บทที่ 34 ตอนนี้ท่านไปได้แล้ว

ความสนใจของทุกคนในขณะนี้เปลี่ยนมาอยู่ที่โม่เล่า

หนานลั่วเฉินเป็นคนแรกที่เยาะเย้ย "แล้วไง? ผลลัพธ์สุดท้ายพวกข้าเดาได้หมดแล้ว ต้องให้เองอ้อมค้อมมาบอกพวกข้าด้วยเหรอ?"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เหลือบมองหลิ่วเซิงเซิงอีกครั้งแล้วพูดว่า "น่าเสียดาย ใบหน้าที่สวยงามเช่นนี้ กลับอยู่บนคนแบบนี้ เสด็จพี่ ไปกันเถอะ"

หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าหนานเทียนจะตัดสินใจเกี่ยวกับผลลัพธ์แล้ว และกำลังจะจากไปโดยไม่รอให้โม่เล่าพูดต่อ

โม่เล่าปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าน้อยได้สัมผัสกับระดับสูงเช่นนี้..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็พูดด้วยน้ำมูกไหลและน้ำตา: "โม่เล่า ไม่มีอะไรผิดปกติกับขนมนี้ใช่ไหม? ข้ารู้ว่าเองจะพูดอะไร อันที่จริงมันไม่ใช่ความผิดของเอง ที่เองตรวจสอบมันไม่ออก แต่ขนมนี้ไม่มีอะไรผิดปกติจริง ๆ"

หลิ่วเซิงเซิงที่อยู่ด้านข้างก็ปวดหัวมาก " โม่เล่า ท่านช่วยพูดตรง ๆ กว่านี้หน่อยได้ไหม? ถ้ายังชักช้าคนจะไปกันหมดแล้ว!"

เธอยังต้องการให้ทุกคนเห็นใบหน้าที่แท้จริงของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน!

โม่เล่าไม่เร่งไม่รีบ ซึ่งทำให้ผู้คนวิตกกังวลจริง ๆ

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนร้องไห้เสียใจมาก "ข้าบอกว่าข้าไม่ได้วางยาพิษ และข้าก็ขอร้องให้ท่านพี่เชื่อข้า แต่เธอก็ไม่เชื่อฉัน โชคดีที่ตอนนี้โม่เล่าได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้าแล้ว ไม่งั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้อย่างไร..."

"คุณหนูเฉี่ยนเฉี่ยนอาจเข้าใจผิดแล้ว ข้าน้อยไม่ใช่หาไม่ออก ข้าน้อยแค่อยากจะบอกว่าขนมนี้มีบางอย่างผิดปกติจริง ๆ"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนเตรียมคำพูดในใจไว้แล้ว "ข้ารู้ว่าต้องไม่มีปัญหาแน่นอน ไม่รู้ว่าทําไมพี่สาวถึงเกลียดข้าขนาดนี้ ถึงใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้..."

ไม่ เธอได้ยินว่าอะไร?

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง มองดูโม่เล่าอย่างว่างเปล่าแล้วพูดว่า "เองพูด...อะไร?"

โม่เล่ามองหนานมู่เจ๋อแล้วพูดว่า: "ท่านอ๋อง ขนมนี้มีพิษจริง ๆ และมันเป็นยาพิษคุณภาพสูงมาก ปริมาณเบามาก ไม่มีสีและไม่มีกลิ่น หากข้าน้อยไม่สังเกตอย่างละเอียด และแม้กระทั่งชิมสักคํา ข้าน้อยก็คงไม่พบความไม่ชอบมาพากลในนั้นหรอก"

แม่ทัพหลิ่วก็ตกตะลึงเช่นกัน "โม่เล่า เองพูดจริงเหรอ? ขนมที่เฉี่ยนเฉี่ยนทำนั้นมีพิษได้อย่างไร?"

"ท่านพ่อ ท่านหมายความว่าข้ากำลังใส่ร้ายน้องสาวเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงพูดพร้อมกับเยาะเย้ย

แม่ทัพหลิ่วรีบพูดว่า: "พ่อจะสงสัยเจ้าได้ยังไง? แต่เฉี่ยนเฉี่ยนเป็นน้องสาวของเจ้า หน้ามือหลังมือล้วนเป็นเลือดเนื้อ..."

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็มองไปที่โม่เล่าแล้วพูดว่า: "โม่เล่า เองแน่ใจหรือว่าตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว?"

"แม่ทัพหลิ่ว ข้าน้อยไม่เคยพูดโกหก โดยเฉพาะต่อหน้าท่านอ๋องของเรา สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริงอย่างแน่นอน!"

ขาของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนอ่อนแรงและเธอก็นั่งลงบนพื้น "เป็นไปไม่ได้..."

เรื่องนี้สามารถตรวจพบได้อย่างไร?

คนที่ขายยาบอกชัดเจนว่าไม่มีใครตรวจพบได้!

หนานมู่เจ๋อลูบหัวตัวเองด้วยอาการปวดหัวและไม่ได้ฟังสิ่งที่คนเหล่านี้พูดเลย

ในขณะนี้เขาแค่อยากกลับห้องนอน

แต่โม่เล่ามองดูเขาเหงื่อออกมากแล้วพูดว่า: "ท่านอ๋อง เมื่อกี้ข้าน้อยตรวจยาพิษอย่างละเอียดแล้ว ก็พบว่า ยานั้นจะทําให้คนโกรธง่าย อารมณ์ร้อนขึ้น ใบหน้าก็จะเต็มไปด้วยสิว ถ้ากินยาพิษชนิดนี้เป็นเวลานาน ๆ ในที่สุดสิวก็จะเน่าเข้าไป แม้กระทั่งเน่าเข้าไปในกระดูก นี่เป็นพิษที่ร้ายกาจมาก"

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "จริงเหรอ?"

"สิ่งที่ข้าน้อยพูดนั้นเป็นความจริงอย่างยิ่ง หลายปีมานี้ พระชายากินยาพิษชนิดนี้มาตลอด ดังนั้นใบหน้าของเธอจึงขี้เหร่ตลอดเวลา ถ้าไม่ถูกวางยาพิษ พระชายาน่าจะเป็นคนสวยมาตลอดถึงจะใช่..."

เมื่อฟังคำพูดของโม่เล่า แม่ทัพหลิ่วก็ถอยหลังไปอย่างมาก

"เฉี่ยน เฉี่ยนเฉี่ยน ทำไมเจ้า..."