บทที่ 121

“อ่า อิ่มจัง” ฉินเจียวเยี่ยนโยกศีรษะ เดินคล้องแขนสวามีออกจากตำหนักฉางชุนกงของหนิงซูเฟยอย่างอารมณ์ดี พลางใช้อีกมือลูบท้องน้อย ๆ ที่ยื่นออกมา “อาหารในวังหลวง ช่างอร่อยนัก”

“หากเจ้ายังลูบท้องของเจ้าต่อไป ผู้ใดพบเห็นจะต้องคิดว่า ข้าทำเจ้าตั้งครรภ์แล้วนา”

“ท่านพี่ว่า หม่อมฉันอ้วนหรือเพคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนยื่นปาก ส่งเสียงกระเง้ากระงอด

เซียวชิงเฟิงเลิกคิ้วหนาราวกับดาบคมขึ้นสูง “ข้าไม่ได้ว่าเจ้าอ้วนสักคำ เหตุใดหัวเล็ก ๆ ของเจ้าจึงคิดเช่นนี้?”

สิ้นเสียง เขาก็เอื้อมมือไปโยกศีรษะเล็ก ๆ ที่ถูไถกับท่อนแขนของเขาอย่างเอ็นดู

“แต่ต่อให้เจ้าอ้วน ข้าก็มีวิธีช่วยให้เจ้ากลับมาผอมดังเดิมได้ เจ้าจะลองหรือไม่เล่า?” ดวงตาดอกท้อทอประกายวิบวับอย่างมีเลศนัย ทำให้คนที่ได้ยินอดมองค้อนเสียไม่ได้

'เหตุใดหลังแต่งงานมา ท่านจึงขยันหยอกนัก...'

“หม่อมฉันไม่พูดด้วยแล้ว” ฉินเจียวเยี่ยนสะบัดแขนที่คล้องอยู่ลง แล้วจับชายกระโปรงยกขึ้นสูง ก้าวพรวด ๆ ตรงไปยังรถม้าจวนเฟิงอ๋องที่จอดรอท่าอยู่หน้าวัง

เซียวชิงเฟิงเห็นท่าทางเขินอายเช่นนั้นของพระชายาก็ยกมุมปากสูง ก่อนที่รอยยิ้มจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว “ตงไฮ่”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” ตงไฮ่ขานรับคำจากทางด้านหลัง

พอพระชายาไม่อยู่ ท่านอ๋องก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน...

“ส่งคนไปสืบความที่เมืองซีเหยาว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เหตุใดข้าจึงไม่รู้เรื่องนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ตงไฮ่ก้าวถอยหลังหลบฉากออกไปสั่งการอย่างรวดเร็ว ส่วนเซียวชิงเฟิงก็สาวเท้าไล่ตามพระชายาที่ขึ้นรถม้าไปรอท่าแล้ว

รถม้าจวนเฟิงอ๋องเคลื่อนกลับไปตามทางอย่างเงียบ ๆ แตกต่างจากบรรยากาศภายในรถม้าที่ฉินเจียวเยี่ยนพูดขึ้นไม่หยุด

“อ๊ะ ท่านพี่ หม่อมฉันมีเรื่องจะปรึกษาเพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนเอ่ยอย่างนึกขึ้นได้ เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีท่าทีปฏิเสธ นางจึงได้เอ่ยต่อ “เรื่องของเสี่ยวหงเพคะ หม่อมฉันอยากจะช่วยนางให้เป็นอิสระ ไม่ต้องเป็นสาวใช้ของพี่หญิงอยู่เช่นนี้”

“แล้วเจ้าคิดเห็นอย่างไรเล่า?”

ให้ตาย เขาก็ไม่เชื่อว่า แม่นางน้อยตรงหน้าจะไม่มีแผนการใด ๆ อยู่ในหัว