บทที่ 129

ตำแหน่งฮ่องเต้เป็นตำแหน่งที่เขาไม่เคยคิดฝันอยากจะแย่งชิงมาในมือ

แม้ในช่วงที่กำลังเป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์เลือดร้อน เป็นแม่ทัพหน้ากากเหล็กอยู่แนวหน้าของสงคราม เคยมีบางครั้งที่อารมณ์ชั่ววูบ อยากยึดครองบัลลังก์เสียเอง เพื่อปรับเปลี่ยนนโยบายการปกครอง ให้มันเป็นไปดั่งที่เขาหวังไว้

แต่ยิ่งนานวัน ได้เห็นเสด็จพ่อทรงงานอย่างหนัก บรรดาองค์ชายกระโจนเข้าสู่วังวนของอำนาจ เพื่อแก่งแย่งบัลลังก์มังกร ทั้งที่เสด็จพ่อยังมีพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ เขาก็เริ่มเหนื่อยใจ

แม้แต่ฉีอ๋องที่มีหนิงซูเฟยให้การสนับสนุนแย่งชิงบัลลังก์ ยังต้องคอยระดมสมอง วางแผนการต่าง ๆ ลงทุนลงแรง เพื่อให้เสด็จพ่อโปรดปรานจนแต่งตั้งเป็นไท่จื่อ

ส่วนเขาที่เป็นเพียงพระโอรสเลี้ยง เพราะพระมารดาของเขา ชุยเสียนเฟยสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ให้ประสูติเขาเมื่อนานมาแล้ว เบื้องหลังของเขาจึงไม่มีใคร ไม่มีผู้ใดคอยผลักดัน สั่งการให้เขาต้องวางตัวอย่างไร เพื่อให้ได้ตำแหน่งนั้นมา

อิสระเป็นของเขาเสมอมา...

แม้กระทั่งยามที่เขาได้รับอำนาจเด็ดขาดแต่เพียงผู้เดียวจากเสด็จพ่อในการจัดการกองกำลังซ่องสุมกำลังของเหล่าองค์ชายหรือท่านอ๋องต่าง ๆ

เซียวชิงเฟิงรู้สึกถึงความขัดแย้งกันภายในจิตใจ ราวกับว่า ภายในใจของเขาเป็นทะเลลึก บริเวณผิวน้ำถูกสายลมพัดผ่าน เคลื่อนที่ได้อย่างอิสระ ไม่มีผู้ใดสามารถสั่งการชีวิตของเขาได้

หากแต่ลึกลงไปถึงก้นทะเล ความกระหายในอำนาจของเขาซ่อนเร้นอยู่ที่นั่นเฉกเช่นเดียวกับโอรสมังกรคนอื่น ๆ แต่อำนาจทางการทหารที่เสด็จพ่อมอบให้ ก็เปรียบเสมือนก้อนเนื้อที่ช่วยดับความกระหายนั้น

เฟิงอ๋องรู้สึกสับสนไร้ทิศทางเป็นครั้งแรก...

เพราะตั้งแต่เติบโตมา หนิงซูเฟยล้วนแต่เลี้ยงตนด้วยความตามใจ อยากทำสิ่งใดก็ย่อมได้ ส่วนเสด็จพ่อก็มอบอำนาจมาให้อยู่ในมือของเขา ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องดิ้นรนขวนขวาย กระหายที่จะครอบครองอำนาจมากเท่าองค์ชายองค์อื่น ๆ

แต่มาบัดนี้ เสี่ยวเยี่ยนบอกว่า เขาจะได้เป็นฮ่องเต้...

เสี่ยวเยี่ยนผู้ที่ไม่เคยทำนายสิ่งใดผิดพลาด มีความคิด วิเคราะห์สิ่งต่าง ๆ อย่างเฉียบคม

หรือเขาจะได้เป็นฮ่องเต้จริง ๆ

หากจะเป็นฮ่องเต้ก็ต้องกระโจนลงสู่สนามต่อสู้ เพื่อแย่งชิงอำนาจกับบรรดาองค์ชายองค์อื่น ๆ

“ท่านพี่?” เสียงหวาน ๆ ของฉินเจียวเยี่ยนดังขัดความคิดของเขา