ตอนที่ 206 ไม่ชอบข้าก็ถูกแล้ว

การฝังเข็มสิ้นสุดลงแล้ว และหลิ่วเซิงเซิงก็มีเหงื่อออกมาก เธอรู้ว่าหนานมู่เจ๋อมาแล้วและพร้อมที่จะถูกลงโทษแล้ว

เธอสวมเสื้อผ้าให้หลิวเล่าแล้วค่อย ๆ ยืนขึ้นมองดูคนกลุ่มใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจ

เสี่ยวเจียงถอนหายใจ "พระชายา แม้ว่าท่านกำลังช่วยเหลือคน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำบนถนน นอกจากนี้ ยังมีความแตกต่างระหว่างชายและหญิง ทำไมท่านถึงสับสนขนาดนี้?"

ด้วยสายตาที่จ้องมองมากมายในตอนนี้ พรุ่งนี้อาจจะมีคำพูดอะไรออกมาก็ได้

พระชายาไม่รู้เรื่องจริง ๆ เลย...

เมื่อฟังคำพูดตำหนิของเสี่ยวเจียง หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่เดินไปหาหนานมู่เจ๋อทีละก้าว "ช่วยก็ช่วยแล้ว หลิวเล่าปลอดภัยก็พอแล้ว หากการช่วยชีวิตคนผิด ข้ายอมให้ท่านอ๋องลงโทษทุกอย่าง"

เสี่ยวเหลียนมองดูหลิ่วเซิงเซิงอย่างภาคภูมิใจ เสียท่าให้เธอมากล่ายครั้ง และในที่สุดวันนี้ก็สามารถเอาคืนได้!

แต่เด็กจับยาดูประหม่า ถ้ารู้ก่อนหน้านี้คงไม่แบกหลิวเล่าลงจากรถม้า ตอนนี้เรื่องเป็นแบบนี้ ยังทำให้พระชายาเดือดร้อนไปด้วย ก็ไม่ควรจริง ๆ...

คนทั่วไปคุกเข่าลงบนพื้นอย่างระมัดระวังและไม่กล้าลุกขึ้น แต่หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เสี่ยวเจียงพูดว่า

"หม่อมฉันเป็นห่วงชื่อเสียงของพระชายา ดังนั้นจึงเชิญท่านอ๋องมาที่นี่ คิดว่าพระชายามาที่นี่เพื่อนัดพบ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังช่วยเหลือคน หม่อมฉันเข้าใจพระชายาผิด ขออภัยจริง ๆ"

พูดแบบนี้ แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ช่วยคนแล้วยังไงล่ะ?

ในฐานะผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว การมองดูร่างกายของผู้ชายคนอื่นในเวลากลางวันแสก ๆ คงฟังดูไม่ดีหากคำพูดหลุดออกไป

ทุกคนรู้ดีว่าอ๋องชางเกลียดพระชายานี้มาก ดังนั้นวันนี้ต้องมีอะไรดี ๆ ให้ดูแน่ ๆ

เพียงแต่เสียดายที่วันนี้ตัวเองแต่งตัวไม่สวยพอ ถ้ารู้มาก่อนว่าวันนี้จะได้เจอกับอ๋องชางอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ ตัวเองก็ควรแต่งตัวให้สวยจึงจะออกมา

ในขณะที่ทุกคนกำลังรอดูเรื่องตลกของหลิ่วเซิงเซิง ทันใดนั้นหนานมู่เจ๋อก็ก้าวไปข้างหน้าและจับมือของหลิ่วเซิงเซิง "กลับเถอะ"

ทุกคนตกใจมาก

กลับ?

แค่นี้เหรอ?

เสี่ยวเหลียนเงยหน้าขึ้นด้วยความไม่เชื่อ หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ตกใจเช่นกัน ไม่ได้บอกว่าอ๋องชางเกลียดพระชายาคนนี้เหรอ?

โอกาสที่ดีขนาดนี้ เขาไม่ลงโทษหลิ่วเซิงเซิงเลยเหรอ?

แม้แต่หลิ่วเซิงเซิงเองก็ยังสับสนเล็กน้อย...

เสี่ยวเจียงก้มศีรษะลงแล้วติดตาม "ท่าานอ๋อง แล้วหลิวเล่าล่ะ... "

"หลิวเล่าเป็นคนไข้ พระชายาทรงรักษาให้ถือว่ามีพระคุณต่อเขา หลังจากเขาตื่นขึ้นมา อย่าลืมให้เขาส่งค่ารักษามาให้ด้วย"

เสี่ยวเจียงตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง "ขอรับ..."

หญิงสาวที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า "ชายและหญิงไม่สามารถสนิทสนมกันได้ เนื่องจากมีผู้คนมากมายเฝ้าดูอยู่ เป็นเรื่องยากสำหรับท่านอ๋องที่จะโน้มน้าวทุกคน... "

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเสียงพึมพำที่เงียบสงบมาก แต่ก็ยังดังไปถึงหูของหนานมู่เจ๋อ และเขาก็หยุดกะทันหัน

"การช่วยชีวิตผู้คนโดยไม่คิดถึงเรื่องพวกนี้ พระชายาแบบนี้ เป็นบุญของข้า"

ขณะพูด เขาก็หันกลับมาและพูดอย่างเย็นชา "พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อพูดเรื่องไร้สาระต่อหน้าข้า โทษควรประหาร ใครก็ได้ ตัดลิ้นเธอเดี๋ยวนี้"

"ขอรับ!"

ขณะที่หญิงสาวถูกลากลงไป ทุกคนในกลุ่มผู้ชมก็ตกตะลึง!

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่เจ็บปวด เสี่ยวเหลียนก็ตกใจกับเสียงนั้น!

คนรอบข้างก็ก้มหน้าลงทีละคน...

ในที่สุดเสี่ยวเจียงก็ดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของ หนานมู่เจ๋อ และพูดกับผู้คนรอบตัวเขาว่า "ถ้าพวกเจ้ากล้าที่จะเผยแพร่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ชะตากรรมของผู้หญิงคนนี้จะเป็นชะตากรรมของพวกเจ้า!"

รอบตัวมีแต่ความเงียบงัน...

มือของเสี่ยวเหลียนบีบเนื้อแน่น ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็บิดเบี้ยวไปหมด เธออยากวิ่งขึ้นไปตะโกนด่ามาก แต่ก็เป็นห่วงลิ้นของตัวเอง ในที่สุดก็ได้แต่คุกเข่าลงบนพื้นอย่างตัวสั่น มองฝูงชนออกไปไกล...

ไม่นานพวกเขาก็กลับมาที่จวนอ๋อง

หลิ่วเซิงเซิงจ้องมองหน้าด้านข้างของหนานมู่เจ๋ออย่างว่างเปล่า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ทำไมเขาถึงช่วยตัวเองอีกครั้ง?