บทที่ 162

หมิงอ๋องลอบส่งจดหมายมาหาเขาอยู่เนือง ๆ ในตอนแรก เป็นเพียงจดหมายที่ไต่ถามสารทุกข์ทั่วไป ก่อนจะเป็นการชักชวนให้เข้าร่วมเป็นฝ่ายเดียวกับเขา

ซวี่เฉาคำนวณดีดลูกคิดรางแก้วในใจ พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็มองว่าหมิงอ๋องคือผู้ที่มีโอกาสที่จะได้รับตำแหน่งเป็นไท่จื่อมากที่สุด เขาจึงได้ตอบตกลงและร่วมกันวางแผนการมาเนิ่นนาน

ฉีอ๋องนั้น เพิ่งได้รับชื่อเสียงดีงามจากการปิดคดีทุจริตของใต้เท้าจางที่สามารถลากขุนนางที่อยู่เบื้องหลังออกมาได้จำนวนมาก นั่นเป็นการสร้างความพอพระทัยให้แก่ฮ่องเต้เจิ้นหลงเป็นอย่างมาก

แต่ในขณะเดียวกัน ฉีอ๋องก็ได้สร้างความขุ่นเคืองให้แก่ขุนนางท่านอื่น ๆ เป็นจำนวนมาก ทำให้ขุนนางเหล่านั้นเปลี่ยนใจเลือกข้างมาสนับสนุนหมิงอ๋องเพิ่มมากขึ้น ส่งผลให้รากฐานอำนาจภายในราชสำนักของหมิงอ๋องแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

ดังนั้น พวกเขาจึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในการดำเนินการตามแผนที่วางไว้ เพื่อกำจัดอุปสรรคขวางทางสุดท้ายอย่างฉีอ๋องให้สิ้นซาก เพราะแผนการนี้ เป็นการยิงหินก้อนเดียวแต่นกตกลงมาตายหลายตัว ทั้งสร้างความไม่พอพระทัยให้แก่ฝ่าบาทและทำให้ฉีอ๋องเกิดชื่อเสียงไม่ดีในหมู่ราษฎร

แล้วเมื่อหมิงอ๋องแจกจ่ายเสบียงที่เมืองซีเหยาเสร็จเรียบร้อย ก็จะพาฉีอ๋องกลับมารับโทษในเมืองหลวง ขุนนางทั้งหลายก็จะรุมประณามความไม่ซื่อสัตย์ของฉีอ๋อง ก่อนจะทูลขอฝ่าบาทให้แต่งตั้งหมิงอ๋องเป็นไท่จื่อในที่สุด

ส่วนการถูกไต่สวนหาความจริงนั้น ต่อให้ฮ่องเต้เจิ้นหลงมอบหมายคดีนี้ให้แก่ศาลต้าหลี่สืบสวนด้วยตนเอง ก็คร้านว่าจะไม่พบหลักฐานใด เพราะตั้งแต่เริ่มต้น เสบียงในคลังเสบียงหลวงของซวี่หูปู้ซ่างซูก็ล้วนแต่เป็นข้าวใหม่ที่มีหลักฐานยืนยันอย่างชัดเจน กอปรกับฉีอ๋องได้ตรวจสอบและลงนามรับรองในการส่งมอบเรียบร้อยแล้ว

ในระหว่างการเดินทางพักแรมที่เมืองหลงชวนและเมืองชางหลิน เจ้าเมืองทั้งสองและรองแม่ทัพหลิวก็จัดการเก็บกวาดทำลายหลักฐานจนสิ้น ฉีอ๋องไม่อาจหาหลักฐานได้ว่ามีการสับเปลี่ยนเสบียงที่สองเมืองนี้ได้อย่างแน่นอน