บทที่ 83 ตีให้ตาย

หลิวเล่าตกใจมาก

เขาดูอาการให้หนานลั่วเฉินสองครั้ง แต่ละครั้งเขาไม่ก็ดูไม่ออก แต่เธอกลับมองออกทันทีและแก้ไขแล้ว...

นี่มันน่าเหลือเชื่อมาก?

เมื่อมองไปที่เงาที่หลิ่วเซิงเซิงจากไป หลิวเล่าก็รู้สึกว่าเขาได้พบกับหมอเทวดาแล้วจริง ๆ

หลังจากออกจากร้านร้อยปีแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็มุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องชาง

ออกมานานขนาดนี้ ไม่แน่ว่า "เซินเอ๋อ" คนนั้นอาจจะฟื้นแล้ว ถึงเวลากลับไปพบเธอแล้ว

ขณะที่เดินอยู่คนเดียว หลิ่วเซิงเซิงก็มักจะรู้สึกว่ามีคนจ้องมองตัวเองอยู่ เธอมองซ้ายขวา บนถนนเต็มไปด้วยผู้คนและไม่มีคนน่าสงสัย

หรือว่าตัวเองคิดมากไป?

ขณะที่กำลังคิด เธอก็พบชายชุดดำที่อยู่ไม่ไกลจ้องมองตัวเองอยู่ ชายคนนั้นสวมหน้ากากในชุดดําเหมือนกันและมองไม่เห็นใบหน้าของเขา แต่เขาถือดาบในมือแน่น...

หลิ่วเซิงเซิงแอบคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติและเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ถนนเต็มไปด้วยผู้คน คนนั้นคงไม่กล้าลงมือโดยตรง เธอยังมีโอกาสกลับไปที่จวนอ๋องชาง!

ขณะที่กำลังคิด ก็เห็นชายชุดดำวิ่งมาหาตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำก็ชักดาบออกมาฟันใส่หลิ่วเซิงเซิง!

คนรอบข้างเคยเห็นการต่อสู้เช่นนี้ที่ไหน?

ตอนนี้ก็กรีดร้องด้วยความกลัว ผู้คนรอบ ๆ หลิ่วเซิงเซิงยิ่งหนีไปไกลในไม่ช้า

ชายชุดดำมีทักษะศิลปะการต่อสู้สูงมาก ดาบในมือฟันไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างรวดเร็ว หลายครั้งทําให้เธอหลบไม่ทัน

เข็มเงินที่หลิ่วเซิงเซิงโยนออกมาล้วนถูกเขาฟันทีละเข็ม เขาต้องเป็นคนของแก๊งอู่ชิวแน่นอน คาดไม่ถึงว่าจะรู้ทันตัวเอง...

"อ๊ะ! ฆ่าคนแล้ว ฆ่าคนแล้ว..."

"รีบหนี อยู่ห่างจากพวกเขา!"

"รีบไปรายงานเจ้าหน้าที่!"

ผู้คนที่อยู่รอบตัวหนีไปทุกทิศทุกทางและกรีดร้อง

ชายชุดดำกลับไม่สนใจ ดาบก็ฟันไปที่จุดสำคัญของหลิ่วเซิงเซิง ศิลปะการต่อสู้ของหลิ่วเซิงซิงไม่ดีอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับการเผชิญหน้ากับมืออาชีพแบบนี้ ไม่ถึงสองครั้งก็ถูกต้อนจนมุม

เธอรีบหยิบผงพิษออกมาจากอวกาศแล้วเหวี่ยงมันใส่ชายชุดดำ ชายชุดดำรีบหันศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยง ทันใดนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็ผลักเขาออกไปและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ห่อตัวเองเป็นแบบนี้แล้ว เขายังจําตัวเองได้ ชายชุดดําคนนี้เป็นใครกันแน่?

ขณะวิ่ง ดาบก็ถูกขว้างใส่จากระยะไกล เมื่อเห็นว่ากำลังจะถูกแทง หลิ่วเซิงเซิงจึงหลบอย่างรวดเร็ว

เพียงเสี้ยววินาที ชายชุดดำก็พุ่งเข้ามาจับดาบแล้วฟันเธอด้วยดาบอีกครั้ง

ขณะที่เธอกำลังจะหลบ ชายชุดดำก็คว้าฝักดาบด้วยมืออีกข้างแล้วตบที่คอของเธอ

"ฉึก…"

หลิ่วเซิงเซิงถูกตีอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น เจ็บมาก...

ไม่สิ จู่ ๆ หลิ่วเซิงเซิงก็นึกถึงอะไรบางอย่างได้ ขณะที่เธอถูกฝักดาบตี ดูเหมือนเธอจะมองเห็นอะไรบางอย่างสลักอยู่บนฝักดาบ...

ใช่แล้ว นั่นคือคำว่า "ข้าชอบเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิงนึกถึงสิ่งที่มู่ชิงชิงเลยพูด เธอมอบดาบธรรมดาให้มู่เหยียนซี แต่สลักคําไว้บนฝักดาบ...

หลิ่วเซิงเซิงได้สติทันที ชายชุดที่แท้เป็นมู่เหยียนซี!

ไม่น่าแปลกใจที่เขาจำตัวเองได้!

เขาอยากฆ่าตัวเองให้ตายจริง ๆ เหรอ?

คิดไม่ถึงว่าจะลงมือบนถนนและลงมือด้วยตัวเอง...

ต้องการที่จะฆ่าเธอเพื่อที่เซินเอ๋อตัวปลอมจะไม่ต้องกังวลอะไรใช่ไหม?

ไม่ทันได้คิดมาก มู่เหยียนซีก็ถือดาบฟันมาอีกครั้ง หลิ่วเซิงเซิงคลานหนีตายออกมาอีกครั้ง ทันใดนั้นเขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยสองร่าง

คือพวกหนานลั่วเฉิน!

หลิ่วเซิงเซิงดูเหมือนจะเห็นผู้ช่วยให้รอด จิตใต้สํานึกก็ตะโกนขอความช่วยเหลือ

แต่แค่ชั่วพริบตาเดียว เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่สนิทกับเขา เขาไม่สามารถช่วยตัวเองได้ง่าย ๆ...

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาปฏิเสธหรือทิ้งตัวเองและหนีไป?

มู่เหยียนซีไล่ตามอย่างใกล้ชิด หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่กล้าที่จะเสี่ยง ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่ตะโกนใส่หนานลั่วเฉิน

"คุณชายเฉินรีบหนี มีคนพยายามลอบสังหารท่าน!"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทั้งสองคนที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หันศีรษะทันที

หนานลั่วเฉินพูดว่า: "นั่นคือสาวน้อยเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ?"

คนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ พูดว่า: "มีอีกคนอยู่ข้างหลังเธอ..."