บทที่ 90 นั่นเป็นไปไม่ได้โดยธรรมชาติ

"นั่นเป็นธรรมชาติ แต่สาวปากร้ายก็ต้องช่วยข้าในอนาคต คิดว่ามันเป็นหนี้ข้า ว่าไง?"

เมื่อเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงไม่พูด จิ่งฉุนจึงขยับพัดในมือแล้วพูดว่า "จะถือว่าเจ้าตอบตกลงแล้ว งั้นพรุ่งนี้เจอกัน"

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนและกระโดดขึ้นไปบนหลังคาอีกครั้ง แล้วถอนหายใจด้วยรอยยิ้ม: "จวนชิงเฟิงอยู่ใกล้ถนนมาก ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องง่ายที่จะมาหาสาวปากร้ายในอนาคต และจะไม่มีใครรบกวน"

หลิ่วเซิงเซิง: "..."

ผู้ชายคนนี้ป่วยจริง ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลิ่วเซิงเซิงออกไปตั้งแต่เช้า เนื่องจากเธอก็ออกไปในฐานะพระชายา เธอไม่เพียงแต่พาเสี่ยวถังมาด้วย แต่ยังพาองครักษ์มาไม่น้อยด้วย

นั่นคือสวนที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนเคยจัดงานเลี้ยงดอกท้อ หลิ่วเซิงเซิงรอมานานก็ไม่เห็นมู่ชิงชิง

เสี่ยวถังก้มหัวลงแล้วพูดว่า: "พระชายา ไม่งั้นเรากลับกันดีไหม? บางทีคุณหนูสามอาจจะไม่มาแล้ว..."

"เธอเป็นคนที่สุภาพมาก จะไม่ปฏิเสธข้าหรอก"

"แต่ท่านสองคนไม่ได้รู้จักกันมาก่อน อยู่ดี ๆ ท่านก็นัดเธอ กะทันหันเกินไป เธอไม่มาก็เป็นไปได้"

หลิ่วเซิงเซิงพูดว่า: "แต่ข้าก็เป็นพระชายา ไม่ใช่เหรอ?"

เสี่ยวถังก็ตกตะลึง ก็ใช่

ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูสามก็ไม่ปฏิเสธฐานะพระชายา

ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาใกล้ เสี่ยวถังรีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "พระชายา คุณหนูสามมาแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงก็เห็นร่างบนสะพานเช่นกัน ตอนนี้พวกเธอกําลังนั่งอยู่ในศาลาที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนเคยนั่งเมื่อก่อน อยู่ข้างสะพาน หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนส่งเสียงเบา ๆ ว่า "พวกเจ้าถอยออกไปเถอะ ข้าอยากคุยกับคุณหนูสามตามลําพัง"

ดังนั้น มู่ชิงชิงเข้ามาคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถูกเสี่ยวถัง พาออกไป

การแสดงออกของมู่ชิงชิงประหม่าเล็กน้อยและดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อเธอเห็นหลิ่วเซิงเซิงก็ทักทายอย่างสุภาพ

"คารวะพระชายา"

"ชิงชิง ข้าเอง"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ มู่ชิงชิงก็สะดุ้งและเงยหน้าขึ้นตรงจุดนั้น "เซินเอ๋อ?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและจับมือเธอ "ข้าเอง"

มู่ชิงชิงตกตะลึง "เจ้า เจ้าคือพระชายาอ๋องชางเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้าอีกครั้งแล้วดึงเธอให้นั่งข้างตัวเอง

มู่ชิงชิงรู้สึกประหลาดใจมากไม่ตอบสนองเป็นเวลานาน แต่หลิ่วเซิงเซิงอธิบายอย่างจริงจังว่า "จริง ๆ แล้วข้าอยากจะบอกความจริงกับเจ้าตั้งนานแล้ว แต่ข้าไม่รู้ว่าจะพูดยังไง ก็เลยใช้ตัวตนที่แท้จริงนัดเจ้าออกมา..."

มู่ชิงชิงบีบหน้าตัวเองแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ความฝัน เซินเอ๋อ คือพระชายาจริง ๆ!"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและสัมผัสใบหน้าของเธอ "เจ้าทำอะไร? ต้องแปลกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ไม่ใช่ เจ้าคือพระชายา ดังนั้นคนที่ช่วยอ๋องชางก็คือเจ้า! ดังนั้นคนที่อ๋องชางชอบจริง ๆ แล้วพระชายาของตัวเองเหรอ? พระเจ้า มิน่าถึงทุกคนจะบอกว่าพระชายาหน้าตาดีขึ้นและใจกว้างขึ้น ข้ากําลังอยากให้เจ้าระวังแผนการพระชายาอยู่ ไม่คิดว่าเจ้าก็คือพระชายา"

มุมปากของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก "เจ้าหมายความว่ายังไงที่ต้องระวังแผนการพระชายา?"

"มันเป็นแค่ข่าวลือข้างนอก ใคร ๆ ก็บอกว่าพระชายา เป็นคนใจแคบ อิจฉา เลวทรามและน่าเกลียด ข้าคิดมาตลอดว่าพระชายาเป็นแบบนั้น ดังนั้นข้ารู้ว่าอ๋องชางชอบเจ้า ในใจก็ยังกังวลอยู่เล็กน้อย"

มู่ชิงชิงจับมือหลิ่วเซิงเซิงไว้แน่น "เดิมทีข้าต้องการหาโอกาสเตือนเจ้าให้ระวังพระชายา ที่แท้ข่าวลือก็เป็นเรื่องโกหก เจ้าไม่ได้แย่ขนาดนั้น และเจ้าก็เป็นพระชายา เจ้าไม่รู้ว่าตอนนี้ข้าตื่นเต้นแค่ไหน!"

หลิ่วเซิงเซิงแค่ยิ้มและพูดว่า "ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้วว่าทำไมข้าไม่กล้าให้อ๋องชางรู้"

มู่ชิงชิงพยักหน้าแล้วส่ายหัว

"ข้าได้ยินมาว่าอ๋องชางเกลียดพระชายาของเขา เลยเข้าใจเจ้านิดหน่อย แต่เจ้าไม่รู้ว่าอ๋องชางเคยมาทำอะไรที่จวนเสนาบดี เขาออกคําสั่งมาว่าถ้าเจ้าเป็นอะไรจะเอาเรื่องจวนเสนาบดี จะเห็นว่าเขาชอบเจ้าจริง ๆ ดังนั้นข้าจึงคิดว่าถ้าเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าแล้วจะไม่ทําอะไรกับเจ้า!"

"เจ้าต้องรู้ว่าท่านพ่อของข้าเป็นอาจารย์ของอ๋องชาง! นี่เป็นครั้งแรกที่อ๋องชางโกรธท่านพ่อของข้ามาก นี่แสดงให้เห็นว่าเจ้ามีความสำคัญในใจเขามากแค่ไหน ข้าคิดว่าเจ้าสามารถลองดูได้!"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มู่ชิงชิงยิ้มอีกครั้งและพูดว่า: "นี่คงเป็นสาเหตุว่าทำไมเจ้าถึงใช้ตัวตนอื่นเพื่อเข้าหาอ๋องชางใช่ไหม? เจ้าเก่งมาก การเคลื่อนไหวนี้เอาชนะอ๋องชางได้โดยตรง ตอนนี้เขาชอบเจ้าแล้ว ข้ายินดีกับเจ้า!"