บทที่ 140

สิ้นเสียงเอ่ยถามระคนสงสัยของเซียวชิงเฟิง องครักษ์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นล้วนพากันกลั้นหายใจอย่างมิได้นัดหมาย เมื่อรู้สึกถึงไอสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวท่านอ๋องของพวกเขา

หยางเซิงได้แต่หลับตา ภาวนาถึงพระชายาที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวง

อยากให้พระชายาอยู่ที่นี่ด้วยจัง...

“รายงานท่านอ๋อง!”

ก่อนที่ไอสังหารของเซียวชิงเฟิงจะแผ่ซ่านออกไปไกลกว่านี้ เยี่ยม่อ องครักษ์ลับอีกคนได้เข้ามารายงาน “กระหม่อมได้รับหน้าที่ไปสืบเกี่ยวกับกระสอบข้าวพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่ามา...”

เยี่ยม่อหยิบถุงกระสอบสองใบออกมาวางตรงหน้าเซียวชิงเฟิง “ถุงกระสอบทางด้านซ้ายเป็นกระสอบที่พวกกระหม่อมหยิบออกมาจากจวนเจ้าเมืองซีเหยาพ่ะย่ะค่ะ เพราะกระหม่อมเป็นฝ่ายคุ้มกันเสบียงมาส่งที่เมืองซีเหยาเมื่อสองเดือนก่อน”

“ส่วนกระสอบทางด้านขวา คือ กระสอบข้าวที่ถูกแกะ เพื่อแจกจ่ายราษฎรในครานี้พ่ะย่ะค่ะ” เยี่ยม่อชี้ตราประทับของคลังเสียงหลวงบนถุงกระสอบ “หากมองเพียงผิวเผินก็อาจจะไม่รู้สึกถึงความแตกต่าง แต่เมื่อนำทั้งสองมาวางเทียบกันเช่นนี้ ย่อมเห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวชิงเฟิงเหลือบมองกระสอบข้าวทั้งสองใบ แม้จะเป็นเพียงการกวาดสายตาผ่าน ๆ ก็ยังเห็นรายละเอียดบางประการได้อย่างชัดเจน

กระสอบทางด้านซ้าย ตราประทับมีลายเส้นที่คมชัด ปรากฏตรงกลางถุงอย่างสมดุล เขาลองใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามตราประทับก็สัมผัสได้ถึงความเรียบ ส่วนกระสอบทางด้านขวา กลับมีตราประทับที่เลือนราง ขาดหายไปบางส่วน ปรากฏไปทางซ้ายของถุง ซึ่งสัมผัสแล้วรู้สึกสากและนูนไม่เรียบเนียนไปกับเนื้อผ้ากระสอบ

แต่สิ่งที่ผิดปกติอย่างหนึ่งก็คือ ทั้งสองกระสอบกลับอยู่ในสภาพเดียวกัน กล่าวคือ มีการใช้กระสอบที่ผลิตจากร้านค้าเดียวกัน ทั้งคุณภาพของเนื้อผ้ากระสอบ รอยเย็บที่ประณีต สม่ำเสมอ และแข็งแรงล้วนเหมือนกันทุกประการ

ก็คงไม่น่าแปลกใจ หากฉีอ๋องจะพลาดรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ ต่อให้ฉีอ๋องละเอียดรอบคอบมากแค่ไหน แต่เมื่อตื่นแต่เช้า แล้วมาตรวจสอบกระสอบข้าวเหล่านี้ ด้วยการจัดวางกระสอบที่ทำให้ไม่ได้เห็นตราประทับ เห็นเพียงมุมกระสอบในแต่ละด้าน ทั้งกระสอบข้าวของจริงและของปลอมล้วนทำมาจากร้านเดียวกัน ย่อมไม่พบความแตกต่างอยู่แล้ว

คนวางแผนการนี้ ช่างรอบคอบนัก อุดช่องโหว่ ระมัดระวังฉีอ๋องทุกย่างก้าวเสียจริง

อุตส่าห์ปลอมตราประทับขึ้นมาใหม่ จัดเตรียมกระสอบข้าวเหมือนจริง บรรจุข้าวเก่าไว้รอท่าตั้งหนึ่งพันเกวียน