บทที่ 145

นี่สิ แม่เด็กฉลาดของเขา...

“ความจริงแล้ว เสด็จพ่อ ข้า และจ้าวต้าหลี่ซื่อชิงก็ล้วนคิดเช่นเดียวกับเจ้า หากแต่ยามนี้ ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด จึงได้ตัดสินโทษของใต้เท้าซวี่และนายกองหลิวเพียงสถานเบาเท่านั้น”

“อา พวกท่านกำลังล่อเหยื่อนี่เอง!!” ฉินเจียวเยี่ยนร้องขึ้น “แล้วท่านพี่จะเริ่มสืบต่ออย่างไรเพคะ?”

เซียวชิงเฟิงอมยิ้มกับคำถามนั้น ก่อนจะสอดแขนตวัดร่างบอบบางขึ้นมากอดบนตัก “แล้วกุนซือตัวน้อยมีแผนใดจะแนะนำข้าหรือไม่?”

“ผู้ต้องสงสัยมีเพียงใต้เท้าซวี่และนายกองหลิวเท่านั้น” ฉินเจียวเยี่ยนเริ่มวิเคราะห์ “นายกองหลิวไม่น่าจะมีข้อมูลมากมายนัก หรือพอจะสืบสาวไปหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังได้”

“แต่ใต้เท้าซวี่นี่ น่าสงสัย ด้วยตำแหน่งที่ถืออยู่ในมือ มีอำนาจในการทำสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างง่ายดาย หากหม่อมฉันเป็นคนร้ายก็จะเลือกติดต่อกับใต้เท้าซวี่นี่แหละเพคะ”

“ในยามนี้ ใต้เท้าซวี่ได้รับโทษให้พักงานหกเดือน แล้วเจ้าจะสืบข้อมูลจากเขาได้อย่างไร?”

ฉินเจียวเยี่ยนเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างหยิ่งผยอง ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มเชิดขึ้นอย่างโอ้อวด “หากเขาไม่ยอมออกมา เราก็บุกไปที่จวนของเขาสิเพคะ!!”

“กล่าวเช่นนี้ แสดงว่า ฮูหยินมีแผนการในใจแล้วอย่างนั้นหรือ?” เซียวชิงเฟิงกล่าวอย่างเอ้อระเหย

ผู้ใดจะหาว่า เขาเกาะฮูหยินกิน เขาก็พร้อมจะยืดอกยอมรับอย่างหน้าไม่อาย

ก็ผู้ใดใช้ให้ฮูหยินของเขาฉลาดเฉลียว มากอุบายเช่นนี้เล่า?

หากเขาไม่นำมาใช้ให้ถูกทาง มิใช่ว่า จะเป็นการเสียของหรอกหรือ?