บทที่ 0033

หนานมู่เจ๋อหรี่ตาและมองไปที่หลิ่วเซิงเซิง บางทีเขาอาจจะเมาหรือบางทีร่างที่อยู่ตรงหน้าเขาดูคุ้นเคยกับเขามากดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองดูอีกสองสามครั้ง

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ พูดอย่างเสียใจ: "ท่านพี่ ช่วงนี้มีใครมาพูดจาไม่ดีเรื่องข้ากับท่านหรือเปล่า? ท่านไม่เคยสงสัยข้ามาก่อน และยิ่งจะไม่ใส่ร้ายข้าต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้..."

หลิ่วเซิงเซิงตะคอกอย่างเย็นชา "ใส่ร้ายหรือเปล่าเจ้าไม่รู้อยู่แก่ใจเหรอ? เจ้าคิดว่าเจ้ากินขนมหนึ่งชิ้นแบบนั้นจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้าได้แล้วเหรอ? คนอื่นโง่ ข้าไม่ได้โง่ เจ้าวางยาพิษเรื้อรัง กินแค่ชิ้นเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก เจ้าอยากพิสูจน์ตัวเองจริง ๆ เก่งจริงก็กินให้หมดกล่องนั้นเลยสิ?"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนถูกด่าจนตกตะลึง ตั้งแต่เด็กจนโตหลิ่วเซิงเซิงก็ไม่เคยด่าตัวเองแบบนี้ คนตรงหน้าคือหลิ่วเซิงเซิงจริง ๆ เหรอ?

แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นพิษเรื้อรัง...

"หลิ่วเซิงเซิง ข้าว่าพอได้แล้ว เมื่อก่อนขี้เหร่นานเกินไปหรือเปล่า ทําให้จิตใจเจ้าบิดเบี้ยวไปหรือเปล่า? เจ้าคิดว่าตอนนี้ตัวเองสวยกว่าเฉี่ยนเฉี่ยน เลยสามารถใส่ร้ายเธอได้ตามใจชอบเหรอ?"

หนานลั่วเฉินอดไม่ได้ที่จะเถียง

หลิ่วเซิงเซิงเยาะเย้ย "ใส่ร้ายหรือเปล่าเธอรู้ดีอยู่แก่ใจ ไม่งั้นเธอทำไมไม่กล้ากินทั้งหมด? คนอย่างข้าตรงไปตรงมา ถ้าเธอมีความกล้าที่จะกินขนมในกล่องให้หมด วันนี้ถือว่าข้าใส่ร้ายเธอเป็นไง? นี่ถือว่าจริงใจหรือไม่?"

"เจ้า…"

"หรือว่าองค์ชายสองต้องการจะบอกว่าน้องสาวของข้ากินขนมห้าหรือหกชิ้นไม่ได้? ฮ่าฮ่า ต่อให้กระเพาะน้อยแค่ไหนก็คงไม่แย่ขนาดนั้นมั้ง? ใช่ไหมน้องสาว?"

หลิ่วเซิงเซิงมองไปที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนอย่างหยิ่งยโสราวกับว่าเธอกำลังดูเรื่องตลกอยู่

หนานมู่เจ๋อยื่นมือออกมาลูบขมับ "โม่เล่า เป็นไงบ้าง?"

โม่เล่าดูอย่างเหงื่อไหลไคลย้อย ดูมาตั้งนานก็ยังดูไม่ออกว่าขนมนี้มีปัญหาอะไร

ถ้าเป็นปกติ เขาต้องบอกทันทีว่าขนมนี้ไม่มีพิษ แต่ไม่รู้ทําไม เขาอยากเชื่อหลิ่วเซิงเซิงสักครั้ง

บางทีอาจจะได้รับอะไรที่ไม่เหมือนเดิม?

