บทที่ 287 ไม่มีทางเอาตัวรอดคนเดียว

ชาวบ้านนับหมื่นหลั่งไหลออกมาบนถนน และถนนที่ค่อนข้างกว้างขวางในวันปกติตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนและเกือบทั้งหมดวิ่งไปในทิศทางเดียว

เมื่อเห็นฉากนี้ อี้โจวก็พูดอย่างจริงจังว่า

"ถ้าไม่สามารถรักษาไว้ได้ ประตูเมืองจะถูกทำลาย กองทัพหนึ่งแสนนายจากหยุนตูจะรุกเข้ามาในเมือง บางทีพวกเขาอาจจะเผาและปล้นสะดม หรือโรคระบาดแพร่กระจ่าย หากพวกเขาจับเจ้าเมืองหรืออ๋องชางได้ก่อนที่กองกำลังเสริมจะมาถึง อาณาจักรเฟิงชิงจะตกอยู่ในอันตรายอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถจับอ๋องชางได้ โรคระบาดเข้ามาในเมือง เมืองเจียงเฉิงจจะก็สูญเสียเช่นกัน เบาที่สุดก็ปิดเมืองจัดการ"

หลังจากฟังคำพูดของอี้โจวแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกคนจะหนีออกข้างนอกไปหมด..."

"ดังนั้นพวกเราก็รีบไปกันเถอะ!"

หลิ่วเซิงเซิงยืนอยู่ที่นั่นอย่างว่างเปล่า เธอเห็นหญิงตั้งครรภ์วิ่งอย่างดุเดือดในฝูงชนพร้อมกับพุงโต หนึ่งในนั้นล้มลงกับพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ และสามีของเธอก็ผลักผู้คนรอบตัวเธอต่อไป

"อย่าเหยียบเธอนะ! พวกเจ้าหลีกทางหน่อย! ฮูหยิน รีบลุกขึ้นเร็ว!"

ชายชราที่ถือไม้ค้ำยันยืนอยู่ที่ประตูบ้าน มองทุกสิ่งอย่างว่างเปล่า

นอกจากนี้ยังมีผู้หญิงร้องไห้อย่างขมขื่นขณะอุ้มลูกของตัวเอง ตะโกนเสียงดังว่า "ถ้ารู้ก่อนหน้าคงหนีไปเร็วกว่านี้..."

สงครามเริ่มขึ้นแล้ว

ห่างออกไปไกลก็ได้ยินเสียงคนชนประตูเมืองและได้ยินทหารต่อสู้และตะโกน

แม้ว่าจะมองไม่เห็นฉากนั้น แต่แค่ฟังเสียงนั้นก็รู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้รุนแรงมาก

"หลีกทางหลีกทาง! ฮูหยินน้อยมาแล้ว! ทุกคนรีบลูกทาง!"

รถม้าคันหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านหน้า โดยมีผู้ติดตามหลายสิบคนที่อยู่รอบรถม้า และในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงหน้าของหลิ่วเซิงเซิง

ถนนแน่นมากจนรถม้าต้องจอดกลางถนน

หรงหรงรีบโผล่หัวออกมา "รีบไปสิ! พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่?"

"ตอบฮูหยิน ถนนข้างหน้าถูกขวางไว้..."

จากนั้นหรงหรงก็เห็นหลิ่วเซิงเซิงอยู่กลางถนน เธอกัดฟันแล้วพูดว่า "แม่นางไม่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันเหรอ? ยังไม่หลีกทางอีก?"

"หลีกทางเหรอ? ชาวบ้านหนียังพอเข้าใจได้ แต่ในฐานะฮูหยินน้อยของเจ้าเมืองนี้ เจ้าควรอยู่และตายไปพร้อมกับเมืองนี้ ทุกคนสามารถหลบหนีได้ แต่เจ้าทำไม่ได้!"

อี้โจวกล่าวด้วยสีหน้ามืดมน

สายตาชาวบ้านที่เห็นนับไม่ถ้วนต่างก็มองมาในทิศทางนี้ หรงหรงไม่สามารถเก็บหน้าได้แล้ว "ฮูหยินน้อยก็เป็นคน ชีวิตของข้าก็เป็นชีวิต ทุกคนหนีไปแล้ว ข้าอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ทำไมจะหนีไม่ได้?"

"เจ้า…"

"ข้าอะไร? ข้ายังไม่ได้เอาเรื่องพวกเจ้าเลย! ได้ยินว่าเมื่อกี้โจรภูเขาปรากฏตัวที่นี่ โจรภูเขาเหล่านั้นยังคงมาเอาเรื่องพวกเจ้า พวกเจ้าเกือบจะฆ่าชาวบ้านบริสุทธิ์ไปมากมาย ตอนนี้ยังยืนอยู่ตรงนี้เพื่อขวางทางอยู่ อยากจะฆ่าคนกี่คนกันแน่?"

หรงหรงพูดด้วยความโกรธแล้วพูดว่า "ใครก็ได้ ผลักพวกเขาสองคนออกไป!"

"เจ้ารู้ได้ยังไงว่าพวกโจรภูเขามาหาเรื่องพวกเรา?"

หลิ่วเซิงเซิงมองเธออย่างเย็นชา "เจ้าเป็นคนจ้างโจรภูเขาพวกนั้นมาใช่ไหม?"

ร่องรอยของความตื่นตระหนกแวบขึ้นมาในดวงตาของ หรงหรง "นี่มันเวลาอะไรแล้วเจ้ายังพูดเรื่องไร้สาระอยู่? ข้าไม่มีเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับเจ้า เจ้ารีบหลีกทาง!"

อี้โจวโกรธมากจนอยากจะลงมือ แต่หลิ่วเซิงเซิงก็คว้าเขาไว้และดึงเขาออกไปข้าง ๆ อย่างช้าๆ

แต่หลังจากที่ทั้งสองถอยออกไป ถนนข้างหน้าก็แออัดเช่นกัน ชาวบ้านนับไม่ถ้วนเบียดเสียดกันและสามารถเดินได้ไม่กี่ก้าวในเวลาครึ่งวัน ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ รถม้าไม่สามารถผ่านได้เลย

หรงหรงโกรธมากจึงกระโดดลงจากรถม้า "ทุกคนฟังข้า ทุกคนเข้าแถว ถอยไปด้านข้าง ให้ข้าออกไปก่อน ข้าจะออกไปหาทหารเสริมมาให้พวกเจ้า เชื่อว่าอีกไม่นานก็จะ..."

"เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"

หลิ่วเซิงเซิงขัดจังหวะเธออย่างเย็นชา

หรงหรงโกรธมาก แต่ก็ขี้เกียจเกินไปที่จะสนใจเธอ แต่ให้คนผลักชาวบ้านที่ขวางหน้าออกไปทีละคนโดยตรง

ชาวบ้านกล้าโมโหไม่กล้าพูด ได้แต่ปล่อยให้เธอทั้งผลักทั้งด่า