บทที่ 160

เมื่อขบวนแจกจ่ายเสบียงบรรเทาภัยแล้งของฉีอ๋องเดินทางมาถึงเมืองหลงชวน เจ้าเมืองหลงชวนจะออกมาต้อนรับ และให้คนนำเกวียนเสบียงเหล่านี้ไปรอที่คลังเสบียงหลวงของเมืองเพียงห้าร้อยเกวียน

โดยอ้างว่า คลังเสบียงของเมืองหลงชวนมีพื้นที่ไม่เพียงพอสำหรับการพักเกวียนทั้งหนึ่งพันเกวียน จึงได้มอบหมายให้ไปพักรอตามจุดต่าง ๆ ของเมือง

โดยจุดต่าง ๆ ที่เจ้าเมืองหลงชวนวางแผนไว้ก็คือ โกดังของร้านค้าข้าวทั่วเมืองหลงชวน ทันทีที่เกวียนของราชสำนักไปถึง บรรดาพ่อค้าก็จะจัดแจงขนกระสอบข้าวลงจากเกวียน บ้างก็เผาทำลายกระสอบข้าว บ้างก็ซุกซ่อนเก็บไว้

ส่วนเกวียนบรรทุก บ้างก็ถูกทำลายจนกลายเป็นเศษไม้ เพื่อให้คนของเจ้าเมืองหลงชวนมาเก็บไปแจกจ่ายชาวเมือง เพื่อใช้เผาฟืนสร้างความอบอุ่นต่อไป

แต่พ่อค้าบางรายก็ละโมบ คิดว่า ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ จึงแอบเก็บเกวียนเหล่านั้นไว้ใช้งาน เพราะคิดว่า ตนสามารถนำเกวียนไม้เหล่านั้นมาใช้ในการค้าของตนได้

เมื่อเทียบกันแล้ว มีเกวียนไม้สมบูรณ์คุณภาพดีในมือ ไม่จำเป็นต้องเสียเงินหลายตำลึงเงิน เพื่อซื้อเกวียนบรรทุกใหม่ แล้วเหตุใดจึงต้องทำลายเกวียนดี ๆ หนึ่งเล่มให้พังจนกลายเป็นเศษไม้ไปด้วย

ครั้นเมื่อขบวนเสบียงของฉีอ๋องจากไปแล้ว พ่อค้าข้าวบางส่วนก็จะนำข้าวหลวงเหล่านั้นมาผสมขายร่วมกับข้าวของตน บางส่วนก็นำมามอบให้เจ้าเมืองหลงชวนตามที่ตกลงกันไว้ เพราะในระหว่างที่ฉีอ๋องประทับที่จวนเจ้าเมืองนั้น เจ้าเมืองไม่อาจสั่งให้เกวียนของราชสำนักหายลับเข้าไปในโรงครัวของตนเองได้

เกวียนจำนวนห้าร้อยเล่มที่รออยู่ที่คลังเสบียงหลวง คนของเจ้าเมืองหลงชวนก็ได้ใช้สีทำสัญลักษณ์ไว้ เพื่อให้เมืองชางหลินสามารถแยกได้ว่า เกวียนที่มีสีทาไว้เป็นเกวียนข้าวใหม่จากราชสำนัก เพื่อให้พวกเขาสามารถสับเปลี่ยนต่อได้อย่างง่ายดาย