บทที่ 139

“สรุปว่า เจ้าได้ตรวจสอบเสบียงเหล่านั้นด้วยตนเองก่อนออกจากเมืองหลวงแล้ว” เมื่อเห็นน้องชายพยักหน้า เซียวชิงเฟิงจึงได้กล่าวต่อ “ระหว่างพักที่สองเมือง เจ้าเมืองต่างจัดงานต้อนรับ ชวนเจ้าร่ำสุราจนเกือบรุ่งสาง ทำให้เจ้าไม่สามารถออกนอกเมืองพร้อมขบวนเสบียงได้?”

“พ่ะย่ะค่ะ...” เซียวชิงฉีก้มหน้ารับคำเสียงอ่อย เมื่อเริ่มรู้สึกผิดที่บกพร่องต่อหน้าที่

“รองแม่ทัพหลิวเป็นผู้ควบคุมดูแลขบวนเสบียงทั้งหมดใช่หรือไม่?”

เซียวชิงฉีตอบ “ใช่พ่ะย่ะค่ะ เอ๊ะ หรือว่า เสด็จพี่สงสัยรองแม่ทัพหลิวหรือ? แต่ว่าเขา...”

เดิมทีเซียวชิงฉีมิใช่คนโง่เขลา เพียงแต่อาจจะหลงคะนองไปตามประสาวัยหนุ่ม กอปรกับเมื่อมาถึงเมืองซีเหยา เจ้าเมืองก็ได้เข้ามาต้อนรับและเชิญเขาเข้าพักที่จวนเจ้าเมืองอย่างเป็นกันเอง

ส่วนเสบียงต่าง ๆ ก็ยกให้เป็นความรับผิดชอบของรองแม่ทัพหลิวทั้งสิ้น ครั้นเมื่อเกิดเรื่องขึ้นมา ก็เป็นช่วงย่ำค่ำที่เขากำลังรับประทานอาหารร่วมกับเจ้าเมืองซีเหยา

รองแม่ทัพหลิวเป็นผู้มารายงานความไม่พอใจของราษฎร พร้อมเล่าถึงสถานการณ์ที่กำลังตึงเครียด ด้วยความลนลานของเขาจึงยังไม่ทันได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน ก็ถูกเจ้าเมืองซีเหยาและรองแม่ทัพหลิวเชิญแกมบังคับให้ประทับอยู่ที่เรือนรับรองภายในจวนเจ้าเมืองเสียแล้ว

โดยที่เจ้าเมืองซีเหยาอาสาจะออกไปเจรจาเพื่อลดแรงปะทะกับชาวเมืองแทนเขา จวบจนบัดนี้ กลับยังไม่มีการรายงานความเคลื่อนไหวใด ๆ เพิ่มเข้ามา

“บัดซบ!!” เซียวชิงฉีตบโต๊ะข้างตัวอย่างแรง ความโกรธแค้นที่โดนหลอกใช้ปะทุอยู่ในอก

ทั้ง ๆ ที่งานนี้ เสด็จพ่อมอบหมายให้เขาดูแลรับผิดชอบ แต่กลับมีคนปองร้าย ใส่ร้ายเขา จนอาจจะทำให้เสด็จพ่อไม่ไว้วางพระทัยในตัวเขาอีกต่อไป

“เสด็จพี่ ข้าจะออกไปจัดการพวกมัน!!” เซียวชิงฉีพูดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

หากงานง่าย ๆ เช่นนี้ เขายังดูแลไม่ได้ดี ครั้นกลับเมืองหลวงไป คงโดนหมู่เฟยหยิกจนตัวลายแน่ ๆ

เซียวชิงเฟิงเหลือบมองหน้าน้องชายอย่างระอา “ยามปกติ เจ้าก็ใจเย็นสุขุม เหตุไฉนครานี้จึงตกหลุมพรางง่าย ๆ กันเล่า?”

เซียวชิงฉีอดไม่ได้ที่จะตวัดสายตามองหวังชาง คนสนิท แต่สุดท้าย เขาก็ต้องโทษตนเองที่ไม่อาจตัดใจลุกจากเตียงนอนไปทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายได้ “เป็นข้าที่ประมาทไปเองพ่ะย่ะค่ะ”