บทที่ 124

มือเรียวยาวที่มีข้อต่อชัดเจนหยิบหมากสีดำวางลงบนกระดานอย่างเชื่องช้า หากแต่สร้างความตึงเครียดกดดันให้แก่ฝ่ายตรงข้ามเป็นอย่างมาก

“เชิญท่านพ่อตา”

ซ่านเต๋อโหวย่นคิ้วแน่น พลางมองหมากสีดำที่กระจายตัวสร้างกำแพง ปิดล้อมพื้นที่ของตนเอง และลดพื้นที่หมากสีขาวของเขาแทบทั้งกระดาน แล้วเหลือบมองหมากสีขาวที่จับกลุ่มเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย จนแทบไม่เหลือลมหายใจ

ท่านลูกเขย... ท่านไม่คิดจะออมมือให้พ่อตาบ้างเลยหรือ?

ซ่านเต๋อโหวถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยยอมแพ้ “กระหม่อมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ท่านอ๋องจะเดินหมากเก่งเช่นนี้”

“ฝีมือของข้ายังอ่อนหัดนัก วันนี้ เพียงโชคดีที่ท่านพ่อตาออมมือให้” เซียวชิงเฟิงส่งรอยยิ้มอบอุ่น แล้วจึงเริ่มเก็บหมาก พลางเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ท่านพ่อตาคงจะเหน็ดเหนื่อยกับงานในราชสำนักกระมัง”

“อืม ช่วงนี้ งานในราชสำนักก็วุ่นวายจริง ๆ ” ซ่านเต๋อโหวพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น แล้วจึงเอื้อมมือช่วยเก็บหมากลงจากกระดาน

“วันก่อน ข้าพาเยี่ยนเอ๋อร์เข้าไปคารวะหนิงซูเฟยในวังหลวง จึงได้ทราบข่าวภัยแล้งที่เมืองซีเหยา เห็นว่า เสด็จพ่อมอบหมายให้ฉีอ๋องเดินทางไปแจกจ่ายเสบียงที่นั่นหรือ?”

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เจ้าเมืองซีเหยาส่งม้าเร็วมาทูลขอเสบียง เพราะมีชาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้เคียงอพยพเข้ามาในเมืองมากขึ้น ทำให้เสบียงที่กักตุนไว้ไม่เพียงพอ” ซ่านเต๋อโหวเล่า เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ราชบุตรเขยของตนเป็นเพียงท่านอ๋องว่างงาน ไม่ได้เข้าร่วมออกราชการเช่นท่านอ๋ององค์อื่น จึงอธิบายให้ละเอียดขึ้น

“เห็นว่า เจ้าเมืองซีเหยาได้ขอความช่วยเหลือไปที่เมืองหลงชวนและเมืองชางหลินแล้ว แต่ทั้งสองเมืองต่างก็กำลังประสบปัญหาเดียวกัน จึงไม่สามารถให้ความช่วยเหลือได้ แต่โชคดีว่า ทั้งสองเมืองนั้นไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

“ฝ่าบาทจึงตรัสถามซวี่หูปู้ซ่างซู ผู้ดูแลคลังเสบียงหลวง ว่ามีเสบียงเพียงพอหรือไม่ ซวี่หูปู้ซ่างซูทราบเรื่องมาบ้างแล้ว ก่อนเข้าร่วมประชุม จึงได้สั่งหลางจงให้รีบไปตรวจสอบ และทูลรายงานฝ่าบาทว่ามีเพียงพอ”

“ฝ่าบาทจึงได้มอบหมายให้ฉีอ๋องเป็นผู้นำเสบียงไปแจกจ่ายที่เมืองซีเหยาพ่ะย่ะค่ะ” ซ่านเต๋อโหวรู้ดีว่า เฟิงอ๋องนั้นเติบโตมากับฉีอ๋องภายใต้การเลี้ยงดูของหนิงซูเฟย ทั้งสององค์ย่อมเป็นฝ่ายเดียวกัน

และบัดนี้ บุตรสาวของเขาก็แต่งเข้าจวนเฟิงอ๋อง นั่นก็หมายความว่า จวนซ่านเต๋อโหวได้เลือกข้างในการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทเรียบร้อยแล้ว

“แม้ว่า ตอนแรก ขุนนางบางรายจะขอให้ฝ่าบาทเลือกหมิงอ๋องเป็นผู้รับผิดชอบหน้าที่นี้แทน เพราะเกรงว่า ฉีอ๋องยังอ่อนประสบการณ์ ไม่สามารถรับมือกับราษฎรที่กำลังเดือดร้อนได้ แต่นับว่าเป็นโชคดีที่หมิงอ๋องประชวร ทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมว่าราชการในวันนั้นได้”