บทที่ 261 เธอถูกเผาตายทั้งเป็น

เสี่ยวเจียงรู้สึกผิดและเริ่มค้นหาซากปรักหักพัง

เจตนาฆ่าในดวงตาของหนานมู่เจ๋อค่อย ๆ หายไป แต่ดวงตาของเขาดูเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณไป เขาแค่มองไปที่มู่ชิงชิงอย่างเงียบ ๆ

"เธอยังพูดอะไรอีก?"

มู่ชิงชิงส่ายหัว "ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริง ๆ ข้ารู้แค่ว่าเธอชอบท่านมากจริง ๆ! เธอไม่ชอบดื่มเหล้า เธอบอกว่าการดื่มเหล้าเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด เมื่อไม่มีความสุขก็ควรหาวิธีเสริมสร้างตัวเองแทนที่จะใช้เหล้าเพื่อคลายความกังวล แต่เมื่อท่านทำให้เธอไม่มีความสุข เธอก็หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาเอง"

"ตอนแรกข้ารู้ว่าเซินเอ๋อก็คือหลิ่วเซิงเซิง คนอื่นก็ไม่รู้ ข้าช่วยเธอเก็บความลับ แต่ก็ทำให้ข้าเห็นความอ่อนแอของเธอเยอะมาก เห็นได้ชัดว่าเธอช่วยท่านไว้ แต่เมื่อเธอได้รับความคับข้องใจที่จวนเสนาบดี ท่านกลับไม่ตื่นขึ้นมา พอตื่นขึ้นมาก็เอาของปลอมไปคนหนึ่ง ส่วนเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องรับสายตาเย็นชาของท่าน"

"ท่านยังให้คนโบยเธออีก ทั้ง ๆ ที่เธอกำลังช่วยชีวิตคนอยู่ ท่านก็ไม่เชื่อ พวกท่านทุกคนไม่เชื่อเธอ เธอก็เสียใจเหมือนกัน! เมื่อใดก็ตามที่เธอไม่มีความสุข เธอก็จะมาท่านมาอีกแล้วคุยกับข้า แต่เพื่อปกป้องข้าและเพื่อคำนึงถึงความรู้สึกของข้า ก็ถูกพวกท่านทุกคนเข้าใจผิดและเธอก็ไม่ยอมพูดว่าข้าแต่งตัวเป็นผู้ชาย"

"ทั้งหมดเป็นเพราะข้า ข้าเห็นแก่ตัวเกินไป ถ้าข้าไม่แต่งตัวเป็นผู้ชายก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว? ถ้าไม่ใช่ข้า เธอก็จะไม่โดนพวกท่านเข้าใจผิด และเธอก็จะ ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากมาย..."

"แต่เธอดีขนาดนั้น ทำไมเธอถึงออกมาไม่ได้ล่ะ คนที่ถูกเผาทั้งเป็นน่าจะเป็นข้ามากกว่า!"

มู่ชิงชิงพูดราวกับว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ น้ำตาไหลออกมาทีละหยด บางทีมันอาจจะเจ็บปวดเกินไป ความเจ็บปวดนั้นลึกมากจนเธอไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากร้องไห้

"ใครเป็นคนจุดไฟ?"

อาสิงกัดฟันถามเธอ

มู่ชิงชิงส่ายหัว "ไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆข้ารู้แค่ว่ามีคนโจมตีข้า ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครโจมตีข้า…"

หนานมู่เจ๋อตัวสั่นไปทั้งตัว เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน แค่รู้สึกเจ็บหน้าอกมาก ราวกับมีมีดแทงทะลุหัวใจ บิดไปมา ราวกับว่าพยายามจะทะลวงออกหัวใจของเขา

เจ็บ เจ็บมาก

เขาอ่อนแอมากและร่างกายก็โซเซ "หาให้ชัดเจน"

"ขอรับ!"

ไม่รู้ว่าองครักษ์คนไหนตอบ จากนั้นก็เริ่มค้นหาอย่างตั้งใจ

จนถึงรุ่งเช้า พระอาทิตย์ส่องแสงบนโลกผ่านเมฆ ซากปรักหักพังถูกพลิกไปสู่ก้นบึ้ง ศพหลายศพถูกขุดขึ้นมา แต่ทั้งหมดเป็นศพที่ไหม้เกรียม บ้างก็เหลือเพียงกระดูกด้วยซ้ำ ไม่สามารถระบุได้ว่าใครคือใคร...

คนเหล่านั้นน่าจะเป็นคนที่หนานหว่านหนิงพามา ตอนแรกที่พวกเขาลักพาตัวมู่ชิงชิง หลายคนที่พามานั้นถูกคนของหนานมู่เจ๋อฆ่าตายในโรงเตี๊ยม แต่ตอนนั้นไม่มีใครนับว่าพวกเขาตายไปกี่คน ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่ากระดูกเหล่านั้นเป็นของใคร...

มู่ชิงชิงร้องไห้และเป็นลมบนซากปรักหักพัง

ป้าหวังก็มาหลังจากทราบข่าว ร้องไห้วิงวอนด้วยความโศกเศร้าเช่นเดียวกัน จากนั้นจึงคุกเข่าลงกับพื้นและกล่าวขอโทษต่อไป

หนานมู่เจ๋อมองทุกอย่างอย่างเย็นชา แม้กระทั่งป้าหวังคลานไปที่เท้าของเขาเพื่อขอให้เขาให้อภัย เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่ให้คนนำกระดูกทั้งหมดที่หาได้กลับไปที่จวน เขาจะตรวจสอบอย่างละเอียดทีละชิ้น

อย่างน้อยก็จนกว่าจะพบศพของหลิ่วเซิงเซิง เขาไม่เชื่อว่าหลิ่วเซิงเซิงจะจากไปแบบนี้

ป้าหวังร้องไห้ แต่แม้แต่เสี่ยวเจียงก็เพิกเฉยต่อเธอ

"พระชายา! ข้าน้อยขอโทษท่านด้วย! ถ้าข้าน้อยรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย ข้าน้อยจะให้ท่านไปพบท่านอ๋อง แม้ว่าข้าน้อยจะต้องตายก็ตาม! ขอโทษท่านจริง ๆ!"

เธอเจ็บปวดและร้องไห้ไม่หยุด

เสียงร้องไห้นั้นกินเวลาจนถึงตอนเย็น

หลังจากร้องไห้จนหมดสติ ก็ยังถูกคนหามกลับไป

ผ่านมาหนึ่งวันหนึ่งคืน และเรื่องราวของหลิ่วเซิงเซิงก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว

หนานมู่เจ๋อค้นหาหนึ่งวันทั้งคืนในซากปรักหักพัง ผู้คนหลายร้อยคนเกือบขุดหลุมในดินแดนของท่านมาอีกแล้ว จนกระทั่งพบกระดูกทุกชิ้น หนานมู่เจ๋อก็จึงออกจากสถานที่นั้นด้วยความงุนงง

แต่ผู้คนจากจวนอ๋องชางยังคงหาไปรอบ ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น จู่ ๆ ฝนก็เริ่มตกลงมาจากท้องฟ้า

หนานซินยืนอยู่ที่ประตูหอพักอย่างงงงวย "ไม่ใช่บอกว่าน้องห้าตกหน้าผาเป็นตายยังไม่รู้เหรอ? ทำไมเสด็จแม่ยังไม่ยอมให้ข้าออกไปเที่ยว?"

สาวใช้สองคนที่อยู่ด้านหลังมองหน้ากัน ก้มหน้าลงและไม่กล้าพูด