บทที่ 74 เจ้ารู้ใจข้าดี

แต่ถึงจะบาดเจ็บจริง ๆ แล้วยังไง?

หลิ่วเซิงเซิงไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อชายหนุ่มที่บุกเข้ามาอย่างกะทันหันคนนี้ เหตุผลที่ตอนนี้ไม่ได้เรียกคนเข้ามาก็เพราะชายหญิงอยู่กันตามลำพัง ถูกคนอื่นเห็นนั้นไม่ดีจริง ๆ

นอกจากนี้สภาพปัจจุบันของเธอ ก็ไม่สะดวกที่จะถูกคนเห็นมากเกินไป

หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็ยื่นมือไปให้เขา

จิ่งฉุนยิ้มแล้วพูดว่า "รู้ว่าพระชายามีจิตใจที่ดี และจะไม่ปล่อยให้ข้าตายโดยไม่ช่วย"

ขณะพูด เขาก็ยื่นมือไปคว้ามือของหลิ่วเซิงเซิง "ขอบคุณพระชายาดึงข้า..."

"ดึงเจ้าบ้าอะไร ให้ข้าจับชีพจรให้เจ้า"

หลิ่วเซิงเซิงสบัดมือของเขาออกโดยตรง

จู่ ๆ จิ่งฉุนก็เขินอาย ตัวเองล้ม ดึงตัวเองขึ้นมาก่อนค่อยตรวจชีพจรไม่ได้เหรอ?

ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นเองและตบเสื้อผ้าของเขาก่อนที่จะยื่นมือไปหาหลิ่วเซิงเซิงอีกครั้ง

หลิ่วเซิงเซิงตรวจชีพจรของเขา แต่ภายในครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"เจ้าถูกวางยาพิษได้ยังไง?"

ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นพิษแบบเดียวกับที่หนานมู่เจ๋อโดน...

แน่นอนว่าประโยคนี้เธอไม่ได้พูด เพราะถ้าพูดออกมา ก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองเป็นเซินเอ๋อไม่ใช่เหรอ?

"การมาหาพระชายานั้นถูกต้องจริง ๆ ข้าคิดว่าตัวเองจะรอดคืนนี้ไปไม่ได้"

จิ่งฉุนยังคงยิ้มอยู่ หน้าตาสบาย ๆ แบบนั้น ไม่เหมือนคนที่ถูกพิษร้ายแรงเลย

ต้องบอกว่าเขาและหนานมู่เจ๋อต่างก็เป็นคนบ้า หนานมู่เจ๋อสามารถอุ้มเธอไปได้ไกลขนาดนั้นหลังถูกพิษ แต่จิ่งฉุนคนนี้ถูกพิษและยังสามารถมาหาตัวเองที่นี่ได้ พวกนี้เป็นปีศาจอะไร?

ความแข็งแกร่งภายในของพวกเขาลึกซึ้งแค่ไหน...

"พระชายาคิดอะไรอยู่? ข้ายังมีทางรอดหรือเปล่า?"

หลิ่วเซิงเซิงนิ่งเงียบ "ในเมื่อเจ้าได้สกดจุดหลายแห่งของเจ้าไว้ เจ้าก็ไม่ควรใช้วิชาตัวเบาอีก ตอนนี้พิษได้แพร่กระจายไปแล้ว จะตายหรืออยู่ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา"

"พระชายาเก่งจริง ๆ แค่จับชีพจรก็รู้ทุกอย่างแล้ว"

"อย่าเรียกพระชายาอยู่เลย ข้ารู้สึกแปลก ๆ เมื่อได้ยินจากปากของเจ้า"

จิ่งฉุนยิ้ม "แล้วข้าควรเรียกท่านว่าอะไร? เซิงเซิงเหรอ? ดูเหมือนจะไม่ได้พิเศษมาก อืม ไม่งั้นข้าจะเรียกท่านว่าเสี่ยวเซิงดีมั้ย?"

"ไปให้พ้น!"

"อ๊าย อย่าปากร้ายแบบนี้ ท่านแบบนี้ ข้าจะเรียกเจ้าว่าสาวปากร้ายแล้ว"

ขณะพูด จู่ ๆ เขาก็ปิดหน้าอกและไออย่างรุนแรง ขณะที่ไอ เลือดก็หยดลงจากมุมปาก

หลิ่วเซิงเซิงทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ เป็นแบบนี้แล้ว คน ๆ นี้ก็ยังล้อเล่นได้ กลัวจะไม่ใช่คนโง่ใช่ไหม?

เธอนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นและตรวจสอบอาการบาดเจ็บที่น่องจิ่งฉุน

เหมือนกับหนานมู่เจ๋อ เขาแค่ถูกกรีดด้วยอาวุธ แผลไม่ลึกมาก แต่อาวุธที่ทำร้ายเขามีพิษ...

พิษชนิดเดียวกัน อาการบาดเจ็บคล้ายกัน

เห็นได้ชัดว่าเขาต่อสู้กับคนจากแก๊งอู่ชิว

"เจ้าได้รับบาดเจ็บยังไง? บอกฉันได้ไหม?"

จิ่งฉุนขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด "แต่สาวปากร้าย ข้าเป็นแบบนี้แล้ว เจ้าไม่ควรช่วยข้าดูก่อนเหรอ?"

"กำลังภายในของเจ้าลึกซึ้งขนาดนั้น ชั่วขณะหนึ่งตายไม่ได้หรอก แค่อวัยวะภายในเจ็บปวด ในตัวข้าก็ไม่มียาแก้พิษนี้ กลางดึกนี้ข้าก็ไม่มีที่หายาให้เจ้า ได้แต่รอฟ้าสว่างค่อยให้สาวใช้ข้าออกไปเอายาแล้ว"

"จะต้องรอฟ้าสว่างเหรอ?"

จิ่งฉุนขมวดคิ้ว "สถานการณ์ของข้า..."

"เจ้าไม่ต้องรอก็ได้"

จิ่งฉุน: "..."

เขามีทางเลือกเหรอ?

เมื่อมองไปที่ผู้หญิงที่เย็นชาต่อหน้า จิ่งฉุนทําอะไรไม่ถูก "ถ้าไม่ได้เป็นห่วงพี่เจ๋อ ข้าก็คงไม่ใช่ไม่ได้นอนสองวันสองคืน..."

หลิ่วเซิงเซิงกระตุกริมฝีปาก เป็นไปตามคาด...