บทที่ 163

จู่ ๆ จ้าวต้าหลี่ซื่อชิง หัวหน้าศาลต้าหลี่ก็ขอเข้าเฝ้าในราชสำนักทูลรายงานเรื่องการสับเปลี่ยนเกวียนและเสบียงที่เมืองหลงชวนและเมืองชางหลิน โดยมีหลักฐาน คือ กระสอบข้าวที่ประทับตราปลอม และเกวียนของคลังเสบียงหลวง!!

บัดซบ!!

คนโง่เขลาสมองหมูผู้ใดที่มันไม่ยอมเผากระสอบข้าวใหม่และทำลายเกวียนตามที่พวกเขาสั่ง จนกลายเป็นหลักฐานมัดตัวซัดทอดมาถึงพวกเขาได้เช่นนี้!!

ฮ่องเต้เจิ้นหลงกริ้วเป็นอย่างมากที่เจ้าเมืองหลงชวนและเจ้าเมืองชางหลินอุกอาจถึงเพียงนั้น ไม่เพียงแต่ยักยอกเสบียงหลวงบรรเทาทุกข์ แต่ยังหวังจะใส่ร้ายโอรสของพระองค์อีกด้วย

ฝ่าบาทจึงรับสั่งมอบหมายให้จ้าวต้าหลี่ซื่อชิงไปจับกุมสองเจ้าเมืองมาไต่สวนความผิดที่เมืองหลวงโดยเร็วที่สุด!!

และจ้าวต้าหลี่ซื่อชิงก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เขาจับกุมเจ้าเมืองหลงชวนและเจ้าเมืองชางหลิน รวมถึงเชิญรองแม่ทัพหลิวกลับมาด้วยก่อน ส่วนฉีอ๋องนั้น กำลังอยู่ในระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง เพื่อให้คำให้การเพิ่มเติม

ฝ่ามือของซวี่หูปู้ซ่างซูชื้นเหงื่อและเย็นเฉียบ ริมฝีปากแห้งผากจนเขาต้องเลียริมฝีปากซ้ำบ่อยครั้ง แต่เขาจำเป็นต้องประคองสติ เนื่องจากหมิงอ๋องไม่ประทับอยู่ในราชสำนักในเช้าวันที่จ้าวต้าหลี่ซื่อชิงจับกุมเจ้าเมืองหลงชวน เจ้าเมืองชางหลิน และรองแม่ทัพหลิวเข้ามาในราชสำนัก

เสียงคำรายงานผลการสืบสวนของจ้าวต้าหลี่ซื่อชิงทุ้มต่ำเป็นจังหวะ แต่ซวี่หูปู้ซ่างซูรู้สึกราวกับว่าเป็นเสียงสวดมนต์เพื่อสวดส่งผู้ล่วงลับอย่างเขา

‘... ทั้งนี้ เจ้าเมืองหลงชวนและเจ้าเมืองชางหลินต่างยอมรับผิดทุกข้อกล่าวหา ทั้งสองรับสารภาพว่า พวกเขาสมรู้ร่วมคิดวางแผนกันเพียงลำพังพ่ะย่ะค่ะ!!’

สิ้นเสียงคำรายงานประโยคสุดท้ายของจ้าวต้าหลี่ซื่อดังขึ้น ราวกับเสียงสวรรค์ที่ปลดปล่อยซวี่หูปู้ซ่างซูให้กลับมาหายใจได้คล่องคออีกครั้ง