บทที่ 149

“หืม ท่านพี่เรียกหม่อมฉันหรือเพคะ?” เสียงของฉินเจียวเยี่ยนออดอ้อนเสียงสูง ผิดกับฝ่ามือเล็กที่ลากลงต่ำ จนด้ามหยกของเขาแข็งเกร็ง ชูชันสู้ฝ่ามือของนาง

เซียวชิงเฟิงกำมือแน่น พลางหลับตาอย่างหมดทางสู้ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน บ่งบอกถึงความอดทนอดกลั้นภายในที่สะกดไว้ มือเรียวเร่งรูดขึ้นลง สลับเลื่อนปลายนิ้วไปสะกิดบนปลายยอดไปมา

“อึก อ่า~~” เซียวชิงเฟิงครางสุดเสียง เมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นใต้ร่าง ของเหลวอุ่นร้อนถูกระบายออกมาอาบมือบางที่เกาะกุมตัวตนของเขาไว้แน่น เพราะเขาถูกใครบางคนชักนำจนต้องแตะเส้นสวรรค์ ก่อนเวลาอันควร

เซียวชิงเฟิงหอบหายใจกระชั้น “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”

'ว้าว ข้าทำท่านพี่แตกได้อีกแล้ว...'

ฉินเจียวเยี่ยนคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง พลางยันกายขึ้นมา แล้วเอ่ยเสียงสดใสราวกับผู้กุมชัยชนะในศึกคืนนี้

“นวดด้านหลังเสร็จแล้ว ก็ต้องนวดด้านหน้าด้วยนะเพคะ ท่านพี่”

ฉินเจียวเยี่ยนยกสะโพกของตนเองขึ้นสูง แล้วใช้สองมือพลิกร่างกำยำของสวามีที่กำลังหอบหายใจน้อย ๆ ให้กลับมานอนหงายแผ่หลาอยู่ใต้ร่างของนาง

'เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนข้ากำลังข่มขืนท่านพี่เลยล่ะ...'

เซียวชิงเฟิงยกเปลือกตา ใช้ดวงตาดอกท้อจ้องมองนางอย่างอ่อนแรง แต่แววตาคมค่อย ๆ ลุ่มลึกขึ้น เมื่อได้เห็นเรือนร่างขาวผ่องสะท้อนแสงเทียนเต็มสองตา

ไล่ตั้งแต่ดวงหน้าอ่อนหวานละมุน ไหปลาร้าได้รูป เนินอกอวบอิ่ม หน้าท้องแบนราบ จนมาถึงเนินเนื้อเล็ก ๆ ที่ซ่อนเร้นกลีบดอกเหมยหอมหวานเอาไว้อย่างมิดชิด