บทที่ 127

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ บานประตูของเรือนสาวใช้ก็เปิดออก หมอหลวงต่งเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ฉินเยี่ยนฟางรีบถลาไปสอบถามอาการของเสี่ยวหงในทันที

“เสี่ยวหงมีอาการเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ท่านหมอสามารถรักษาได้หรือไม่เจ้าคะ? แล้ว...”

“พี่หญิงใจเย็น ๆ เจ้าค่ะ” ฉินเจียวเยี่ยนรีบพูดแทรกขึ้นมา “ให้หมอหลวงต่ง ท่านได้อธิบายเสียก่อน”

ฉินเยี่ยนฟางราวกับได้สติ คุมลมหายใจให้สงบลง “อา ขออภัยท่านหมอหลวงเจ้าค่ะ ข้าเสียมารยาทแล้ว”

“ข้าเข้าใจความเป็นห่วงของคุณหนูใหญ่ดีเจ้าค่ะ” หมอหลวงต่งระบายรอยยิ้มอ่อนโยน

ฉินเจียวเยี่ยนจึงได้ถามอาการแทน “แล้วอาการของเสี่ยวหงเป็นอย่างไรบ้าง?”

“เฮ้อ อาการของนางช่างพิกลนัก มีไข้ขึ้นสูง ร่างกายร้อนผ่าว แต่นางกลับบอกว่า หนาวสะท้านถึงกระดูกตลอดเวลา” หมอหลวงต่งอธิบายอาการด้วยสีหน้าท่าทางที่หนักใจ “อีกทั้งยังมีรอยผื่นที่บริเวณใต้ร่มผ้าอีกด้วย”

ฉินเยี่ยนฟางที่ยิ่งฟังอาการของสาวใช้คนสนิทก็ยิ่งมีสีหน้าซีดเผือด “ละ แล้วไม่ทราบว่า ท่านหมอหลวงมีวิธีรักษาอาการของเสี่ยวหงหรือไม่เจ้าคะ?”

“เรื่องนี้...” หมอหลวงต่งนิ่งไปอย่างครุ่นคิด “ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ข้าขอพูดตามความจริงสักคำเถิด”

“เชิญเจ้าค่ะ” ฉินเยี่ยนฟางตอบพลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ

หมอหลวงต่งหันไปมองทางเรือนพักของสาวใช้แวบหนึ่ง แล้วระบายลมหายใจ “อาการของนางค่อนข้างหนักหนา อย่างไร ก็ขอให้คุณหนูใหญ่ทำใจไว้เสียบ้าง”

ลมหายใจของฉินเยี่ยนฟางขาดห้วง ร่างบางเซล้มไปทางด้านหลัง โชคดีที่มีเสี่ยงชิงรอรับประคองอยู่ “อะ อาการหนักถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

“ชีพจรของนางเต้นอ่อนแรง ลมหายใจแผ่วเบา ใบหน้าซีดเซียว พูดจาเลื่อนลอย สิ่งเหล่านี้ ล้วนแต่เป็นสัญญาณอันตรายทั้งสิ้น” หมอหลวงต่งอธิบาย “แต่เห็นแก่คุณหนูใหญ่ เช่นนั้น ข้าจะขอตัวสาวใช้ของท่าน เพื่อไปดูแลรักษาอย่างใกล้ชิดที่จวนเฟิงอ๋องได้หรือไม่?”

ฉินเยี่ยนฟางรีบรับคำ “ดะ ได้เจ้าค่ะ”

เพราะแม้ว่าจะเป็นโอกาสที่น้อยนิดเพียงใด หากสามารถทำให้เสี่ยวหงหายจากอาการเจ็บป่วยได้ นางล้วนยินดี

เมื่อเห็นเจ้านายอนุญาตแล้ว บรรดาบ่าวรับใช้จึงได้เดินเข้าไปในเรือนสาวใช้ เพื่อช่วยกันยกแคร่ หามร่างเสี่ยวหงที่กำลังนอนหลับตาด้วยใบหน้าซีดเผือดออกจากเรือน