บทที่ 144

'แต่หน้าละมุนของฉีอ๋องก็ยังสู้หน้าหล่อ ๆ ของสวามีของข้าไม่ได้'

'ไหนดูซิ ไม่เจอตั้งหลายวัน คิดถึงจัง'

ฉินเจียวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมาสบดวงตาดอกท้อที่คลายความเย็นลงแปดส่วน ฉายแววรักใคร่ขึ้นมาในทันที

ไอสังหารที่หายวับไปในพริบตายิ่งสร้างความมึนงงให้แก่คนสนิทที่หน้าประตู

หยางเซิงและตงไฮ่ โอ๊ย ไม่รู้ด้วยแล้ว...

เขารู้แต่ว่า ตั้งแต่ที่ท่านอ๋องมีพระชายาก็ไม่สามารถคาดเดาความคิดได้อีกเลย

ยามปกติก็คาดเดาได้ยากอยู่แล้ว พอมีพระชายายิ่งไม่ต้องใส่ใจคาดเดาอีกเลย ยืนรอรับฟังคำสั่งเงียบ ๆ ยังจะมีชีวิตยืนยาวนานเสียกว่า

“อืม จะว่าไป แต่ละคนที่ทำผิดล้วนแต่ได้รับโทษ” ฉินเจียวเยี่ยนเกริ่นเพียงเท่านั้น เซียวชิงเฟิงก็หรี่ตารับรู้ได้ในทันใด ว่าแม่นางน้อยตรงหน้ากำลังจะเอ่ยถึงสิ่งใด “ครานี้ ท่านพี่อุตส่าห์ลงไปสืบความและรวบรวมหลักฐานด้วยตนเองเลยนะเพคะ ศาลต้าหลี่เพียงแต่เป็นฉากหน้าเท่านั้นเอง”

เป็นความจริงตามที่ฉินเจียวเยี่ยนพูด เพราะแต่แรกที่เขาเข้าไปทูลขอเสด็จพ่อ เพื่อออกนอกเมือง เขาก็ทำหน้าที่สืบหาข้อมูลและรวบรวมหลักฐานต่าง ๆ ส่วนหนึ่งเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของเซียวชิงฉีและอีกส่วนคือการทดสอบความสามารถของเขา

และเซียวชิงเฟิงก็ไม่ทำให้ผิดหวัง หากแต่เวลานี้ ยังไม่เหมาะสมที่จะประกาศความดีความชอบหรือความสามารถของเขา ทั้งเสด็จพ่อและเขาจึงเห็นพ้องต้องกันว่า ให้เป็นความดีความชอบของศาลต้าหลี่ไปก่อน

และภายหลังที่จับกุมอดีตสองเจ้าเมืองกลับมาแล้ว ก็ยกให้เป็นหน้าที่ของจ้าวต้าหลี่ซื่อชิงในการสืบสวนต่อเนื่องไปด้วยเลย แม้ว่าความจริงแล้ว จ้าวต้าหลี่ซื่อชิงจะสืบได้ความมามากกว่าที่รายงานในราชสำนักก็ตาม

“แล้วฮูหยินอยากได้สิ่งใด?”

ใบหน้าเล็ก ๆ ช้อนตามองอย่างออดอ้อน พร้อมเอ่ยวาจาที่ทำให้คนที่ได้ยินต้องกลอกตามองบน “ท่านพี่ ข้าอยากเปิดบาร์โฮส...”