บทที่ 118

“ขอบพระทัยเพคะ เหนียงเหนียง” ฉินเจียวเยี่ยนกล่าว พร้อมใช้มือลูบไล้เนื้อหยกเนียนบนข้อมือของตนเอง ดวงตาจิ้งจอกทอประกายวิบวับด้วยความชอบใจ

'กำไลหยกขาวน้ำงามสลักลายหงส์มงคล!!'

'หากนำไปขาย จะได้กี่ตำลึงกันนะ?'

เซียวชิงเฟิง “...”

จวนเฟิงอ๋องของข้าก็มิได้ขาดแคลนเงินทอง เหตุใดเจ้าจึงต้องตาลุกวาวกับสิ่งของเหล่านี้นักนะ

หากผู้ใดมาได้ยินความคิดเจ้า จะไม่คิดว่า จวนของข้ายากจน จนเหลือเพียงแต่เปลือกหรอกหรือ?

“ความจริง ฝ่าบาทก็ตั้งใจจะเสด็จมารับน้ำชาจากเจ้า แต่จนใจที่จะต้องเสด็จออกว่าราชการแต่เช้าตรู่ เห็นว่า มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น” หนิงซูเฟยถอนหายใจ

“เรื่องใหญ่?” เซียวชิงเฟิงขมวดคิ้วสงสัย พลางช่วยประคองฉินเจียวเยี่ยนให้ลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ที่จัดไว้ทางด้านข้าง

ช่วงนี้ บ้านเมืองก็สงบเรียบร้อย คนของเขาไม่ได้รายงานความผิดปกติใด ๆ

นอกเหนือจากการปราบการซ่องสุมกำลังพลของหย่งอ๋องแล้ว ก็ไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปกติ

“ข้าก็ไม่รู้สิ่งใดมากมาย เพียงแต่เมื่อเช้าโจวกงกง” หนิงซูเฟยเอ่ยถึงขันทีใหญ่ข้างกายของฮ่องเต้เจิ้นหลง “เข้ามาแจ้งข้าว่า มีรายงานด่วน ฝ่าบาทจึงต้องรีบเสด็จออกว่าราชการ ฉีอ๋องจึงต้องรีบไปท้องพระโรงด้วยเช่นกัน”

ประโยคหลังคล้ายว่า หนิงซูเฟยจะบอกแก่ฉินเจียวเยี่ยน เพื่อแสดงให้เห็นถึงความยินดีที่ฉีอ๋องก็ต้องการมาเข้าร่วมพิธียกน้ำชาของนางในเช้าวันนี้ด้วยเช่นกัน ซึ่งฉินเจียวเยี่ยนก็ยิ้มบางอย่างเข้าใจ

แต่ก่อนที่ผู้ใดจะได้เอ่ยคำต่อ ขันทีที่หน้าตำหนักก็ร้องบอก “ฉีอ๋องเสด็จ!”