บทที่ 260 เป็นคนดีมาก

อย่างไรก็ตาม เสี่ยวอู่รอมาเป็นเวลานานแต่ก็ไม่รอจนความตายมาถึง ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่จิ่งฉุนไม่ได้อยู่ตรงหน้าเขาอีกต่อไป

เขารอไม่ไหวที่จะลงจากภูเขาแล้วจริง ๆ เหรอ?

ที่เชิงเขา

ไฟยังคงลุกไหม้อยู่ และผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนรีบเร่งเพื่อดับไฟพร้อมถังน้ำ แต่พวกเขาทั้งหมดเต็มไปด้วยเขม่าและไอ

มู่ชิงชิงคุกเข่าลงบนพื้นและร้องเสียงดัง เมื่อไฟลดลงเล็กน้อย เธอก็คลานไปและเริ่มค้นหา

"เซินเอ๋อ! เซินเอ๋อ..."

เสียงของเธอก้องไปทั่วท้องฟ้า และไม่รู้เมื่อไหร่ คนกลุ่มใหญ่ก็ปรากฏตัวรอบตัวเธอ

เมื่อผู้คนดับไฟเห็นเจ้าหน้าที่และทหารจำนวนมากมา พวกเขาต่างซ่อนตัวกันด้วยความหวาดกลัว โชคดีที่ไฟตอนนี้มีน้อยมาก แต่โรงเตี๊ยมที่เคยรุ่งโรจน์กลับกลายเป็นซากปรักหักพัง

มีร่างหนึ่งเดินขึ้นไปข้างหลังมู่ชิงชิงอย่างว่างเปล่า "เจ้ากำลังเรียกใคร?"

มู่ชิงชิงตกใจและหันไปหาหนานมู่เจ๋อ

ดูเหมือนเธอจะคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ และพูดอย่างตื่นเต้น "เซิงเซิง หลิ่วเซิงเซิง! เธอถูกไฟกลืนหายไปเพื่อช่วยข้า และตอนนี้เธออยู่ใต้ซากปรักหักพัง! รีบไปช่วยเธอ! รีบไปช่วยเธอ!"

เสียงมู่ชิงชิงแหบแห้งจากการร้องไห้ แต่เมื่อมองดูซากปรักหักพังตรงหน้าก็ไม่มีใครกล้าพูด

ไม้ไม่มีแม้แต่ท่อนไม้ที่สมบูรณ์ ถ้ามีคนอยู่ข้างใน จะยังรอดอยู่ไหม?

ตัวของหนานมู่เจ๋อสั่นเล็กน้อย และเขาก็พูดว่า "เจ้าพูดอีกที"

"เธอถูกไฟกลืนกิน! ตอนนี้เธอถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง! พวกเจ้ารีบไปช่วยเธอ!"

หนานมู่เจ๋อถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วรีบวิ่งไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ พลิกถ่านร้อน ๆ ด้วยความตื่นเต้น

มือของเขาพองอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้ถึงความเจ็บปวดและยังคงค้นหาบางสิ่งอย่างตื่นเต้น

เมื่อองครักษ์อยู่รอบ ๆ เห็นดังนั้น พวกเขาก็รีบรวมตัวกันและเริ่มค้นหาไปรอบ ๆ

อาสิงพูดด้วยความโกรธ "ยืนทำอะไรอยู่? มาค้นหาด้วยกัน! ใครก็ตามที่พบพระชายา จะได้รับรางวัลจากท่านอ๋อง!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ผู้คนที่เฝ้าดูก็รีบวิ่งเข้ามาและเริ่มค้นหาอย่างตื่นเต้นไปพร้อมกับอาสิง

เสี่ยวเจียงคว้าคอของมู่ชิงชิงอย่างตื่นเต้น "เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พระชายาถูกไฟกลืนกินได้อย่างไร? เธอจะปล่อยให้ตัวเองถูกไฟกลืนกินได้อย่างไร? เจ้าทำร้ายพระชายาหรือเปล่า? บอกข้าให้ชัดเจน!"

มู่ชิงชิงส่ายหัวอย่างตื่นเต้น น้ำตาไหลลงมาทีละหยด

เสี่ยวเจียงโยนเธอลงกับพื้น "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพระชายา เจ้าก็อย่าคิดว่าจะรอด! ข้าเตือนเจ้าแล้วอย่าเข้าใกล้พระชายา แต่เจ้ายังทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าสมควรตาย!"

"เปล่า ข้าเปล่า..."

มู่ชิงชิงรู้สึกตื่นเต้นมากจนหายใจไม่ออก เธอปล่อยผมยาวออกแล้วพูดทีละคำด้วยเสียงเดิมของเธอ

"ข้าคือมู่ชิงชิง ข้าเป็นผู้หญิง ข้าไม่เคยคบกับเธอเลย เราเป็นแค่เพื่อนกัน ข้าขอให้เธอช่วยปกปิดตัวตนของข้า ด้วยความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวของตัวเอง ข้าดีใจทุกวันที่ตัวเองสามารถแต่งตัวเป็นผู้ชายได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอรักษาสัญญาและไม่เคยบอกใคร เธอเคารพข้ามาก อยากพูดความจริงแล้วก็ห่วงข้า เธอไม่เคยคิดเพื่อตัวเองเลย หัวใจดวงเดียวจะหันหน้าไปหาคนอื่นเสมอ ข้าทําร้ายเธอ เป็นข้าทั้งหมด..."

"ผู้หญิง ผู้หญิง..."

ผู้คนนับไม่ถ้วนตกตะลึงกับคำพูดเหล่านี้ ไม่มีใครคิดว่า เถ้าแก่ใหญ่ของท่านมาอีกแล้วนั้นเป็นผู้หญิงจริง ๆ...

ทุกคนยังคงค้นหาอย่างตื่นเต้น แต่พวกเขาไม่พบร่างของหลิ่วเซิงเซิง หลังจากค้นหามาเป็นเวลานาน

เมื่อเห็นมือของหนานมู่เจ๋อกลายเป็นเลือด เสี่ยวเจียงก็รีบก้าวไปข้างหน้าและดึงเขาขึ้นมา