บทที่ 13

เพื่อให้ตัวนางที่ตอนนี้เป็นฉินเจียวเยี่ยนจะต้องไม่โดนปักธงตาย มีชีวิตยืนยาวถึงช่วงแก่ชรา สามารถเกษียณอายุในบั้นปลายชีวิต ท่ามกลางความรักของลูกหลานให้จงได้!

นอกจากฉินเจียวเยี่ยนจะเป็นคนใหม่ เป็นคนดีของครอบครัวและสังคมแล้ว ก็น่าจะช่วยส่งเสริมให้พระนางได้ลงเอยกันโดยไวอีกด้วย...

อืม แต่พระเอกนางเอกย่อมคู่กันอยู่แล้ว นางคงไม่จำเป็นต้องสอดมือเข้าไปช่วยกระมัง?

คิดไปคิดมา การที่มีพี่เขยเป็นถึงองค์ชาย เป็นท่านอ๋องเจ้าสำราญก็นับว่าดีไม่น้อย

จะทำสิ่งใดก็ได้ จะเดินกร่าง อวดอ้างบารมีพี่เขยไปทั่วเมืองหลวงก็ยังได้...

พูดถึงพี่เขยอย่างเฟิงอ๋องแล้ว ก็นึกถึงหุ่นล่ำ ๆ แซ่บ ๆ ที่ได้กินไปเมื่อคืน

ไม่รู้ว่า ใครกันแน่ที่โดนกิน เริ่มแรกนางก็ได้กินเขา แต่ต่อมาไม่นาน บทบาทของพวกเขาก็ดันกลับสลับกันเสียอย่างนั้น

เซียวชิงเฟิงพลิกบทบาทกลับมาเป็นฝ่ายรุก ยึดครองพื้นที่ด้านบนตัวนางตลอดค่ำคืน เอวสอบขยับเคลื่อนไหวราวกับอาชาหนุ่มจากต่างแดน โยกกระแทกเข้าใส่ตัวนางอย่างบ้าคลั่ง จนช่วงล่างของนางร้าวระบมไปหมด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวของเขาเองหรือเพราะฤทธิ์ยาที่นางบังคับให้เขากินเข้าไป...

หรือว่า จะกลัวว่า ของลับของตนเองจะไม่สามารถใช้การได้อีก จึงต้องออกแรงจนสุดกำลังขนาดนั้น

แต่เอาเถิด เรื่องเมื่อคืน มันจบไปแล้ว ตัวนางเองก็คงไม่ขวัญกล้าที่จะเอาเรื่องนี้ไปแอบอ้างกับอีกฝ่ายให้ถูกหมายหัวเล่น ๆ ปล่อยให้ทุกอย่างมันจบลงไปเงียบ ๆ เช่นนี้ดีกว่า

แรงนวดจากชุนเถาและชุนหลิ่วสร้างความผ่อนคลายให้แก่นางไม่น้อย ยิ่งทำให้ฉินเจียวเยี่ยนพึงพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่ในตอนนี้เป็นอย่างมาก

เฮ้อ ชีวิตคุณหนูของจวนโหว ที่ถูกรักและตามใจแต่เด็ก ไม่ต้องทำงานตรากตรำเหมือนชาติก่อน

เพียงแค่กิน ๆ นอน ๆ ก็ยังมีกินมีใช้ไปตลอดชีวิต

อาหารการกินก็ล้วนแต่เอร็ดอร่อย เลือกกินทิ้งขว้างได้ตามใจชอบ