ตอนที่ 285 ขุดหลุมแล้วโยนเธอให้ตาย

เมื่อเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดอะไร อี้โจวกล่าวต่อว่า "ผู้หญิงคนนั้นมีเจตนาจะฆ่าท่าน คิดว่าเก็บไว้ไม่ได้แล้ว ไม่งั้นให้ข้าไป แอบจัดการแบบไม่มีใครรู้ดีไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงเงียบไปครู่หนึ่ง "นั่นคงดีเกินไปสำหรับเธอ"

"หมายความว่าอย่างไร?"

"เธอกับเจ้าเมืองน้อยรักกันมาก โดยเฉพาะตอนนี้ยังอยู่ในช่วงร้อนแรง เจ้าไปจัดการเธอในเวลานี้ ตลอดชีวิตข้างหน้าเจ้าเมืองน้อยจะจดจำเธอไว้ คิดถึงเธอ และแม้กระทั่งจะตามหาสาเหตุการตายของเธอ ถ้าหามาถึงเจ้าและข้า ยิ่งได้ไม่คุ้มกันใหญ่"

"งั้นควรจะทำยังไง?"

"เจ้าต้องเข้าใจว่าความตายไม่ใช่การลงโทษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับคน"

หลิ่วเซิงเซิงเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า "ครั้งหนึ่งเธอเคยทำร้ายเพื่อนสนิทของข้า ข้าไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อเธออยู่แล้ว ต่อมาสิ่งที่เธอทำก็ทำให้ข้ารังเกียจ ตอนนี้ยิ่งต้องการจะฆ่าข้า งั้นก็คงปล่อยเธอไปไม่ได้หรอก แค่ข้าก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเล่นกับเธอยังไง และป้องกันเธอก่อน คอยดูเธอไว้ รอข้าคิดออกแล้วค่อยเล่นกับเธอให้ตาย"

"ขอรับ!"

ขณะที่กำลังพูด ชายชุดดำก็ปีนข้ามกำแพงเข้ามาแล้ว หลิ่วเซิงเซิงตกใจแทบตาย อี้โจวรีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่า "นี่คือลูกน้องของเราที่อยู่ที่สาขาเจียงเฉิง แม่นางไม่ต้องกลัว"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้า จากนั้นมองไปที่ชายคนนั้นแล้วพูดว่า "มีเรื่องอะไรรีบร้อนขนาดนี้?"

ต้องรู้ว่าเพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจ พวกเขาจึงแทบไม่ได้จัดใครไว้ข้างตัวเลย จู่ ๆ บุคคลนี้ก็ปรากฏตัวขึ้น เห็นได้ชัดว่ามีบางเรื่องสำคัญ

"นายท่าน มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่หอหลิ่วฟาง และต้องการซื้อชีวิตของท่านในราคาหนึ่งพันตำลึง"

เปลือกตาของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก "คราวนี้เป็นใครอีก?"

"ชื่อหย่งซวน"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

"ทำไมผู้หญิงเหล่านี้ถึงน่ากลัวกันขนาดนี้"

อี้โจวถอนหายใจและพูดว่า "ได้ยินว่าหลังจากเรื่องนั้น ชายหนุ่มที่มีความสามารถมากมายที่เคยอยู่รอบตัวเธอก็ได้หายไปหมด เหลือเพียงบางคนที่ถูกเธอล่อลวงจนไม่ทอดทิ้งเธอไปไหน แต่เรื่องนั้นก็ยังทำให้ชื่อเสียงของเธอเสียหายอย่างมาก คงเป็นเพราะเรื่องนี้จึงเกลียดเรา"

"เรื่องเล็กน้อย ถ้าอยากเล่นก็เล่นกับเธอ"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มแล้วพูดว่า "จะว่าไปแล้วเราก็เคยสอนเธอสองบทเรียนแล้ว ในเมื่อเธอดื้อรั้นและต้องการชีวิตของข้า ข้าก็ไม่จำเป็นต้องใจอ่อน"

"แม่นางวางแผนจะทำอย่างไร?"

อี้โจวถามเธอ

เธอกล่าวว่า "เดี๋ยวข้าจะเขียนบทกวีให้ดี ๆ สักสองสามบท หมายเหตุผู้เขียน เจ้าเผยแพร่บทกวีเหล่านั้นออกไป หรือเจ้าสามารถไปที่สถาบันบางแห่งเพื่อสอนอาจารย์เหล่านั้นได้ อย่างไรก็ตามจุดประสงค์หลักคือเพื่อให้ผู้คนรู้จักผู้เขียนบทกวีและบทกวีเหล่านั้น"

"นี่...เพราะอะไร?"

