บทที่ 157

พ่อบ้านเฉินเอ่ยสั่งจู๋ฮวาด้วยน้ำเสียงอันเย็นชาและเด็ดขาด จู๋ฮวาทำได้เพียงกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เมื่อเห็นท่าทางจริงจังเด็ดขาดของอีกฝ่าย

เพราะอย่างไรเสีย เขาก็เป็นพ่อบ้านของใต้เท้าขุนนางผู้มีอำนาจ ส่วนนางเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาย่อมต้องเกรงกลัวอยู่หลายส่วน

“จะ เจ้าค่ะ” จู๋ฮวารับคำอย่างว่าง่าย “ตะ แต่ท่านพ่อบ้านต้องคืนความยุติธรรมให้พวกข้าน้อยด้วยนะเจ้าคะ”

“ได้สิ” ครั้นเมื่อได้ยินคำเยินยอ เรียกเขาว่า ท่านพ่อบ้าน ก็ทำให้น้ำเสียงของพ่อบ้านเฉินอ่อนลงสองส่วน แผ่นหลังเหยียดตรงรับคำชมมากขึ้น ราวกับได้เป็นผู้รักษาความยุติธรรม “เจ้าจงเล่ามา ว่ามันหนีไปในทิศทางใด?”

“เขาหนีไปทาง...” ก่อนที่ฉินเจียวเยี่ยนจะได้ตอบ ก็มีเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมาอีกครั้ง เป็นเสียงที่ฟังดูนุ่มทุ้มแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ

“เกิดอะไรขึ้น?”

พ่อบ้านเฉินที่กำลังจะยกมือขึ้นตบหน้าผาก เพราะการสืบสวนของเขาถูกขัดจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า หากแต่เสียงที่ได้ยิน ทำให้เขาแสดงกิริยาเช่นนั้นไม่ได้ เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มที่กำลังเดินเข้ามานั้นคือผู้ใด

“นายท่าน...” พ่อบ้านเฉินรีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะค้อมกายลงทำความเคารพซวี่เฉา แล้วจึงรายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที “เมื่อครู่ มีหมอนวดจากโรงนวดฮุ่ยชุนได้รับคำสั่งจากซวี่เหล่าฮูหยินให้ไปชงชาที่โรงครัวขอรับ”

“แต่ในระหว่างทาง พวกนางถูกคนร้ายลอบทำร้าย นางหนึ่งถูกสับที่ต้นคอจนสลบไปขอรับ” พ่อบ้านเฉินชี้ไปทางหลี่ชิงหงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น “ส่วนอีกนางถูกทำร้ายที่ใบหน้าจนช้ำไปหมดขอรับ”

ซวี่เฉาไม่ได้กล่าวอะไร เขาเพียงแต่กวาดสายตาคมกริบไปมองฉินเจียวเยี่ยนและหลี่ชิงหงกลางสนามหญ้า เมื่อเห็นร่องรอยบอบช้ำจากการถูกทำร้ายของฉินเจียวเยี่ยน ดวงตาของซวี่เฉาก็หรี่ลงอย่างครุ่นคิด

“แล้วคนร้ายหนีไปแล้วรึ?” ซวี่เฉาถามฉินเจียวเยี่ยนโดยตรง

ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้าราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าวเปลือก “เขาหนีไปแล้วเจ้าค่ะ... เขาหนีไปทางนั้น!!”

นิ้วเรียวของฉินเจียวเยี่ยนชี้ไปทางเรือนหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมในระยะไม่ไกลนัก ทันทีที่นางชี้บอกทิศทางนั้น ดวงตาของซวี่เฉาและพ่อบ้านเฉินเบิกกว้างขึ้นแทบจะพร้อมกันราวกับถูกสายฟ้าฟาด