าเห็นเจ้าสองคนย่องเข้าไปในตรอก และข้าก็รู้ว่าเจ้ากำลังจะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ ที่แท้เจ้าอยากแอบเข้าไปในจวนอำมาตย์ มันคงจะแย่มากถ้าเจ้าถูกจับได้"

เมื่อเห็นจิ่งฉุนปรากฏตัวขึ้น หลิ่วเซิงเซิงก็ตบหน้าอก "ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่?"

จิ่งฉุนชุนส่ายพัดในมือ "แน่นอนว่าตามพวกเจ้ามา"