บทที่ 282 ได้ยินว่าจงใจหกล้ม

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อี้โจวก็โกรธมาก "พวกเขากล้าดี! ตัวเองล้มเองยังกล้าใส่ร้ายพวกเราอีก ผู้หญิงคนนี้น่ารังเกียจและไร้ยางอายจริง ๆ เจ้าเมืองน้อยตาบอดเหรอ? เขาไม่ได้ตรวจสอบให้ชัดเจน ก็บอกว่าจะทุบร้านเราเหรอ?"

หมอเหอถอนหายใจ

"ก็ไม่คิดว่าฮูหยินน้อยจะเป็นคนแบบนี้ แต่ทีแม่นางให้ฮูหยินน้อยคุกเข่าอยู่ข้างนอก เจ้าเมืองน้อยก็ค่อนข้างไม่พอใจ ตอนนี้ฮูหยินน้อยล้มแบบนี้ ทั้งร้องไห้ฟูมฟายว่าถูกพวกเราตี เจ้าเมืองน้อยโกรธก็เป็นเรื่องปกติ ถ้าไม่ได้จริง ๆ แม่นางไปที่จวนเจ้าเมืองหน่อยดีกว่า? เราเปิดร้านที่เมืองเจียงเฉิง ไม่ควรที่จะรุกรานจวนเจ้าเมือง..."

หลิ่วเซิงเซิงแค่ยืนขึ้นอย่างสงบ "พวกเขาน่ารังเกียจขนาดนี้ ยังอยากเชิญข้าไปอีกเหรอ? ล้อเล่นหรือเปล่า?"

หมอเหอปาดเหงื่อจากหน้าผากแล้วพูดว่า "แต่ท่าทางของเจ้าเมืองน้อย น่าจะทุบร้านเราจริง ๆ..."

"งั้นก็ให้เขาทุบไป"

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "เจ้ากลับไปบอกพวกเขาว่า ถ้าหย่งชุนถังถูกทุบ ต่อไปประชาชนในเมืองเจียงเฉิงนี้ทั้งหมด หมอหย่งชุนถังของเราจะไม่รักษา ถ้าประชาชนป่วยหนัก ก็ไปขอคำอธิบายที่จวนเจ้าเมือง อย่าหาว่าเราไม่ช่วยคน ต้องบอกว่าจวนเจ้าเมืองไม่ให้เราช่วยคน"

"ประการที่สอง ถ้าพวกเขากล้าแตะต้องคนของเราในหย่งชุนถังแม้แต่น้อย พวกเขาไม่ต้องอยากขอให้ข้าช่วยคนอีก เจ้าถามพวกเขาว่าชีวิตของเจ้าเมืองสําคัญกว่าหรือน้ำตาของฮูหยินน้อยคนนั้นสำคัญ แล้วถามพวกเขาว่าพวกเขาสามารถรับผิดชอบต่อการรักษาพยาบาลของประชาชนทั้งเมืองได้หรือไม่?"

เมื่อมองไปที่หมอเหอที่มีสีหน้าประหลาดใจ หลิ่วเซิงเซิงก็พูดต่อว่า "ในฐานะหมอของหย่งชุนถัง ก็ขอให้เจ้ากล้าหาญหน่อย อย่าลืมว่าร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงเฉิงนี้เปิดโดยพวกเรา ผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์ทั้งหมดก็ซื้อได้ที่เราเท่านั้น แม้แต่คนที่กำลังจะตายก็ถูกเราช่วยเหลือไว้ ทุบหย่งชุนถัง พวกเขาก็ต้องมีความกล้าหาญนั้น!"

เมื่อมองดูหลิ่วเซิงเซิงที่ดุเดือด อี้โจวก็เต็มไปด้วยความชื่นชม

"แม่นางพูดถูก เจ้าแค่กลับไปบอกพวกเขาแบบนี้!"

