บทที่ 130

“ฝ่าบาท เฟิงอ๋องขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงเดินเข้ามากราบทูลด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนยามที่ฮ่องเต้กำลังอ่านฎีกาการซ่องสุมกำลังของหย่งอ๋อง

“เฟิงเอ๋อร์?” ฮ่องเต้เจิ้นหลงทวนคำด้วยความสงสัย “มาด้วยเรื่องใดกัน?”

โจวกงกงส่ายหน้าเล็กน้อย “เฟิงอ๋องมิได้บอกพ่ะย่ะค่ะ”

“มิใช่ว่าจะมาเอาคำตอบเรื่องของหย่งอ๋องหรอกนะ” ฮ่องเต้เจิ้นหลงบ่นอย่างระอาใจ แค่เขาส่งคนไปตามลูกชายตัวดีให้กลับมาต้อนรับแขกเหรื่อในงานมงคลของมันเอง

มันก็ดันโยนฎีกาซ่องสุมกำลังพลของหย่งอ๋องมาให้เขาจัดการ ด้วยข้ออ้างที่ว่า ให้เขาได้มีโอกาสสั่งสอนบุตรชายด้วยตนเอง

เฮอะ ดูก็รู้ว่า มันกำลังเอาคืนเขา!!

โจวกงกงได้แต่ยกยิ้มอย่างเจื่อน ๆ “...”

ฝ่าบาทจะรบกัน พวกกระหม่อมก็ขอนั่งแทะเม็ดแตงอยู่เงียบ ๆ ดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ

“ไป ไป เรียกให้เข้ามา” ฝ่าบาทโบกพระหัตถ์อนุญาตให้เข้าเฝ้า

สุดท้าย ฮ่องเต้เจิ้นหลงก็พระทัยอ่อนกับโอรสองค์โปรดที่ประสูติกับชุยเสียนเฟย สนมสุดที่รักของพระองค์อยู่ดี

“ถวายบังคมเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงอ๋องคุกเข่าประสานมือคำนับ

“ลุกขึ้นเถิด แล้ววันนี้ เหตุใดเจ้าจึงได้เข้าวังมาเข้าเฝ้าเราเล่า?” ฮ่องเต้เจิ้นหลงตรัสถาม “เรื่องของหย่งอ๋อง เรากำลังพิจารณาอยู่ เจ้ามิต้องมาเร่งเอาคำตอบจากเราเข้าใจหรือไม่?”

“มิใช่เรื่องของหย่งอ๋อง แต่เป็นฉีอ๋องพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”

ฮ่องเต้เจิ้นหลงเลิกพระขนงขึ้นสูง “ฉีอ๋อง?”

“กระหม่อมได้ให้คนไปสืบข้อมูลที่เมืองซีเหยา พบว่า เสบียงที่ฉีอ๋องนำไปแจกจ่ายนั้น เป็นข้าวเก่า ทำให้ชาวบ้านปวดท้องไม่สบาย จนเกิดการประท้วงไม่พอใจพ่ะย่ะค่ะ”

“บัดซบ!!” ฮ่องเต้เจิ้นหลงตบพระหัตถ์ลงบนโต๊ะอย่างโกรธเกรี้ยว “ฉีอ๋องนี่อย่างไร เรื่องเล็กเพียงนี้ ยังไม่สามารถจัดการให้ดีได้”

“เสด็จพ่อ ลูกคิดว่า ครั้งนี้ มีผู้พยายามใส่ร้ายฉีอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เซียวชิงเฟิงเปลี่ยนสรรพนามในการแทนตัว

“เจ้ามิต้องมาเข้าข้างฉีอ๋อง” ฮ่องเต้เจิ้นหลงสะบัดเสียง “เรารู้ว่า พวกเจ้าเติบโตมาด้วยกัน ย่อมต้องเข้าข้างกันมิผิด”