บทที่ 0082

ทันทีที่หนานมู่เจ๋อออกไป ทุกคนนอกประตูก็คุกเข่าลงบนพื้นด้วยความเคารพ

เขาดูอ่อนแอ หลังจากวิ่งออกไปก็เห็นร่างที่อ่อนแอนั้น

ร่างนั้นซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง นอนอยู่บนพื้นในสภาพที่น่าสังเวช ทำให้เขาเจ็บใจอย่างสุดซึ้งจริง ๆ

ราวกับว่าในโลกนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคน และทุกคนรอบตัวเขาก็เหมือนดอกไม้ใบหญ้าริมถนนในสายตาของเขา

ในช่วงเวลานี้ เขาก็ตระหนักว่าตัวเองใส่ใจผู้หญิงคนนี้มาก...

เหตุการณ์ทั้งหมดในช่วงสองวันที่ผ่านมาแวบขึ้นมาในสมอง และเมื่อมองดูร่างเล็ก ๆ ที่น่าสมเพชนั้น หนานมู่เจ๋อก็รู้สึกโกรธ

"ใครบอกให้พวกเจ้าปฏิบัติต่อเธอแบบนี้!"

อาจจะโกรธเกินไป ความโกรธโจมตีหัวใจในชั่วขณะ จนกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ท่านเสนาบดีตกใจมากจึงรีบประคองเขา "ฝ่าบาท ท่านเป็นอะไรไหม? เรื่องนี้พวกเราสามารถอธิบายได้ ท่านอย่าโกรธเด็ดขาด!"

"เธอเป็นคนของข้า พวกเจ้ากล้าดียังไง!"

กล้าดียังไงถึงทิ้งเธอไว้ที่มุมแบบนี้?

กล้าดียังไงถึงไม่สนใจเธอ?

ความโกรธดังกล่าวทำให้ ท่านเสนาบดีตกใจมาก "เมื่อวานพวกเราทำความสะอาดและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ยังหาหมอมาให้เธอด้วย..."

"พอแล้ว ข้าเชื่อแต่สิ่งที่เห็นด้วยตาตัวเองเท่านั้น! แคกแคก พาเธอไปรักษาเดี๋ยวนี้ ไม่! ข้าจะพาเธอกลับไปรักษาที่จวน!"

ขณะพูด หนานมู่เจ๋อกำลังจะวิ่งไป แต่เขาอ่อนแอมากจนเกือบล้มลงหลังจากวิ่งไปเพียงสองก้าว เมื่อเห็นสิ่งนี้สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ จึงรีบริเริ่มช่วยประคองเซินเอ๋อขึ้น

ในขณะนี้หนานมู่เจ๋อไม่มีแรงเลย ทำได้เพียงมองดูอย่างช่วยไม่ได้ในขณะที่สาวใช้ช่วยประคองคนออกไปแล้ว จึงให้คนมาช่วยประคองตัวเองด้วยความโกรธ

นอกจวน

เสี่ยวเจียงและคนอื่น ๆ ได้นำคนกลุ่มใหญ่มาเฝ้าอยู่นอกประตูแล้ว และเมื่อเห็นหนานมู่เจ๋อก็คุกเข่าลงบนพื้นทันที

สายตาของหนานมู่เจ๋อกลับจ้องมองร่างเล็ก ๆ ที่อ่อนแอนั้นตลอดเวลา ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองไม่มีแรง ตอนนี้เขาอยากจะ...

"ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว สองวันนี้…"

หนานมู่เจ๋อไม่มีจิตรใจที่จะฟังเสี่ยวเจียง "กลับจวนก่อน"

"ขอรับ!"

"..."

จวนอ๋องชาง

หลังจากพักผ่อน หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกดีขึ้นมาก หลังจากทายาที่ตัวทั่วแล้ว อาการบาดเจ็บเล็กน้อยก็ไม่เจ็บปวดอีกต่อไป มีเพียงบาดแผลลูกธนูที่ไหล่เท่านั้นที่ยังคงเจ็บปวดเป็นครั้งคราว

โชคดีที่ยาของเธอดี และอย่างน้อยตอนนี้เธอก็สามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติแล้ว

แค่ไม่รู้ว่าหนานมู่เจ๋อเป็นยังไงบ้างแล้ว…

เมื่อนึกถึงเขา หลิ่วเซิงเซิงก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว เขาคืออ๋องชาง และตอนนี้มีคนจำนวนมากกำลังช่วยรักษาเขา ดังนั้นตัวเองฃจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเลย

ยิ่งกว่านั้นเขายังเกลียดเธอมาก การช่วยชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่าในช่วงสองวันที่ผ่านมาเป็นเพียงเพราะเขาจำเธอไม่ได้...

"พระชายา ท่านบาดเจ็บสาหัสมาก จะยังมานั่งชิงช้าได้ยังไง? กลับห้องไปพักผ่อนเถอะ"

เสี่ยวถังเดินไปหาเธอด้วยสีหน้ากังวล แต่เธอยังคงแกว่งชิงช้าอย่างสบาย ๆ "จวนชิงเฟิงเงียบจริง ๆ"

เสี่ยวถังถอนหายใจ "ตั้งแต่ท่านไล่คนใช้ในจวนออกไปหมดแล้ว ตอนนี้มีแต่ก็ข้าน้อยคอยปรนนิบัติท่านอยู่ ย่อมเงียบสงบไปหน่อย หรือว่าจะหาสาวใช้มาช่วยปรนนิบัติท่านอีกสักสองสามคนดี..."

"ไม่ต้อง เองคนเดียวก็พอแล้ว"

ท้ายที่สุดแล้วเสี่ยวถังและเจ้าของร่างเดิมเป็นนายบ่าวที่เติบโตมาด้วยกัน เป็นคนเดียวที่สามารถไว้วางใจได้ในขณะนี้

เธอไล่คนออกไปทั้งหมดเพื่อความสะดวกในการแอบออกไปและทำธุระของตัวเองในภายหลัง ถ้ามีคนมากกลับไม่สะดวก

เมื่อเห็นเสี่ยวถังยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเชื่อฟัง หลิ่วเซิงเซิงก็พูดว่า: "ทําไมท่าทางไม่มีความสุขขนาดนี้? ต้องการหาฃคนมาเป็นเพื่อนเองเหรอ?"