บทที่ 120

“เยี่ยนเอ๋อร์?” หนิงซูเฟยเรียกชื่อขัดจังหวะความคิดของฉินเจียวเยี่ยน

ฉินเจียวเยี่ยนที่กำลังเหม่อลอย รีบหันมาขานรับคำเรียกในทันใด “พะ เพคะ”

ในขณะที่เซียวชิงเฟิงลอบระบายลมหายใจอย่างหนักหน่วง พลางพิงพนักพิงเก้าอี้อย่างท้อใจ แหงนหน้ามองเพดานของตำหนักอย่างอ่อนใจ

เหนียงเหนียง... แล้วท่านจะมาเรียกนางในยามนี้ด้วยเหตุใดเล่า!?

หนิงซูเฟยที่ไม่ได้รับรู้ความคิดของโอรสเลี้ยงเลยแม้แต่น้อย เอ่ยชวนลูกสะใภ้คนใหม่ด้วยเสียงสดใส “นี่ก็ใกล้จะยามอู่แล้ว พวกเจ้าอยู่ทานอาหารกับข้าสักมื้อก่อนเถิด”

“ได้สิเพคะ เหนียงเหนียง” ฉินเจียวเยี่ยนสะบัดความคิดที่ยังค้างอยู่ในศีรษะทิ้งไปในทันที เมื่อได้ยินเกี่ยวกับอาหาร “หม่อมฉันยังไม่เคยได้ลิ้มรสอาหารในวังหลวงเลยเพคะ”

เซียวชิงเฟิง เจ้าจะยังไม่เคยได้ลิ้มรสอาหารในวังหลวงได้อย่างไร

แล้วอาหารในงานเลี้ยงวันคล้ายวันพระราชสมภพของเสด็จพ่อเล่า?

เห็นเจ้ากินอย่างเอร็ดอร่อย...

“ดีจริง” หนิงซูเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจในท่าทางกระตือรือร้นของลูกสะใภ้ นางจึงหันไปสั่งหมัวมัวข้างกาย “จินหมัวมัว ให้คนเตรียมตั้งสำรับเลยเถิด”

“เพคะ ซูเฟย” จินหมัวมัวรับคำ แล้วจึงล่าถอยออกไปสั่งนางกำนัลและขันทีให้เตรียมตั้งโต๊ะ

หนิงซูเฟยเลิกคิ้ว พลางนึกขึ้นได้ จึงหันไปฉีอ๋องอย่างใคร่รู้ “จริงสิ เมื่อครู่ ข้าก็ลืมถามไป แล้วหมิงอ๋องเล่า เขามิได้ทูลขอทำหน้าที่นี้กับฝ่าบาทหรอกหรือ?”