เพราะว่าพิษงูก่อนหน้านี้ได้รับการล้างพิษอย่างหมดจดเกินไปจริง ๆ

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็พูดว่า: "ตอบท่านอ๋อง ข้าน้อยยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก..."

"ชักช้า"

หนานเทียนอดไม่ได้ที่จะบ่น

หนานลั่วเฉินยิ้มแล้วพูดว่า: "จะต้องใช้เวลาอะไรอีก? ตรวจสอบไม่ได้แสดงว่าสิ่งนี้ไม่มีปัญหา เองมีเวลา แต่ข้าไม่มีเวลาให้เองมาเสียเวลาขนาดนั้น"

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขามองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างยั่วยุและพูดว่า: " หลิ่วเซิงเซิง ไม่งั้นเจ้าก็ขอโทษโดยตรงเถอะ วันนี้เสด็จอาอารมณ์ดี อย่างน้อยก็ไม่ได้ไล่เจ้าไปให้พ้น เจ้า..."

"หุบปาก!"

หนานมู่เจ๋อขัดจังหวะเขาอย่างเย็นชา แต่น้ำเสียงขี้เกียจของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

หนานลั่วเฉินหุบปากทันที และไม่กล้าพูดอะไรอีก...

หนานเทียนซึ่งแต่เดิมอยากจะประชดประชันก็เงียบไปเช่นกัน เหลือเพียงหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่ยังแอบร้องไห้

ทุกคนมองดูโม่เล่าเงียบ ๆ ดูเขาหยิบเข็มเงินแล้วให้คนไปเอาน้ำยามา ดูจริงจังมาก

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนรู้สึกภูมิใจ ดูเหมือนว่าโม่เล่าจะหาปัญหาไม่เจอเลย...

"ท่านพี่ ท่านอย่าลำบากโม่เล่าเลย ข้าไม่ได้วางยาพิษท่านจริง ๆ"

"ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็กินขนมที่เหลือซะ ข้าจะเชื่อเจ้าถ้าเจ้ากินหมดนั่น"

ใบหน้าของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนแข็งทื่อ "ข้าเพิ่งกินข้าวตอนข้าออกมา ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ชอบกินของหวาน..."

"ไม่ชอบกินหรือไม่กล้ากิน?"

หลิ่วเซิงเซิงดูถูกเหยียดหยาม

หนานเทียนทนไม่ได้กับท่าทางยั่วยุแบบนี้

"หลิ่วเซิงเซิง เจ้าพอได้แล้วหรือยัง? แค่เรื่องเล็ก ๆ เท่านั้น ทรมานมานานขนาดนี้ เจ้าคิดว่าคนมากมายในที่นี้ว่างพอจะเล่นกับเจ้าเหรอ?"

"องค์รัชทายาททรงไม่เห็นท่านอ๋องของข้าในสายตาขนาดนี้เลยเหรอ? ข้าเป็นพระชายาที่แต่งงานเข้ามาอย่างถูกวิธี แต่ท่านกลับเรียกชื่อเต็มของข้าตลอด คิดว่าพระราชโองการของฮ่องเต้ผิดและคิดว่าข้าไม่เหมาะสมเป็นพระชายานี้ หรือคิดว่าท่านอ๋องของข้าไม่เหมาะสมที่จะเป็นอ๋องชาง?"

คำพูดเถียงกับของหลิ่วเซิงเซิงทำให้หนานเทียนโกรธหน้าแดงทันที "เจ้ากล้า..."

"องค์รัชทายาทอย่าโกรธไปเลย ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้น"

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "อีกอย่างก็ไม่ใช่ว่าข้าจะจับเรื่องนี้ไว้ไม่ปล่อยใช่ไหม? ข้าแค่เอ่ยขึ้นมา เป็นน้องสาวเฉี่ยนเฉี่ยนที่ร้องไห้และต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ เรียกโม่เล่ามา ก็ไม่ใช่เพื่อความบริสุทธิ์ที่เธอพูดเหรอ?"