บทที่ 52 กำลังเล่นอะไรอยู่

หนานมู่เจ๋อเหยียบซองจดหมายด้วยความรังเกียจและจากไป ขณะที่เสี่ยวเจียงเหงื่อออกจากความลำบากใจ

ว่าแล้วพระชายาไม่สามารถเขียนอะไรดี ๆ ได้!

อยู่ที่จวนอ๋องท่านอ๋องยังขี้เกียจจะไปเจอเธอ แล้วเขาจะไปพบเธอตามนัดที่หอชมดอกไม้ได้อย่างไร?

วันนี้พระชายาคงไม่ได้โง่ไปแล้วใช่ไหม?

หรือคิดว่าท่านอ๋องให้รางวัลเธอเป็นเงิน คือการยอมรับเธอแล้ว?

แต่เมื่อคิดถึงว่าครั้งนี้พระชายาถูกทำให้เสียใจอย่างมาก เสี่ยวเจียงจึงตัดสินใจช่วยเธอพูดสองสามคำ

"ท่านอ๋อง ครั้งนี้ข้าน้อยเข้าใจพระชายาผิดจริง ๆ ผลักเธอครั้งนั้น เธอต้องเจ็บมากแน่ ๆ ต่อมายังถูกขังอยู่ในจวนเย็นอีก ถูกทำให้เสียใจอย่างมาก เธอกลับมาขอโทษพวกเรา อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้พระชายาก็มีความจริงใจมาก"ฃ

หลังจากหยุดชั่วครู่หนึ่ง เขากล่าวเสริมอีกว่า: "คิดแล้วเนื่องจากพระชายาทรงช่วยชีวิตอาหลินไว้ มองออกว่าจิตใจของเธอไม่เลว บางที..."

"ข้าไม่จำเป็นต้องไปชอบคุณเธอเพื่อคนใช้คนหนึ่ง"

"ขอรับ เป็นอย่างนั้นจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าพระชายาทำได้อย่างไร..."

เสี่ยวเจียงพูดด้วยสีหน้าจริงจังและพูดอีกว่า "ใช่แล้ว ได้ยินมาว่าคนจากแก๊งอู่ชิวปรากฏตัวที่หอชมดอกไม้บ่อย ๆ บางทีเราอาจสามารถไปดู... "

หนานมู่เจ๋อไม่พูด แต่เดินไปข้างหน้าด้วยสีหน้ามืดมน

เสี่ยวเจียงกล่าวเสริม: "แต่เรื่องของการจับกุมคนเหล่านั้นควรจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าน้อย ตราบใดที่ท่านอ๋องออกคำสั่ง ขาน้อย..."

"ข้าจะไปด้วยตัวเอง"

"ขอรับ..."

ในจวนชิงเฟิง

หลิ่วเซิงเซิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะด้วยใบหน้าที่มืดมน มองดูเสี่ยวถังที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้าเธอ เกือบจะตบถ้าให้ตาย

"พระชายา ข้าน้อยส่งจดหมายไปแล้วจริง ๆ แต่ข้าน้อยไม่คิดว่าจะส่งผิด เมื่อกี้คุณหนูรองให้คนมาส่งจดหมายจริง ๆ บอกว่าจะขอโทษท่าน ซองจดหมายนั้นไม่ต่างไปจากของท่านมากนัก ข้าน้อยก็ไม่รู้ว่าคิดยังไง หัวว่างเปล่า เผลอส่งผิดไป ไม่งั้นให้ข้าน้อยไปเอากลับมา..."

"ข้าสงสัยว่าเองตั้งใจ"

หลิ่วเซิงเซิงพูดความในใจออกมาโดยตรง

เสี่ยวถังรู้สึกเสียใจมาก "ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ข้าน้อยคิดในใจว่าจะส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้ท่านอ๋อง จดหมายฉบับหนึ่งเอากลับมาให้ท่าน พลางคิดว่าถ้าเอาจดหมายฉบับนั้นให้ท่านอ๋อง ท่านอ๋องจะโกรธหรืออะไรหรือเปล่า อาจจะคิดมากเกินไปและคิดจนเพลิน นี่จึงส่งจดหมายผิดไป ถ้าข้าน้อยตั้งใจ ข้าน้อยจะเอาจดหมายของท่านกลับมาได้ไง?"

"เอาล่ะ ไม่ต้องอธิบายแล้ว ข้าเอาไปส่งเอง"

ขณะพูดหลิ่วเซิงเซิงก็หยิบจดหมายแล้วเดินออกไป ดูเหมือนว่าสาวใช้ของเธอจะไม่น่าเชื่อถือจริง ๆ แม้ว่าเธอจะซื่อสัตย์มาก แต่เธอก็ค่อนข้างไร้เดียงสาเช่นกัน

แต่เมื่อหลิ่วเซิงเซิงถือจดหมายไปหาหนานมู่เจ๋อ ก็ได้ยินว่าหนานมู่เจ๋อออกไปข้างนอกแล้ว และยังไปที่หอชมดอกไม้นั้นด้วย

หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็ตัดสินใจตามไปดู และในขณะเดียวกันก็ได้แรกจดหมายกลับมาด้วย

ขณะเดียวกัน ในหอชมดอกไม้

ธุรกิจชั้นหนึ่งร้อนแรงมาก มีคนพลุกพล่าน แต่ชั้นสองเงียบสงบแทบจะไม่เห็นเงาใครสักคน

ที่นั่งหรูหราข้างบันได หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนและเสี่ยวเยี่ยนนั่งอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน

"คนที่สามารถมาใช้จ่ายที่นี่ได้ส่วนใหญ่เป็นคุณชายคุณหนูจากตระกูลใหญ่ ครั้งนี้เราต้องทําให้หลิ่วเซิงเซิงเสียชื่อเสียง!"

เสี่ยวเยี่ยนพูดด้วยสีหน้าดุร้าย และหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็สูญเสียความอ่อนโยนในอดีตไป และดวงตาที่สวยงามของเธอก็เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

"แค่คนโง่คนหนึ่ง จู่ ๆ ก็ฉลาดขนาดนี้ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมแน่ ๆ หรือไม่ก็มีคนฉลาดปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ เธอ หรือมีคนเตือนอะไรเธอ ไม่งั้นเธอจะพบว่าตัวเองถูกวางยาพิษได้อย่างไร? แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนวางยาพิษ?"

เสี่ยวเยี่ยนกระซิบ: "บางทีอาจจะเป็นโม่เล่า เขาไม่ได้เจอพิษในขนมของเราเหรอ? บางทีเขาอาจจะเป็นคนที่ล้างพิษพิษบนใบหน้าของขี้เหร่นั่นตั้งแต่แรกก็ได้!"

"ไม่ตัดความเป็นไปได้นี้ออกไป แต่โม่เล่าอยู่ในจวนมาหลายปีแล้ว ทําไมเขาถึงมาช่วยล้างพิษให้เธอตอนนี้? ข้าจะรู้สึกว่าเรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น"

เมื่อฟังคำพูดของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน เสี่ยวเยี่ยนกลับพูดว่า: "ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้เธอก็ฟื้นคืนรูปลักษณ์ของเธอแล้ว นี่เป็นภัยคุกคามครั้งใหญ่สำหรับเรา ไม่งั้นเราก็หาวิธีที่จะทำลายใบหน้าของเธออีกครั้ง ไม่อย่างนั้นเราลงมืออย่างโหดเหี้ยม หาคน..."

ขณะพูด เสี่ยวเยี่ยนก็ชี้ไปที่คอทำท่าทาง