บทที่ 148

เซียวชิงเฟิงคิดได้เพียงเท่านั้น ก็รู้สึกแข็งเกร็งไปทั่วร่าง เฝ้ารอคอยให้นางนวดให้เขาเสร็จโดยไว เพื่อที่เขาจะได้นวดคืนให้นางบ้าง

ฉินเจียวเยี่ยนกวาดสายตามองแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่อวดกล้ามเนื้อแน่น ๆ อยู่บนเตียง

'อืม ไม่มีร่องรอยบาดแผลเพิ่มเติม...'

'แสดงว่า ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ '

เสียงความคิดของฉินเจียวเยี่ยนยิ่งทำให้เซียวชิงเฟิงรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายกำลังหลอมละลายไปกับความเอาใจใส่ของนาง

ใบหน้าคมคายซุกลงบนหมอนใบหนานุ่ม ปิดบังสีหน้าที่แดงระเรื่อ ทั้งจากแรงกำหนัดและความเขินอาย

ฉินเจียวเยี่ยนยันตัวคุกเข่าบนเตียง สองมือเล็กบอบบางเอื้อมมาปลดอาภรณ์ที่คลุมกาย เสื้อสีขาวพิสุทธิ์ร่วงลงจากเตียง ก่อนที่นางจะก้าวขึ้นไปนั่งคร่อมบริเวณช่วงเอวสอบของชายหนุ่ม

“เสี่ยวเยี่ยน...” เซียวชิงเฟิงเงยหน้าเรียกชื่ออีกฝ่ายในทันใด เมื่อรู้สึกได้ถึงผิวสัมผัสอ่อนนุ่มที่ช่วงหลังของเขา

เซียวชิงเฟิงรู้สึกได้ถึงสองขาเรียวที่ขนาบข้างตัว จนเขาสามารถจินตนาการถึงส่วนบอบบางนุ่มนิ่มที่สัมผัสกลางแผ่นหลังของเขาได้อย่างชัดเจน นั่นจึงทำให้ใบหน้าของเซียวชิงเฟิงร้อนฉ่า

ฝ่ามืออ่อนนุ่มราวกับไร้ข้อต่อลูบไล้ ก่อนจะออกแรงกดลงบนไหล่หนาที่ตึงเครียด แรงกดกำลังดีเคลื่อนไหวไปมาบนแผ่นหลังจนเซียวชิงเฟิงเคลิบเคลิ้ม

เมื่อเวลาผ่านไป ฉินเจียวเยี่ยนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

“เคยมีคนบอกว่า...” 'หากอยากมัดใจสามี ต้องยอมทำตนเป็นนางโลมบนเตียง...'

ฉินเจียวเยี่ยนกัดริมฝีปากอย่างลังเล

'ไม่เอา ๆ ท่านพี่เพิ่งสั่งสอนให้ระมัดระวังคำพูดคำจาไปเมื่อครู่...'