บทที่ 153

ซวี่เหล่าฮูหยินนิ่งเงียบไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอนุญาต “ไปสิ ข้าอนุญาต”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ซวี่เหล่าฮูหยิน” จู๋ฮวาเงยหน้าสั่งฉินเจียวเยี่ยนและหลี่ชิงหงเสียงเรียบ “อาเยี่ยน อาหง พวกเจ้าจงตามสาวใช้ไปที่โรงครัวเถิด และจงทำตามที่สาวใช้สั่งเท่านั้นนะ”

ฉินเจียวเยี่ยนและหลี่ชิงหงรับคำเสียงดังฟังชัด “เจ้าค่ะ หัวหน้า”

การสั่งกำชับของจู๋ฮวาสร้างความสบายใจให้แก่ซวี่เหล่าฮูหยินเป็นอย่างมาก เพราะลำพังเพียงแค่การถูกสั่งพักงานของบุตรชายอย่างซวี่เฉา ก็สร้างความเป็นกังวลให้นางมากพอแล้ว

แท้จริง การใช้บริการนวดจากโรงนวดฮุ่ยชุนในวันนี้ ซวี่เฉาก็คัดค้านอย่างหนักหน่วง เพราะตัวเขาเพิ่งถูกสั่งพักงาน จึงไม่อยากให้ภายในจวนเกิดความเคลื่อนไหวใด ๆ ขึ้น รวมถึงการที่มีบุคคลแปลกหน้าเข้ามาในจวนเช่นนี้

แต่ท้ายที่สุด ก็ไม่อาจต้านทานความรักสวยรักงามของมารดา ภรรยา และบุตรสาวได้ อีกทั้งโรงนวดฮุ่ยชุนได้มีการเก็บเงินมัดไปหลายร้อยตำลึง ครั้นเขาจะปฏิเสธยกเลิก ก็มีแต่จะเสียความสัมพันธ์ในครอบครัวและเสียเงินทองอย่างเปล่าประโยชน์ เมื่อพิจารณาอย่างรอบด้านแล้ว อย่างไรก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามนั้น

ฉินเจียวเยี่ยนและหลี่ชิงหงเดินตามหลังสาวใช้ออกมาจากเรือนรับรอง เดินไปตามทางเดินภายนอกเรือน สาวใช้พาพวกนางเดินลัดเลาะระหว่างเรือนต่าง ๆ

กลิ่นจากห้องต่าง ๆ ที่ลอยมาบอกใบ้จำแนกเรือน ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นหอมของกำยานจากเรือนรับรอง กลิ่นหอมหวานของเครื่องหอมดอกไม้จากเรือนสตรี หรือแม้แต่กลิ่นสมุนไพรจากห้องยา ช่วยให้นางพอจะปะติดปะต่อแผนผังของจวนแห่งนี้ได้

ระหว่างที่เดินตามหลังสาวใช้ ฉินเจียวเยี่ยนก็พอจะคาดเดาแผนผังของจวนที่เซียวชิงเฟิงตามสืบมาให้ได้มากถึงแปดเก้าส่วน

จากจุดนี้ หากเดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวาก็จะเป็นห้องหนังสือของใต้เท้าซวี่ แต่ดูท่าสาวใช้จะต้องพาไปทางซ้ายแน่ ๆ เพื่อไม่ให้ไปรบกวนใต้เท้าซวี่...

ในระหว่างที่ฉินเจียวเยี่ยนกำลังครุ่นคิด ร่างสาวใช้ตรงหน้าก็เซถลาล้มลงอย่างแรง

“โอ๊ย!!”