บทที่ 122

รุ่งอรุณของวันที่สามหลังพิธีวิวาห์ แสงสีทองอ่อนโยนสาดส่องผ่านผ้าม่านแพรเนื้อละเอียดในห้องบรรทมของเรือนอี้หง ฉินเจียวเยี่ยนในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายดอกเหมย เกล้าผมเรียบง่ายแต่ยังคงความสดใสของแม่นางน้อย

นางมองไปยังเซียวชิงเฟิงที่กำลังตรวจตราความเรียบร้อยของหีบของขวัญที่อยู่ด้านนอก

“ท่านพี่ ของขวัญทั้งหมดเตรียมเรียบร้อยดีแล้วหรือไม่เพคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานใส ขณะที่ชุนเถาช่วยประคองนางก้าวออกจากเรือน

เซียวชิงเฟิงหันกลับมาส่งยิ้มละไมให้พระชายา “เรียบร้อยแล้ว รับรองว่าสมฐานะพระชายาของข้าอย่างแน่นอน”

ขบวนเสด็จเล็ก ๆ เคลื่อนออกจากจวนเฟินอ๋อง รถม้าประดับประดาอย่างเรียบหรูนำหน้า ตามด้วยเกวียนบรรทุกหีบของขวัญที่ปิดคลุมด้วยผ้าไหมเนื้อดี ทหารองครักษ์ในชุดเกราะสีเงินขนาบข้างอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ตลอดการเดินทาง ฉินเจียวเยี่ยนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความคิดถึงจวนซ่านเต๋อโหว แม้จะเป็นเพียงสามวัน แต่ความรู้สึกผูกพันกับบิดามารดาก็ยังคงแน่นแฟ้น

เซียวชิงเฟิงสังเกตเห็นความเงียบของพระชายา จึงเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของนางเบา ๆ “คิดถึงท่านพ่อท่านแม่หรือ?”

ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย “เพคะ แม้ว่า หม่อมฉันจะโดนดุบ่อย ๆ แต่พอไม่ได้ยินเสียงดุแล้ว ก็รู้สึกแปลกอยู่บ้างเช่นกัน”

“ที่แท้ เสี่ยวเยี่ยนชอบให้ดุนี่เอง” เซียวชิงเฟิงกลั้วหัวเราะ “เช่นนั้น ข้าจะได้ดุเจ้าบ่อย ๆ ”

“หม่อมฉันเพียงแต่รู้สึกแปลก แต่มิได้ต้องการเสียหน่อยเพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนมองค้อน ยู่ปากอย่างไม่ชอบใจ

“เอาเถอะ ข้าจะบอกท่านพ่อตา ท่านแม่ยายให้ ว่าเจ้าอยากได้ยินเสียงดุ”

แม่นางน้อยยกแขนขึ้นมากอดอก พลางถลึงตาใส่เขา “เหตุใดหม่อมฉันจึงรู้สึกว่า หลัง ๆ มา หม่อมฉันเริ่มคุยกับท่านพี่ไม่รู้เรื่องก็ไม่รู้”

เมื่อได้เห็นท่าทางแง่งอนของนาง เซียวชิงเฟิงก็ทนไม่ไหวที่จะต้องหัวเราะออกมา “ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ฉินเจียวเยี่ยน คือ สิ่งที่สร้างความอภิรมย์ให้แก่ชีวิตที่น่าเบื่อของเขาจริง ๆ ...

เมื่อรถม้าของจวนเฟิงอ๋องเคลื่อนมาถึงหน้าจวนซ่านเต๋อโหว ทหารยามที่เฝ้าอยู่ต่างรีบเปิดประตูและคุกเข่าทำความเคารพ ทันทีที่รถม้าจอดสนิท หยางเซิงก็รีบเข้ามาเปิดประตูรถม้าให้ทั้งสองคน

ฉินเจียวเยี่ยนก้าวลงจากรถม้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว มองไปยังประตูจวนที่คุ้นเคย เฟิงอ๋องจึงก้าวลงตามมา เคียงข้างพระชายาอย่างสง่างาม