บทที่ 266 ผู้หญิงคนนี้มีสติปัญญาที่ยอดเยี่ยม

ขณะพูด หย่งซวนก็เดินไปที่โต๊ะของพวกเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

"ครั้งที่แล้วขอบคุณพวกท่านที่ช่วยข้าไว้ ถ้าไม่ใช่พวกท่าน ตอนนี้ข้ายังอยู่ในรังโจรอยู่เลย"

หลิ่วเซิงเซิงเก็บบทกวีที่ตัวเองเขียนด้วยสีหน้าสงบและไม่ได้พูดอะไร

แต่อี้เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม "เรื่องเล็กน้อย แม่นางเชิญนั่ง"

หย่งซวนนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ จึงมองหลิ่วเซิงเซิงแวบหนึ่งและเห็นแผลเป็นบนใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอ หย่งซวนก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด แกล้งทำเป็นใจเย็นและพูดว่า "แม่นางคนนี้คือ..."

"เพื่อน เราสามคนเปิดร้านขายยาด้วยกัน"

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็เปิดปากพูด

หย่งซวนพยักหน้าอย่างมีความหมาย "เปิดร้านขายยาที่เจียงเฉิงเหรอ?"

อี้เฉินกล่าวว่า "ใช่ เราเปิดสามร้านในเมืองเจียงเฉิง ก็คือสามร้านที่ธุรกิจดีที่สุด"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ผู้ชายคนนี้พูดทุกอย่าง

จากนั้นก็เห็นดวงตาของหย่งซวนเป็นประกายมาก "ศิลปะการต่อสู้แข็งแกร่ง เปิดร้านขายยาอีก ได้ทั้งรักษาและต่อสู้ คุณชายทั้งสองเก่งมากจริง ๆ"

"แม่นางร้องเพลงไพเราะ บทกวีก็เขียนได้ดี ถึงจะเรียกว่าเก่งจริง ๆ"

ดวงตาของอี้เฉินดูเหมือนจะมีดวงดาวโผล่ออกมา

หย่งซวนเขินอาย "คุณชายชมเกินไปแล้ว ข้าก็แค่เขียนไปเรื่อยเท่านั้น ถ้าคุณชายชอบ วันหลังข้าจะแต่งบทกวีให้คุณชายบทหนึ่ง"

"วันนี้ดีกว่าวันหลัง วันนี้เลยดีกว่า ข้าคิดว่าบทกวีของแม่นางดีมาก ข้าแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นแม่นางเขียนบทกวี"

อี้โจวจู่ ๆ ก็พูดแบบนี้ ซึ่งทำให้หลิ่วเซิงเซิงอดขำไม่ได้

ผู้ชายคนนี้กลัวน้องชายตัวเองถูกลักพาตัวไปเหรอ?

เมื่อเห็นใบหน้าที่ลำบากใจของหย่งซวน อี้เฉินจึงรีบพูดว่า "การเขียนบทกวีจะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร ท่านพี่อย่าลำบากแม่นางเลย"

หย่งซวนพูดอย่างใจเย็น "ไม่เป็นไร แค่บทกวีบทหนึ่งเท่านั้น กลับไปคิดดูก็เขียนได้แล้ว เพียงแต่ข้าเพิ่งเคยพบกับคุณชายทั้งสอง ไม่มีเรื่องราวให้เขียนมากนัก ไม่ทราบว่าคุณชายสองปกติชอบทำอะไร?"

"แค่ดูร้าน ขายยา แม่นางชอบทำอะไรล่ะ?"

อี้เฉินมองเธอด้วยดวงตาที่สดใส

เธอกล่าวว่า "ร้านขายยาน่าจะทำกำไรได้มากใช่ไหม? จริง ๆ แล้วข้าก็รู้วิธีทำธุรกิจ บางทีหากมีโอกาส เราก็สามารถร่วมมือกันได้ในอนาคต"

"แม่นางเก่งมาก ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ข้าสามารถเชิญแม่นางมานั่งที่ร้านเราได้ มีคนที่เก่งอย่างแม่นางอยู่ ธุรกิจร้านขายยาจะต้องก้าวหน้าไปอีกระดับหนึ่งแน่นอน"

ทั้งสองคุยกันราวกับว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ โดยไม่สนใจใบหน้าที่มืดมนของคนสองคนที่อยู่ข้าง ๆ พวกเขา

เห็นชายหนุ่มสองคนเดินมาช้า ๆ ทักทายหย่งซวนอย่างสุภาพมากและพูดอะไรเพื่อขอให้เธอสอน

หย่งซวนก็ไม่เขินอาย แต่เดินไปด้านข้างและเริ่มพูดคุยกับพวกเขา เธอดูสุภาพ เรียบร้อย และดูเหมือนผู้หญิงที่มีความสามารถจริง ๆ

อี้เฉินถอนหายใจเบา ๆ "ผู้หญิงคนนี้มีสติปัญญาที่ยอดเยี่ยม หากสามาาถร่วมมือกันได้…"

"เธอเอาอะไรมาร่วมมือกับเรา?"

อี้โจวอดไม่ได้ที่จะด่าเขา "เจ้าลืมไปแล้วใช่ไหม พวกเรากำลังช่วยแม่นางทำงานอยู่ ถ้าไม่กลัวสะดุดตา เราควรเรียกแม่นางว่านายท่านตลอดเวลา แม่นางมีจิตใจดี ตามใจเรา เจ้าก็จะเอาแต่ใจจริง ๆ เหรอ?"

อี้เฉินลังเลที่จะพูด แต่อี้โจวกลับพูดว่า "ปกติข้าสามารถตามใจเจ้าได้ แต่แม่นางไม่จำเป็นต้องตามใจเจ้า เจ้าควรจะเก็บความเอาแต่ใจของเจ้าไว้บ้าง"

อี้เฉินดูไม่พอใจ "เจ้าหัวโบราณเกินไป แม่นางยังไม่ได้พูดอะไรเลย..."

"พี่ชายของเจ้าพูดถูก"

เสียงของหลิ่วเซิงเซิงสงบและอ่อนโยน และเธอกล่าวเสริมว่า "แม้ว่าข้าจะไม่คุ้นเคยกับผู้หญิงคนนี้ แต่หลังจากเรื่องเหล่านี้ก็ดูออกได้ไม่มากก็น้อย นี่เป็นคนที่ไม่ขยันเรียนและต้องการก้าวขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยก้าวเดียว เธอหลอกพวกเจ้าที่ไม่รู้เรื่อง ท่องบทกวีโบราณของคนอื่นไม่กี่บทก็กล้าถือดี บรรจุตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถ แต่เธอไม่สามารถหลอกข้าได้ ถ้าเธออยากร่วมมือกับคนอื่นจริง ๆ ก่อนอื่นให้เธอทำธุรกิจของตัวเองก่อน มิฉะนั้นอย่าคิดจะทำกับข้า"