บทที่ 137

ตงไฮ่? มิได้ติดตามท่านอ๋องไปเมืองซีเหยาหรอกหรือ?

“ให้เข้ามาเถิด” ฉินเจียวเยี่ยนเอ่ยอนุญาต โดยไม่ได้คิดที่จะไล่หลี่ชิงหงออกจากห้องหนังสือแต่อย่างใด ส่วนตงไฮ่ทำเพียงเหลือบมองหลี่ชิงหง ก่อนจะดึงสายตากลับมาที่ฉินเจียวเยี่ยน

ท่านอ๋องรับสั่งไว้แล้วว่า ต่อไปนี้ หลี่ชิงหงถือสถานะเป็นสหายของพระชายา หากมีการกระทำสิ่งใดที่แปลกแยกไปบ้างก็มิเป็นไร

ตงไฮ่ประสานมือคำนับ พร้อมเอ่ยรายงาน “ท่านอ๋องรับสั่งให้กระหม่อมมารายงานผลการตรวจสอบเสบียงของฉีอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

รายงานผลการตรวจสอบเสบียงของฉีอ๋อง?

‘ฝากฮูหยินช่วยดูแลทุกสิ่งทุกอย่างของเราด้วย’

ถ้อยคำฝากฝังมาพร้อมภาพจินตนาการอันรุ่มร้อนในค่ำคืนที่จากลา จนฉินเจียวเยี่ยนต้องแอบยกมือขึ้นมาพัดวีใบหน้าที่ร้อนฉ่า “ว่ามาเถิด”

“คนของเราภายในคลังเสบียงหลวงรายงานว่า ข้าวสารทุกกระสอบเป็นข้าวใหม่ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวและได้มีการประทับตราของคลังเสบียงหลวง ดังนั้น ทุกเกวียนที่ออกจากเมืองหลวงเป็นข้าวใหม่อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเจียวเยี่ยนเอียงคอ เคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้อย่างครุ่นคิด

หากต้นทางยืนยันว่าเป็นข้าวใหม่ แต่ปลายทางที่ได้รับกลับกลายเป็นข้าวเก่าขึ้นรา เช่นนั้น ก็มีเพียงคำตอบเดียว คือ มีการสับเปลี่ยนเสบียงเหล่านั้นระหว่างทาง

“ไปนำแผนที่มาให้ข้าหน่อย”

ตงไฮ่ไม่รอช้ารีบไปนำแผนที่ของแคว้นต้าเซี่ยมาจากห้องหนังสือของเซียวชิงเฟิงมากางลงบนโต๊ะ ฉินเจียวเยี่ยนฉวยเอาดินสอเขียนคิ้วจากมือของหลี่ชิงหงมาวาดวงกลมที่เมืองหลวงและเมืองซีเหยา

“ระยะทางจากเมืองหลวงและเมืองซีเหยาเป็นเท่าใด?”

“หากใช้ม้าเร็ว เพียงวันเดียวก็ถึงพ่ะย่ะค่ะ” ตงไฮ่ตอบ พลางมองท่าทางจริงจังของพระชายาตรงหน้าที่ดูแปลกตา ใบหน้านางมีแต่ความจริงจังพาดผ่าน “แต่ถ้าหากเป็นขบวนเสบียงหนึ่งพันเกวียนของฉีอ๋องจะใช้เวลาประมาณสองวันพ่ะย่ะค่ะ”

“ผ่านเมืองใดบ้าง?” ฉินเจียวเยี่ยนถามต่อ พลางมองชื่อเมืองต่าง ๆ ระหว่างเมืองหลวงและเมืองซีเหยา

ตงไฮ่ก้าวเข้าไปใกล้ แล้วใช้นิ้วชี้ที่เมืองหลงชวน “คืนแรกที่เมืองหลงชวนพ่ะย่ะค่ะ เนื่องจากเป็นเมืองใหญ่ เป็นจุดพักม้า และนิยมแลกเปลี่ยนสิ่งของของราษฎรที่จะเปลี่ยนเส้นทางไปทางทิศตะวันตกได้อีกด้วย”

“ส่วนคืนที่สองเป็นเมืองชางหลิน” ตงไฮ่เลื่อนนิ้วชี้ไปที่เมืองชางหลิน “เมืองชางหลินเป็นอีกเมืองใหญ่มีลักษณะคล้ายเมืองหลงชวนพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเจียวเยี่ยนวงกลมรอบเมืองหลงชวนและเมืองชางหลิน วาดภาพลูกศรไปตามเมืองต่าง ๆ แล้วนางก็ยืนกอดอกจ้องมองแผนที่เงียบ ๆ “ยามนี้ ท่านอ๋องคงจะสืบข่าวอยู่ที่เมืองซีเหยาแล้วสินะ”

“พ่ะย่ะค่ะ หากคำนวณเวลา คาดว่าน่าจะถึงตั้งแต่เมื่อคืนพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเจียวเยี่ยนฉีกกระดาษออกมาเป็นแผ่นเล็ก ๆ แล้วแบมือไปทางหลี่ชิงหง

หลี่ชิงหงได้แต่งุนงง “อะไร?”

“ขออายไลน์เนอร์หน่อย ขอรุ่นกันน้ำด้วยนะ”