บทที่ 156

พ่อบ้านเฉินรีบส่งสัญญาณให้บ่าวรับใช้สองนายตรงไปตรวจสอบบริเวณพุ่มไม้ที่ริมเรือนนั้น เมื่อเห็นบ่าวรับใช้พยักหน้ายืนยันและหามร่างของหมอนวดอีกนางหนึ่งที่หมดสติออกมาวางไว้ข้างหมอนวดคนแรก

“อาหง! อาหง! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าตื่นสิ” ฉินเจียวเยี่ยนร้องด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก นางเอื้อมมือมาสั่นแขนหลี่ชิงหงที่แสร้งสลบไปอย่างต่อเนื่อง

พ่อบ้านเฉินเห็นเช่นนั้น คิดว่าหมอนวดที่สลบไป คงยังไม่ฟื้นขึ้นมาในระหว่างนี้ เขาจึงตัดบท เอ่ยถามคนที่ยังมีสติต่อ “ปล่อยสหายเจ้าไปก่อนเถิด นางคงยังไม่ฟื้นในตอนนี้ เจ้าจงเล่าทุกอย่างมาให้ครบถ้วน ข้าจะได้ช่วยคืนความยุติธรรมให้แก่เจ้า”

“เอ่อ เจ้าค่ะ” ฉินเจียวเยี่ยนเสมองหลี่ชิงหงอีกครั้งอย่างเป็นห่วง ก่อนจะหันกลับมาตอบคำถามของพ่อบ้านเฉินด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ข้ากำลังเดินมากับอาหง เพื่อที่จะไปชงชาให้ซวี่เหล่าฮูหยินที่โรงครัว ละ... แล้วจู่ ๆ อาหงก็ถูกชายผู้นั้นสับที่ต้นคอจากทางด้านหลัง! สลบไปในทันที! พอข้าหันมาก็เห็นหน้าบุรุษผู้หนึ่ง ข้ายังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด เขาก็ชกมาที่เบ้าตาของข้า อีกทั้งยังตบหน้าข้าด้วย!!”

“ข้าหลบไม่ทันจึงโดนมันตบไปหลายครั้ง จนแก้มของข้าช้ำ ก่อนที่มันจะต่อยปากข้าซ้ำอีกครั้ง” ฉินเจียวเยี่ยนเล่าอย่างออกรสออกชาติ พร้อมชี้ให้ดูรอยช้ำบนใบหน้า “ข้าอาศัยจังหวะที่มันเผลอ จึงได้กรีดร้องออกมา มันเห็นท่ามิดี จึงได้เร้นกายหนีไปแล้วเจ้าค่ะ!!”

สิ้นประโยคของฉินเจียวเยี่ยน ใบหน้าของพ่อบ้านเฉินพลันตึงเครียดขึ้นจนเห็นได้ชัด ความปลอดภัยในจวนล้วนแต่เป็นหน้าที่ที่เขาต้องรับผิดชอบสูงสุด ดวงตาของพ่อบ้านเฉินกวาดสายตามองบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่รายล้อม

ผู้ใดช่างอาจหาญลอบเข้ามาในจวนใต้เท้าซวี่ที่มีกำลังคนแน่นหนาถึงเพียงนี้!!

“แล้วเจ้าเห็นหรือไม่ว่ามันหนีไปในทิศทางใด?”

“ขะ ข้าเห็น…” ฉินเจียวเยี่ยนกำลังจะอ้าปากตอบ