บทที่ 155

“กรี๊ด!!!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของจวนใต้เท้าซวี่ ทำให้บ่าวรับใช้ที่ทำหน้าที่เฝ้าระวังต่างสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบวิ่งกรูกันไปตามทิศทางของเสียงอย่างร้อนรน ก่อนจะเห็นร่างหญิงสาวที่กำลังขดตัวงอด้วยความหวาดกลัวอยู่บนพื้น

ใบหน้าซุกอยู่ระหว่างหัวเข่าจนมิดชิด เสื้อผ้าอาภรณ์ที่นางสวมใส่ ทำให้ทุกคนรู้ว่า นางไม่ใช่สาวใช้ของจวน หากแต่เป็นหมอนวดจากโรงนวดฮุ่ยชุนที่ซวี่เหล่าฮูหยินจ้างมา ดังนั้น จึงไม่มีผู้ใดกล้าบุ่มบ่ามทำสิ่งใด

เฉินฝู พ่อบ้านของจวนใต้เท้าซวี่รีบเร่งรุดมาตรวจสอบสถานการณ์ในทันใด เมื่อได้เห็นหมอนวดตรงหน้า จึงประเมินสถานการณ์อย่างฉับไว เอ่ยสั่งบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ให้ไปแจ้งเรือนรับรองที่ซวี่เหล่าฮูหยินกำลังนวดอยู่และแจ้งใต้เท้าซวี่ที่เรือนพักผ่อน

อย่างไร หมอนวดนางนี้ก็เป็นคนของโรงนวดฮุ่ยชุน จำเป็นต้องให้คนของโรงนวดมายืนยันและรับทราบด้วย พ่อบ้านเฉินเดินลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าหมอนวดที่ขดตัวงอเข่าซุกหน้าลงมิดชิด ทำให้เขาไม่เห็นใบหน้าของนางจนชวนให้สงสัย

“ยะ อย่าทำข้าเลย ข้ากลัวแล้ว ยะ อย่านะ”

เสียงพึมพำที่เปล่งออกมานั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่น้ำเสียงที่สั่นเครือนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด พ่อบ้านเฉินจึงเอื้อมมือออกไปอย่างระมัดระวัง หวังจะสะกิดเรียกให้นางรู้สึกตัว

“กรี๊ด!! อย่าเข้ามานะ ข้ากลัวแล้ว” ทันทีที่มือของเขาแตะลงบนท่อนแขนของนาง หมอนวดนางนั้นก็กรีดเสียงร้องดังขึ้นกว่าเดิม ร่างหญิงสาวสั่นเทาจนตัวโยน ใบหน้าซุกหัวเข่าแน่นยิ่งกว่าเดิม

“ใจเย็นก่อน เจ้าจงใจเย็นก่อน” พ่อบ้านเฉินถอนหายใจยาว พยายามปลอบ “ไม่มีอันใดต้องกลัว ที่นี่ปลอดภัยแล้ว ข้ารับรอง เจ้าจงเงยหน้าขึ้นมาคุยกันก่อน”

ร่างหญิงสาวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่ใบหน้านั้นจะเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