หมอเหอพยักหน้าและกำลังจะจากไป หลิ่วเซิงเซิงก็กล่าวต่อ

"สุดท้ายบอกพวกเขาว่า ถ้าชีวิตของเจ้าเมืองแขวนอยู่บนเส้นด้าย บางทีมีเพียงข้าเท่านั้นที่สามารถช่วยเขาได้ ไม่อยากให้เจ้าเมืองตาย ทางที่ดีเจ้าเมืองน้อยก็ควรคุกเข่าอยู่ข้างนอกด้วย ถ้าไม่ให้ข้าหายโกรธ ก็คือพวกเขาสองคนเป็นคนทำให้เจ้าเมืองตาย ไม่เกี่ยวกับข้า ไม่เกี่ยวกับหย่งชุนถัง"

"ได้ขอรับ!"

หมอเหอรีบวิ่งออกไป

อี้โจวเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างมาก "แม่นาง ท่านยังคงสงบสติอารมณ์ได้"

"นี่เพิ่งจะถึงไหนเอง?"

หลิ่วเซิงเซิงหัวเราะแล้วพูดว่า "เจ้าเอาเงินออกไปสักหน่อย ไปหายายที่ปากมากสักสองสามคน ให้พวกเขาไปเทศนาในเมืองและบอกว่า เจ้าเมืองกำลังตกอยู่ในอันตราย เจ้าเมืองน้อยไปหาหมอด้วยความจริงใจ แต่ฮูหยินเจ้าเมืองน้อยต้องการทุบหย่งชุนถังไม่ให้เจ้าเมืองน้อยรักษาท่านเจ้าเมือง"

อี้โจวตกใจ "นี่ นี่ไม่ดีมั้ง?"

"ถ้าไม่ทำเพื่อตัวเองพระเจ้าจะลงโทษ วันนี้เธอใส่ร้ายคนของหย่งชุนถังของข้าทำร้ายเธอ ถ้าเราไม่ทำลายชื่อเสียงของเธอก่อน ถูกทำลายชื่อเสียงในภายหลังก็คือเรา ทำไมเราต้องมารับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ?"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างไม่ใส่ใจและเอากระจกทองแดงขึ้นมาส่องหน้า

ฤทธิ์ของยานี้ยังคงช้าเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าจะฟื้นตัวได้เพียงเล็กน้อย ด้วยความเร็วนี้ อีกสิบกว่าวันก็ยังมีรอยประอยู่เล็กน้อย

เธอถอนหายใจ "น่ารำคาญมาก เวลาหนึ่งเดือนก็นานมากจริง ๆ"

อี้โจว "..."

แม่นางเริ่มน่ากลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ...

ในเวลาเดียวกัน ในเมือง ภายในหย่งชุนถัง

หลังจากได้ยินสิ่งที่หมอเหอนำกลับมา เฉินโย่วก็โกรธมากจนกัดฟัน "นี่คือสิ่งที่หมอเทวดาพูดเองเหรอ? ยังให้ข้าคุกเข่าพร้อมกับฮูหยินอีกด้วย?"

หมอเหอพยักหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ถูกต้อง หมอเทวดาหลิ่วของเราโกรธมาก ได้ยินว่าเจ้าเมืองน้อยจะทุบถังหย่งชุนถังของเรา ไม่มีอารมณ์ที่จะรักษาท่านเจ้าเมืองแล้ว เว้นแต่เจ้าเมืองน้อยจะคุกเข่าอยู่ข้างนอกกับฮูหยินน้อย มิฉะนั้นหมอเทวดาหลิ่วจะไม่ปรากฏตัว"

หรงหรงยืนอยู่ที่ประตูอย่างเสียใจและเช็ดน้ำตา

"สามี ไม่เป็นไร ท่านให้ข้าคุกเข่าเถอะ ความปลอดภัยของท่านพ่อเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ข้าแค่ขายหน้านิดหน่อย ไม่มีอะไร"

เฉินโย่วโกรธมาก "พวกเขาทำร้ายเจ้า ยังอยากให้เจ้าคุกเข่า มีเหตุผลแบบนี้ที่ไหน?"

"สามี..."