บทที่ 146

“อา ขออภัยเพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนก้มศีรษะเล็ก ๆ อย่างขออภัย “ช่วงหลัง หม่อมฉันอยู่กับอาหงมากเกินไป จึงติดภาษาที่พูดกับนางมาเพคะ”

'ไม่ได้การแล้ว สงสัยต้องบอกอาหงให้กลับมาพูดแบบที่นี่เถอะ'

'มิฉะนั้น จะดูแปลกหูแปลกตากับคนที่นี่ไม่น้อย'

เซียวชิงเฟิงอมยิ้มกับความคิดของแม่นางน้อยบนตัก แม้ว่าในใจของเขาอยากจะบอกนางเหลือเกินว่า ให้นางพูดตามที่นางคิดและถนัดเถิด แต่เมื่อตรองดูอีกครั้ง การที่นางดำรงตำแหน่งพระชายาย่อมต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่ทุกคน

ความฉลาดล้ำของนางอาจจะเป็นที่ประจักษ์และได้รับความชื่นชมได้ แต่วาจาและความประพฤติ อย่างไรก็ต้องอยู่ในกรอบอันดี เพื่อมิให้ผู้ใดสามารถมาครหานางได้

“การที่เจ้าจะสนทนาส่วนตัวด้วยภาษาหรือสำเนียงใดกับอาหง เจ้าก็สามารถทำได้อย่างอิสระตามใจปรารถนาหรือตามความคุ้นชิน” เซียวชิงเฟิงกระชับอ้อมแขนตนให้แน่นขึ้น “แต่เมื่อเจ้าสนทนากับผู้อื่น เจ้าจักต้องระมัดระวังคำพูดคำจา เพราะบัดนี้ เจ้ามิได้เป็นเพียงคุณหนูรองของจวนซ่านเต๋อโหวอีกต่อไปแล้ว แต่เจ้าเป็นพระชายาของเฟิงอ๋องด้วย เข้าใจหรือไม่?”

ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้าอย่างว่าง่าย “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ หม่อมฉันจะระมัดระวังให้มากขึ้นเพคะ”

แท้จริงแล้ว ฉินเจียวเยี่ยนเองก็สังเกตเห็นท่าทีของสาวใช้และบ่าวรับใช้ในจวนเฟิงอ๋อง ในยามที่พวกเขาเข้ามารับใช้ในระหว่างที่นางและหลี่ชิงหงสนทนากัน บ้างก็มีท่าทีงงงวย บ้างก็มีท่าทีอึดอัดใจ ด้วยคำพูดคำจาและท่าทางของพวกนางที่ก้าวล้ำความคิดของผู้คนในปัจจุบันไปมากโข

'พอแล้ว ไม่อยากกลายเป็นตัวประหลาด เป็นเป้าสายตาให้ใครมองอีกแล้ว'

พลันฉินเจียวเยี่ยนนึกถึงอดีตของ ‘ฉินเจียวเยี่ยน’ อีกคนที่ความรู้สึกถูกหยั่งรากลึก เพราะภายในจวนซ่านเต๋อโหว นอกจากคำพูดที่เสียดแทงจิตใจของฉินเจียวเยี่ยนในวัยเยาว์แล้ว ก็ยังมีสายตาเย้ยหยันในยามที่นางไม่สามารถบรรเลงพิณ เขียนอักษร หรือวาดภาพได้ดี