บทที่ 152

เพราะการนัดหมายเพื่อมานวดที่จวนของใต้เท้าซวี่ โรงนวดฮุ่ยชุนได้มีการชี้แจงรายละเอียดและความต้องการโดยเบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว เพื่อให้แต่ละจวนที่ต้องการใช้บริการได้จัดเตรียมไว้ล่วงหน้า

ดังนั้น เรือนที่ได้ตระเตรียมไว้ จึงมีการจัดวางเตียงนอนไม้เนื้อดีบุด้วยผ้าไหมเนื้อนุ่มไว้จำนวนหกเตียง บรรดาฮูหยินและคุณหนูต่างสวมใส่เสื้อคลุมชั้นใน เพื่อง่ายต่อการถอด แม้ว่า ช่วงแรกจะมีอาการขัดเขินไม่น้อยที่ต้องมาเปลื้องผ้าอาภรณ์ต่อหน้าคนแปลกหน้าเช่นนี้

แต่เมื่อตระหนักได้ว่า เป็นการถอดอาภรณ์ภายในจวนของตนเอง อีกทั้งท่านย่าและมารดาก็อยู่ร่วมกันตรงนี้ด้วย ตัวเรือนมีการกางม่านมุ้งมิดชิด ไม่ได้กระทำอย่างเปิดเผยต่อหน้าผู้ใด บรรดาคุณหนูจึงได้วางใจเริ่มถอดอาภรณ์ช่วงบนและลงนอนบนเตียงเช่นเดียวกับซวี่เหล่าฮูหยินและซวี่ฮูหยิน

จู๋ฮวาและหมอนวดคนอื่น ๆ เดินตรงไปที่ลูกค้าของตนเอง โดยที่ฉินเจียวเยี่ยนและหลี่ชิงหงช่วยกันรื้อขวดน้ำมันนวดออกมาวางเรียงราย

“ซวี่เหล่าฮูหยินเจ้าคะ” จู๋ฮวาคุกเข่าอยู่ข้างเตียง พร้อมผายมือไปทางถาดไม้ที่ฉินเจียวเยี่ยนถืออยู่ บนถาดปรากฏขวดน้ำมันนวดหลายสีสดใส “ซวี่เหล่าฮูหยินต้องการให้ข้าน้อยนวดด้วยน้ำมันนวดกลิ่นใดดีเจ้าคะ?”

“ในยามเหมันต์เช่นนี้ โรงนวดฮุ่ยชุนของเราสามารถทำน้ำมันนวดจากดอกไม้ได้เพียงสี่กลิ่นเจ้าค่ะ มีกลิ่นดอกเหมยที่ช่วยให้รู้สึกสดชื่น ผ่อนคลาย และทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเจ้าค่ะ”

จู๋ฮวาหยิบขวดกระเบื้องของน้ำมันนวดกลิ่นดอกเหมยออกมาเปิดฝา แล้วส่งให้ซวี่เหล่าฮูหยินลองดมกลิ่น

“อืม หอมทีเดียว”

จู๋ฮวาหยิบขวดกระเบื้องอีกขวดมาเปิดฝาและส่งให้ดมอีกครั้ง “ขวดนี้เป็นกลิ่นของดอกล้าเหมยเจ้าค่ะ ให้กลิ่นหอมอบอุ่นช่วยให้รู้สึกสบายตัว คลายความหนาวเย็น และช่วยผ่อนคลายร่างกายด้วยเจ้าค่ะ”

“ต่อมาเป็นกลิ่นดอกซานฉาเจ้าค่ะ มีกลิ่นหอมละมุนและช่วยบำรุงผิวพรรณเจ้าค่ะ” จู๋ฮวาส่งขวดกระเบื้องขวดสุดท้ายให้นาง “สุดท้าย คือ กลิ่นดอกสุ่ยเซียน มีกลิ่นหอมหวาน สดชื่น สดใสเจ้าค่ะ”