บทที่ 128

ยามเซิน รถม้าของจวนเฟิงอ๋องจึงเดินทางกลับถึงจวน ฉินเจียวเยี่ยนมอบหมายหน้าที่ให้ชุนเถาพาเสี่ยวหงไปพักที่เรือนรับรอง เพื่อ ‘ดูอาการ’ ส่วนตนก็เดินกลับไปที่เรือนอี้หงอย่างคุ้นเคย

“เอ๊ะ” ฉินเจียวเยี่ยนเหลือบเห็นตงไฮ่ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าห้องหนังสือ “ท่านพี่กลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ?”

เท้าเล็กเปลี่ยนทิศทางตรงไปยังห้องหนังสือทันที

“พระชายา” ตงไฮ่ประสานมือคำนับ “ท่านอ๋องประทับอยู่ในห้องพ่ะย่ะค่ะ”

ตงไฮ่รายงานในทันใด เพราะตั้งแต่พระชายาย้ายเข้ามาอยู่ในจวน ครั้นเจอหน้าเจ้านายคนใดก็จะถามหาอีกฝ่าย จนสุดท้ายจึงเป็นที่รู้กันทั้งจวนว่า หากพบหน้าคนใดคนหนึ่งก็ให้รายงานไปเลยว่า อีกฝ่ายประทับอยู่ที่ใด

“อา ท่านอ๋องยุ่งอยู่หรือไม่?”

ตงไฮ่เม้มริมฝีปากอย่างลังเล

ในยามนี้ เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ท่านอ๋องกำลังมีเรื่องหนักใจ ตามปกติแล้ว ท่านอ๋องจะห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนอย่างเด็ดขาด หากยามหน้าประตูยังอยากมีลมหายใจอยู่

“ไม่ยุ่งพ่ะย่ะค่ะ” ตงไฮ่ตอบอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ต้องเสียเวลาคิดเสียด้วยซ้ำ

นี่ใคร นี่พระชายาเชียวนะ ท่านอ๋องจะกล้าตัดสินโทษเขาเชียวหรือ?

ต่อให้ท่านอ๋องกล้าเอาเรื่อง เขาก็กล้าไปกอดชายกระโปรงอ้อนวอนพระชายาเช่นกัน!!

ตงไฮ่เปิดประตูห้องหนังสือให้อย่างนอบน้อม โดยที่ฉินเจียวเยี่ยนก็ก้าวเข้าไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวใด ๆ

บรรยากาศภายในห้องหนังสือเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจของสวามีที่ทอดถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ครั้นเมื่อเขารู้สึกถึงตัวตนของผู้บุกรุก ริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยดุกลับหยุดชะงัก

เพราะเสียงลมหายใจ จังหวะฝีเท้าที่ได้ยินระบุตัวตนของคนบุกรุกได้อย่างชัดเจน

“เสี่ยวเยี่ยน...” เสียงเรียกอย่างอ่อนใจดังขึ้น

ฉินเจียวเยี่ยนโผล่ศีรษะเล็ก ๆ ของตัวเองออกมาจากหลังฉากบังลม “ท่านพี่...”

เซียวชิงเฟิงพิงพนักอย่างหมดแรง อ้าขาแกร่งออกกว้าง แล้วใช้มือตบลงบนหน้าขาเบา ๆ เป็นการเชิญชวนอีกฝ่ายให้เข้ามานั่งบนตักของเขา ซึ่งฉินเจียวเยี่ยนก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง

“งานยุ่งหรือเพคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนกระเถิบตัว หามุมที่นั่งสบายลงบนตักของอีกฝ่าย ใช้สองแขนคล้องคอเขาไว้อย่างออดอ้อน

จะลองเล่าเรื่องให้นางฟังดีหรือไม่นะ? นางจะรู้เรื่องหรือไม่?

แม้ว่าช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เขาจะลองหยั่งเชิงถามนางไปบ้างแล้ว แต่ก็ไม่ได้รับข้อมูลที่มีประโยชน์กลับมาเท่าใดนัก...