บทที่ 119

เซียวชิงฉีทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกฟาก แล้วยกน้ำชาขึ้นจิบ “แท้จริงก็เป็นเรื่องด่วนพ่ะย่ะค่ะ หมู่เฟย”

เซียวชิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ ตั้งใจรอฟังข่าวสาร

“เจ้าเมืองซีเหยาได้ส่งรายงานมาแจ้งเกี่ยวกับภัยแล้งที่เกิดขึ้น ด้วยอากาศหนาวเย็น และหิมะตกหนัก จนทำให้ชาวบ้านต้องอดอยาก จึงทูลขอเสบียงจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

“เมืองซีเหยา?” หนิงซูเฟยเอ่ยทวนชื่อเมือง “เมืองทางเหนือ... หากใช้ม้าเร็วเดินทาง เพียงวันเดียวก็ถึงแล้วมิใช่หรือ?”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ หมู่เฟย”

เซียวชิงเฟิงถามด้วยความสงสัย “แล้วเจ้าเมืองมิได้กักตุนเสบียงเตรียมพร้อมสำหรับยามหน้าหนาวเช่นนี้ไว้หรือ?”

“เจ้าเมืองซีเหยารายงานว่า เหมันต์ฤดูครานี้รุนแรงนัก ทำให้ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงต่างอพยพเข้ามาอยู่ในเมืองซีเหยามากยิ่งขึ้น ทำให้เสบียงที่เตรียมไว้ไม่เพียงพอพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพี่”

“ส่วนเมืองหลงชวนและเมืองชางหลินที่อยู่ใกล้กับเมืองซีเหยาต่างก็ประสบปัญหาเช่นเดียวกัน แต่มีคนอพยพน้อยกว่า จึงยังมีเสบียงเพียงพอต่อคนในเมือง แต่ไม่พอต่อการให้ความช่วยเหลือเมืองซีเหยา”

“ดังนั้น เสด็จพ่อจึงมอบหมายให้ซวี่หูปู้ซ่างซูเร่งจัดเตรียมเสบียงหนึ่งพันเกวียน เพื่อออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ไปเมืองซีเหยาพ่ะย่ะค่ะ” เซียวชิงฉีเล่าด้วยใบหน้าที่เบิกบาน

หนิงซูเฟยหรี่ตาลง เมื่อเห็นท่าทางดีใจของบุตรชาย “เจ้าอย่าบอกแม่นะว่า...”

“พ่ะย่ะค่ะ” เซียวชิงฉีตอบรับในทันที “เสด็จพ่อมอบหมายให้ลูกเป็นผู้นำขบวนเสบียงเหล่านี้ไปส่งที่เมืองซีเหยาพ่ะย่ะค่ะ!”

“ดี! ดี! ดี!” หนิงซูเฟยย้ำคำอย่างพึงพอใจ “การที่ฝ่าบาทมอบหมายงานเช่นนี้ให้เจ้า นั่นหมายความว่า ฝ่าบาทย่อมวางพระทัยในตัวเจ้า”

หนิงซูเฟยไม่เคยดูแคลนงานที่ฮ่องเต้เจิ้นหลงมอบหมายให้เซียวชิงฉีทำแม้แต่งานเดียว แม้ว่าบางงานจะดูเล็กน้อยและไม่สำคัญ แต่ถ้าหากโอรสของนางสามารถทำหน้าที่ได้ดี หรือเกินกว่าความคาดหวังของฝ่าบาท นั่นย่อมหมายถึงเส้นทางสู่ตำแหน่งรัชทายาทที่อยู่ไม่ไกล

ตั้งแต่คดีทุจริตของใต้เท้าจาง ฝ่าบาทสามารถมอบหมายให้ศาลต้าหลี่รับผิดชอบได้ หากแต่ฮ่องเต้เจิ้นหลงกลับมอบหมายให้ฉีอ๋องเป็นผู้รับผิดชอบแทน หนิงซูเฟยก็พอจะมองออกว่า ฝ่าบาทต้องการทดสอบความสามารถของพระราชโอรสองค์นี้

กอปรกับได้ท่านหญิงหมิ่นมาช่วยชี้แนะประเด็น จึงทำให้เซียวชิงฉีมีหลักฐานในการจับกุมขุนนางใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังได้หลายราย หนิงซูเฟยรู้สึกได้ทันทีว่า ฮ่องเต้เจิ้นหลงโปรดปรานโอรสองค์นี้เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

ส่วนการแจกจ่ายเสบียงบรรเทาภัยแล้งเช่นนี้ แม้จะมองว่าเป็นงานหนักและลำบาก แต่กลับเป็นงานที่ง่าย เพราะคลังเสบียงหลวงย่อมจัดเตรียมเสบียงไว้ให้พร้อมสรรพ เซียวชิงฉีเป็นเพียงผู้นำไปแจกจ่าย และได้รับคำสรรเสริญ ถือว่าเป็นงานที่ได้ใจราษฎรที่กำลังตกทุกข์ได้ยากเป็นอย่างมาก