บทที่ 61 คนเราแค่มีอะไรทำ

"หลิวเล่าสามารถค่อย ๆ คิดได้ เนื่องจากเราพึ่งรู้จักกัน ท่านไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร ข้าก็ไม่รู้นิสัยของท่าน รอคิดดีแล้ว ถ้าท่านยินดีที่จะเสี่ยงกับข้า พรุ่งนี้ท่านสามารถไปหาข้าที่หอชมดอกไม้ได้"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง หลิ่วเซิงเซิงกล่าวต่อ: "แน่นอนว่าการกระทำของข้าในวันนี้ ไม่เพียงพอที่จะทําให้หลิวเล่าเชื่อใจข้า แต่ข้าสามารถบอกท่านได้ว่า ข้ายังมีตําราทางการแพทย์มากมาย บันทึกโรคที่รักษาไม่หายต่าง ๆ เชื่อว่าถ้าท่านเห็นแล้วจะสนใจแน่นอน"

พูดจบ หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้าอย่างสุภาพและจากไปพร้อมมู่ชิงชิง

ระหว่างทางกลับมู่ชิงชิงชมเธอไม่หยุด "เซินเอ๋อ เจ้าเก่งมาก นี่ถึงกลับตายแล้วฟื้น... "

"เขายังไม่ตายแต่แรก แค่หายใจไม่ออก เด็กจะตื่นเต้นง่ายเวลามีอะไรเกิดขึ้น ข้ายังสงสัยว่าเขาหมดสติเพราะตกใจ ตั้งแต่ติดคอจนหมดสติแล้วมาเจอเรา ระหว่างนั้นผ่านไปไม่นาน เลยไม่เป็นอะไร เอาสิ่งแปลกปลอมออกมาก็พอแล้ว"

มู่ชิงชิงกล่าวเสริม: "เจ้ายังอยากเปิดร้านขายยาอีก มีหัวใจแบบนี้ก็เก่งมาก!"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า: "พูดตามตรง จริง ๆ แล้วข้าชอบสร้างองค์กรแก๊งอะไรสักอย่างมากกว่า การหาเงินสําคัญ แต่ในโลกนี้ ที่สำคัญต้องมีอำนาจเป็นของตัวเอง"

มู่ชิงชิงปรบมือ "เจ้าทำไมถึงมีความคิดแบบเดียวกันกับข้าเลย? ข้าก็อยากจะมีอำนาจเป็นของตัวเอง ถ้าข้าสามารถมีองค์กรของตัวเองได้ ข้าจะสามารถท่องยุทธภพได้อย่างไม่ต้องเกรงกลัวอะไร เป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ลงโทษความชั่วร้ายและส่งเสริมความดี!"

"เจ้าเป็นผู้หญิงจะเป็นวีรบุรุษอะไรกัน?"

"ผู้หญิงแล้วไง? ข้ามีใจเป็นผู้ชาย"

หลิ่วเซิงเซิงถูกเธอทําให้หัวเราะเสียงดัง "มีความคิดแบบนี้ก็ดีนะ ข้าไม่มีความคิดมากมายขนาดนั้น ข้าแค่อยากตั้งหลักในโลกนี้ได้และมีความสามารถในการปกป้องตัวเอง"

"งั้นก็ลงมือเลย? ไม่งั้นเราทำด้วยกัน?"

เมื่อพูดเช่นนี้ มู่ชิงชิงก็ส่ายหัว "ไม่ใช่ เจ้าต้องเปิดร้านขายยา เจ้าไม่มีเวลาทำเรื่องเช่นนั้นอย่างแน่นอน"

"อยากทําก็ทำได้ เปิดร้านขายยาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่ขายยาเท่านั้น หลิวเล่าได้รับการยกย่องว่าเป็นหมอเทวดา รอบตัวเขามีหมอ โรคธรรมดาไม่ต้องพึ่งข้า โรคร้ายแรงพวกเขาก็จะหาแต่หลิวเล่า มีเพียงโรคที่รักษาไม่หายบางอย่างเท่านั้นที่จะถึงมือข้า ข้าแค่มอบบางอย่างที่พวกเขาต้องการ หลังจากนั้น ก็มีผลประโยชน์ร่วมกัน ข้าก็สามารถมีเวลาเป็นของฉันเองได้"

เมื่อฟังทุกคำพูดที่หลิ่วเซิงเซิงพูด จู่ ๆ มู่ชิงชิงก็รู้สึกว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนที่มีความคิดมาก

"เซินเอ๋อ ข้าพาเจ้าไปที่ที่นึงป่ะ!"

ขณะพูด เธอก็จับมือของหลิ่วเซิงเซิงและเดินไปในทิศทางหนึ่ง

พวกเขาเดินไปเป็นเวลานานก่อนที่จะมาถึงจวนเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรมในที่สุด

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว จวนทรดโทรมนั้นก็ดูน่าขนลุกเล็กน้อย

"ที่นี่ที่ไหน?"

มู่ชิงชิงยิ้มและตะโกนว่า "ทุกคนออกมาได้แล้ว ข้าเอง!"

ทันทีที่พูดจบ ก็เห็นร่างสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนเดินออกมาจากความมืด

หลิ่วเซิงเซิงยังคงสงสัยว่าเป็นกองกำลังที่เธอคัดเลือกมาเองหรือเปล่า แต่เมื่อเธอมองดูดี ๆ พวกเขาก็ล้วนแต่เป็นขอทาน...

เปลือกตาของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก มู่ชิงชิงใจดีเหมือนเช่นเคย ถึงกลับรับขอทานสามสิบหรือสี่สิบคน เธอไม่มีอะไรทำ?

จะเห็นได้ว่าในฝูงชนมีเด็กสิบกว่าคนอายุต่ำกว่าสิบปี หลิ่วเซิงเซิงก็ประทับใจเล็กน้อย

"คนพวกนี้เป็นใคร?"

มู่ชิงชิงกล่าวว่า: "พวกเขาล้วนเป็นคนพเนจรที่มีจิตใจดี เป็นคนที่ข้าพบในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทําให้ข้ารู้สึกถึงใจดีและสวยงาม แม้ว่าพวกเขาจะสกปรก แต่พวกเขามีหัวใจที่อบอุ่น ข้าไม่รับคนหนุ่มสาวที่มีมือและเท้าเหล่านั้น ที่นี่เต็มไปด้วยคนแก่และเด็ก ๆ เดินเตร่อยู่ข้างนอกน่าสงสารมาก..."

ขณะพูด มู่ชิงชิงกล่าวเสริม: "แต่เจ้าก็รู้ตัวตนของข้า ข้าไม่สามารถพาพวกเขากลับไปได้ ได้แต่ซ่อนตัวอยู่ที่นี่อย่างเงียบ ๆ นําข้าวมาให้พวกเขาเป็นครั้งคราว ในขณะเดียวกันก็ให้พวกเขาดูแลซึ่งกันและกัน..."