"สอนบทเรียนที่สามให้เธอ ให้เธอรู้ว่ายังมีคนเหนือกว่าเธอ เหนือฟ้ายังมีฟ้า ถ้าเธอเรียนรู้ที่จะถ่อมตัว โลกนี้ยังมีพื้นที่ให้เธอ ถ้าเธอเรียนรู้ไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องให้พวกเราลงมือ เธอก็จะทำให้ตัวเองตายเอง"

หลิ่วเซิงเซิงหาว "ข้าเคยบอกพวกเจ้าแล้วว่าการฆ่าคนไม่ใช่เรื่องสนุก การลงโทษหัวใจถึงจะสนุก"

หลังจากพูดเช่นนั้น เธอก็กลับเข้าไปในห้องและเริ่มเขียน เธอเขียนบทกวีโบราณมากกว่ายี่สิบบทติดต่อกัน ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นบทกวีที่ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวางที่สุด แน่นอนว่า เธอยังเขียนบทกวีสองสามบทที่หย่งซวนท่องในโรงน้ำชาด้วย ผู้เขียนต้นฉบับก็ถูกบันทึกไว้เช่นกันและจากนั้นก็ส่งมอบให้กับทหารลับคนนั้น

หลังจากที่ทหารลับจากไป หลิ่วเซิงเซิงก็ลูบแขนตัวเองแล้วพูดว่า "เมืองใหญ่ช่างคึกคักจจริง ๆ ดึกมากแล้วและยังมีผู้คนเดินไปมาข้างนอก"

อี้โจวยืนอยู่ข้าง ๆ และกล่าวว่า "ได้ยินว่าอ๋องชางนำกองทัพหนึ่งแสนนายมา วันสองวันนี้จะมาถึงแล้ว ตอนนี้ก็ดีใจกันไปทั้งเมือง เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ มีแต่จะคึกคักมากขึ้น"

หลิ่วเซิงเซิงสะดุ้ง "อ๋องชางจะมาเหรอ?"

"แม่นางไม่รู้เหรอ?"

"เจ้าไม่เคยพูดถึงเลย"

อี้โจวกล่าวว่า "กองทัพหยุนตูกำลังเข้าใกล้เมือง ไม่สามารถบอกได้ว่าพวกเขาจะโจมตีประตูเมืองตอนไหน เมืองหลวงมีการเปลี่ยนแปลงไปมาก แน่นอนว่ามีอ๋องชางออกหน้าเพื่อรับประกันความปลอดภัย แต่ก็ไม่รู้ว่าอ๋องชางจะมาถึงทันเวลาหรือไม่ กลัวว่าเขาจะยังไม่มาถึง หยุนตูก็เริ่มโจมตีแล้ว..."

จู่ ๆ หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย หลังจากไล่อี้โจวไปแล้ว ก็ไม่มีอาการง่วงนอนเลย

ก่อนหน้านี้เลือกที่จะตั้งหลักที่เจียงเฉิงก็เพราะที่นี่อยู่ไกลจากเมืองหลวง และการอยู่ไกลจากเมืองหลวงก็คือไม่อยากเจอคนเมืองหลวงเหล่านั้นอีก แต่ตอนนี้หนานมู่เจ๋อกลับมาที่นี่...

ไม่รู้ทำไม พอนึกถึงหนานมู่เจ๋อ หัวใจของหลิ่วเซิงเซิงก็สับสนเล็กน้อย

"..."

เป็นเวลากลางดึกแล้ว

หย่งซวนเดินบนถนนด้วยความโกรธ เดินไปพลางเตะก้อนหินบนถนนไปพลาง

"คนอะไร มีเงินก็ไม่เอา! โมโหจริง ๆ!"

"แล้วก็พวกผู้ชายเลวเหล่านั้น! พูดว่าชอบข้า สุดท้ายก็เป็นพวกบ้าชื่อเสียง ตอนที่ข้ามีชื่อเสียงดี ก็อยู่รอยตัวเธอ ตอนนี้ชื่อเสียงของข้าไม่ดี แต่ละคนหลบกันไปอย่างไกล มีอะไรดีบ้าง ทีใครทีมันแล้วกัน สักวันข้าจะกลับมายืนอีกครั้ง!"

ขณะพูด เธอเตะก้อนหินเล็ก ๆ บนพื้น ทั้งหมดนี้ต้องโทษนังขี้เหร่นั่น ทั้ง ๆ ที่ตัวเองต้องการทั้งชื่อเสียงและโชคลาภก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต ทั้งหมดกลับจบเห่เพราะเธอ!

คงจะดีไม่น้อยหากสามารถขุดหลุมแล้วโยนเธอให้ตายได้

เมื่อคิดอย่างนี้ หย่งซวนก็มีพลังขึ้นมาทันที เธอจำได้ว่าอี้เฉินเคยบอกว่าพวกเขาอาศัยอยู่ที่ไหน...