บทที่ 123

“ได้สิ” ฉินเยี่ยนฟางตอบรับ “ประเดี๋ยว ข้าจะให้เสี่ยวหงไปหาเจ้าที่เรือนเหมยฮวาแล้วกัน”

ฉินเจียวเยี่ยนฉีกยิ้ม “ขอบคุณพี่หญิงเจ้าค่ะ”

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เซียวชิงเฟิงได้ตอบรับคำชวนเดินหมากจากซ่านเต๋อโหว เพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างพ่อตาและลูกเขย

ส่วนฉินเจียวเยี่ยนได้พาชุนเถาและชุนหลิ่วไปรอเสี่ยวหงที่เรือนเหมยฮวา ไม่นานนัก เสี่ยวหงก็เดินลัดเลาะมาถึงเรือนเหมยฮวา

“ชุนเถา ชุนหลิ่ว พวกเจ้าไปเฝ้าที่หน้าเรือนไว้ ห้ามให้ผู้ใดเข้ามา” ฉินเจียวเยี่ยนหันหน้าไปสั่งสองคนสนิท

“เพคะ พระชายา” ชุนเถาและชุนหลิ่วรับคำ พร้อมเรียกสรรพนามใหม่อย่างคุ้นเคย

เมื่อบานประตูเรือนเหมยฮวาปิดลง ฉินเจียวเยี่ยนเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้กลางเรือน พยักหน้าส่งสัญญาณให้เสี่ยวหงนั่งลงด้วยเช่นกัน

เสี่ยวหงเดินตามมานั่งข้าง ๆ อย่างสงสัย “คุณหนูใหญ่บอกว่า พระชายาต้องการให้ข้าสอนชุนเถาและชุนหลิ่วแต่งหน้ามิใช่หรือ? แล้วเหตุใดจึงให้พวกนางออกไป”

“ตอนนี้ เราอยู่กันตามลำพัง พูดกันตามปกติเถอะ” ฉินเจียวเยี่ยนยกมือขึ้นมาเท้าคาง เอียงศีรษะมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “ฉันมาทำตามสัญญา...”

“สัญญา?” เสี่ยวหงทวนคำ “สัญญาอะไร?”

“ก็สัญญาที่บอกว่า จะทำให้เธอได้มีชีวิตที่ดีไง หลี่ชิงหง”

การเรียกชื่อเดิมของนาง ทำให้เสี่ยวหงรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งใจ ทั้ง ๆ ที่นางตัดใจไปแล้ว ทำใจไปแล้วว่าจะต้องอยู่ในสถานะของเสี่ยวหงไปตลอดชีวิต แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับเดินมาบอกเธอว่า เธอกำลังจะได้กลับมาเป็นหลี่ชิงหงอีกครั้ง